Op 11 oktober 2011 is er bij de enorm kreupele, 15 jarige Lipizzaner een diagnose gesteld. Middels uitverdoving en een scan van de lokale pees kwam de oorzaak aan het licht. Volgens de dierenarts, een ware vakman op bewegings en kreupelheidsgebied ging het hier om "de meest kloterige blessure die je met een paard kunt hebben." Klare taal, en inderdaad, het paard liep ook niet en als het wel bewoog was het hopeloos. Voor herstel waren 2 opties mogelijk, die verschillend in hoogte van (behoorlijke) kosten, beiden als nadeel hadden dat je niet van te voren weet of het helpen gaat, en als het niet helpt het zelfs ook negatief kan werken en dan einde verhaal is voor dit paard. Een dure gok, met toch een twijfelachtig resultaat. Hoe dan ook zou dit nooit meer een echt rijpaard kunnen worden. En als ie pijnvrij zou kunnen gaan bewegen, zonder ruiter, reken dan op een jaar met daarin boxrust, stappen aan de hand en dure behandelingen. Kort om, mevrouw de eigenaar, denkt u eerst maar eens even heel diep na, want dit is gewoon echt niet best. Als eigenaar stort op zo een moment je wereld even in elkaar. Daar staat ie, je mooie maatje, hij kan onmogelijk bewegen en heeft duidelijk pijn. Inmiddels, slechts 3 maanden later, zonder box rust, maar gewoon met weidegang, is de pees van dit paard volledig hersteld! Hoe? Na de tranen van de ernstige diagnose, kwam het gezonde trainers hart weer boven en dacht ik na over de functie van de betreffende pees. Ik dacht na over het paard en hoe nu juist deze pees zo beschadigd kon raken. Al met al kwam er een logische oorzaak in me op. Samen met natuurgeneeskundige Rian Jonkers (www.innerlijkegenezing.nl) heb ik uitgedocterd wat er waarom in de beweging van dit paard gebeurt. Rian Jonkers heeft met celzouten en Chineese kruiden geneeskunde ingezet die werken op de pezen. Tevens heeft ze 2 maal per week laseraccupunctuur toegepast. Ik ben 2 maal per dag, dagelijks 5 minuten met dit paard aan de hand gaan trainen op specifieke bewegings verandering. Later werden dit 2 maal 10 minuten en inmiddels zit ik op 2 maal 15 minuten. Het bewegingspatroon van het paard werd steeds beter. Steeds in nauw overleg met Rian Jonkers bespraken we wat ik ondervond in de beweging en kon zij haar behandeling afstemmen op de veranderingen. Op de wei ging het paard steeds meer bewegen en steeds meer in balans en steeds mooier. Zelfs 20 minuten dol galopperen kwam de laatste tijd steeds vaker voor. De pees werd niet meer dik of warm. Vandaag was de grote dag. Waar geen genezing, of amper genezing, of minstens een jaar leiden voor staat, blijkt nu in drie maanden toch gebeurt te zijn! Uit de controle scan van vandaag blijkt; De pees is heel degelijk genezen. Hij ziet er nu uit als een compleet goede normale pees. Het paard loopt ook goed! Ongelovelijk! Wat enorm fijn! Bravo Rian Jonkers! Bravo pracht paard! Dat is nog eens samenwerken met zijn 3-en! Tijd voor een klein feestje om dit grote wonder succes te vieren!

Eind vorig jaar gaf ik een eerste rijles aan een nieuwe klant. De start van een omscholings traject, waarin de ruiter meer in de bewegings richting van het paard en in balans leert werken en het paard zich moet leren loslaten en in balans te lopen. De teugelvoering is op dat moment niet zinnig, en levert veel nadeel op, zowel voor het paard als de ruiter. De problemen die er zijn uiten zich in aanleuningsproblemen, zich hard maken en onder de ruiter uit rennen, vallen in plaats van dragen, niet recht halt kunnen houden, niet rustig achterwaarts kunnen gaan, niet recht lopen op de AC-lijn,achter het bit kruipen, schudden met het hoofd etc. etc. De eigenar begind heel moedig aan een omscholingstraject zodat haar paard kan gaan profiteren van een nieuwe teugelvoering en rijstijl met daarbij horend meer balans en bewegingsvrijheid en minder moeite en meer draagkracht en minder risico op kreupelheden. Na de les staan we samen na te praten. Ik kijk naar het paard en zeg tegen de eigenaar "jouw paard zit hier ook dicht." Terwijl ik op het hoofd van het paard tik. Hij zit hier op de een of andere manier vast. Als of ie te hard nadenkt en er niet uit komt en vast draait, zo iets. Hier maakt ie zich zorgen, hier op die plek" Ik speel een beetje met het paard en en raak een beetje placherig zijn hoofd aan op de plek die ik bedoel en zeg; "ja toch paard, hier zit het hé?!" We spreken een volgende les af voor begin volgend jaar, na de feestdagen, en nemen afscheid. Vandaag gaat de telefoon. De eigenaar zegt haar naam en ik weet meteen dat er iets niet goed is. Ze meld de les af, haar paard heeft een bult op zijn hoofd gekregen. Ze dachten aan een ontstoken haarwortel of zoiets. Vandaag bleek in de cliniek dat het om een tumor gaat. Een tumor in en op zijn hoofd. Ik ben er stil van. Het gaat om de plek die ik bedoelde, maar op dat moment, eind vortig jaar, was er echt niets van een bult of wat voor een vreemds dan ook aan het paard te zien. Goh. Tis wat zeg. Een tumor daar. Gelukkig is dit operatief te verhelpen en is er 80% kans dat het goed gaat komen.... Weer een paard om voor te duimen en een kaarsje voor branden.

Voor het komende jaar wens ik iedereen de volgende intentie toe: "Be the change you want to see in the World!" (Mahatma Ghandi) Heel veel liefs allemaal, en een fijne jaarwisseling! Bianca

Vanochtend hield ik mij bezig met een redelijk onzinnige activiteit, een soort "water naar de zee dragen" zeg maar. Zoals Pippi Langkous de tuin water geeft terwijl het regend. Zo vulde ik vanochtend de waterbakken van de paarden bij, die in een enorme grote water plas stonden. Het regend onophoudelijk en sommige lege water bakken dreven door de onder water gelopen wei. De natuur getrouwe tinker in de wei dringt nu dus tevreden uit de plassen en laat haar drinkbak links liggen. Mijn cultuur lipizzaner staat aan de rand van de waterplas zijn hals uit te rekken om te zien of hij zo, zonder natte voeten te krijgen, toch kraanwater kan drinken uit de drinkbak in de waterplas. Toch grapig hoe je in allerlei kleine dingen weer de verschillen in karakters tegen komt. Terwijl ik de emmers water vul, mijmer ik wat voor mij uit. Een cultuur paard heb ik. Bitloos rijden bijvoorbeeld, daar moet mijn lipizzaner niets van hebben! Hij wordt zelfs erg boos wanneer je hem met bitlooshoofdstel gaat rijden. Met bit straalt hij en loopt prachtig, zonder bit zet hij zich vast en schrap, waarschijnlijk omdat bitloos minder precies werkt en dit paard een enorm precies heerschap is die exact weet hoe het volgens hem hoort. Ik denk ineens aan het zoveelste onderzoek wat ik binnen kreeg waarin weer beweert wordt dat bitloos paardvriendelijker is. Ik ben het hier mee eens, omdat ik weet dat er erbarmelijk weinig ruiters zijn die zinnige dingen met hun teugels kunnen doen. Helaas zijn tot op heden al deze onderzoeken gedaan met ruiters die een teugelvoering hebben die voor het paard niets opleverd, en niet doen met het bit waar het voor bedoeld is, en inderdaad dan meen ik ook; "zolang je met het bit niets zinnigs weet te doen werkt het bit averechts." Het bit werkt preciezer. Als je zelf niet precies kunt loslaten en sturen en fouten maakt in je onafhankelijke zit, dan werkt het bit averechts. Ik mijmer over de enorme aantaL voorbeelden die ik ken die bitloos hun paard compleet vastrijden en vervolgens trots tonen hoe paardvriendelijk dit is. Lieve mensen het bit zelf is niet de boosdoener! Het is het gebrek aan inzicht en kunde wat de boosdoener is, al dan niet met bit. Al mijmerend zie ik mijn paard ineens met een enorme lol door de wei heen draven. Wat is ie mooi! En wat is hij toch prachtig in balans gaan lopen sinds ik zinniger met teugels weet om te gaan. Het oudste ras wat door mensen is gefokt, het oudste cultuurpaard met een enorme geschiedenis draaft daar wijs door de plassen. De druppels in de plassen vormen prachtige patronen. "Hé, net een jaren 70 behang" denk ik, terwijl ik kijk naar de uitwaaierende patronen van de druppels die in de plassen vallen.

Kwart over elf in de morgen. Zowel mijn planning als mijn kleding van vandaag blijken niet waterdicht. Maar het goede nieuws is; ik heb deze morgen ontdekt hoe ik op een vrij goedkope manier aqua training kan aanbieden aan de klanten. Vanaf heden verkrijgbaar bij 2bOne aqua training voor revaliderende paarden. Dit seizoens gebonden product bied ik u aan voor de normale trainings-prijs.

Het eerste opstijgen. Het eerste afstijgen, en daarna weer opstijgen. Een paard wat zich vol vertrouwen en rust gedraagt en per seconde wijzer en trotser lijkt te worden. De eerste stappen met het ruiter gewicht op zijn rug, wankel en moedig, en even later stevig en zeker van zijn zaak. Het eerste draven met de ruiter op zijn rug. Wat een enorme vreugde kan het toch geven als het zo mooi verloopt, dat het paard al doende inderdaad groter en trotser en vrolijker lijkt te worden en met hem de eigenaar. Glimmende ogen van plezier bij het paard wat zeer alert reageert op de beenhulpen die we hem zojuist geleerd hebben, en halt houden op de zit. Hij kijkt als of hij zegt: "kijk is wat ik kan!". Zelf de ondoordachte handeling van de buurman die zijn paarden onstuimig loslaat in de aangrenzende bak, staarten omhoog en blazen in de frisse wind, het deert ons niet. Dit is gewoon genieten van het "naar school gaan". Bravo paard, zo fijn gewerkt! Ik ben trots op je, en jij zo te zien ook op jezelf!

In een van de lessen vandaag deden 2 paarden mee. De 2 merries zijn van het zelfde ras en van dezelfde eigenaar. De dames hebben zeer verschillende karakters. Beide dieren leren in de les hun rug te gebruiken en in losgelatenheid te gaan bewegen. De weg hier naar toe is door de verschillende karakter echt compleet anders. Dit is heel erg leuk om mee te maken. Fysiek is het verschil namelijk niet groot tussen deze 2 paarden, en toch is het verschil enorm. Voor mij is dit weer het zoveelste bewijs dat paardrijden en paarden trainen "gevoel is(!)" en geen strakke methode kan zijn indien je een paard wilt verbeteren of helpen. Een individueel paard staat nooit in een boek beschreven, het is elke keer anders. Merrie 1 is uitermate bescheiden en heeft een enorme "will to please". Merrie 2 weet heel goed wat ze wil en weet zichzelf te beschermen. De beide dames houden zich in hun lijf vast. Ze moeten in de les leren ruimer te bewegen in losgelatenheid. Om losgelaten te kunnen bewegen is overgave nodig. Overgave van paard én mens aan de regels van balans en bewegingsvrijheid. De bescheiden dame, merrie 1, reageerd op een vraag door zich vast te zetten en te verdwijnen in braaf zijn en stil. Merrie 2 reageert direct, en gaat met een zekere felheid aan het werk. Ze gaat het gesprek aan, reageerd direct goed; laat zich los én.... vind vervolgens direct uit hoe ze zich minder kan inspannen door bijvoorbeeld harder te gaan lopen. Om losgelaten te bewegen is een zeker zachtheid nodig, die hoort bij de overgave zoals hierboven benoemd. Zacht zijn is voor merrie 2 veel moeilijker, maar het gesprek aan gaan en antwoord geven is voor merrie 2 weer veel makkelijker. Merrie 1 gaat het gesprek niet aan; ze verdwijnt en is stil en heel erg braaf. Voor losgelatenheid is echter stromen en levendigheid nodig in zachtheid. Ze moet dus te voorschijn komen om het te vinden. Waar we merrie 2 moeten afremmen in tempo om haar duidelijk te maken dat het om volgen en zachteheid gaat, moeten we merrie 1 aansporen om te gaan lopen, en te voorschijn te komen ongeacht in welke vorm dat is, als het ware zeggen we ; "kom eerst maar is te voorschijn". Waar het bij de start veel moeilijker is voor merrie 1, is het wanneer het duidelijk is voor de dames wat de bedoeling is veel moeilijker voor merrie 2!! Het doel is het zelfde maar de weg erheen is individueel. Uiteindelijk lopen beide dames grote stukken in losgelatenheid met meer ruggebruik en meer beweging. De gezichten van beide paarden staan veel aanweziger en opener en trotser dan aan het begin van de les! Heel erg leuk gewerkt met beide dames, die ieder prachtig zijn op hun eigen manier. Elke kwaliteit / elk talent heeft een kop en een munt zijde. Zo is werken met elk paard anders, maar eindigen we steeds weer met meer beweging en balans.

Bewegen in losgelatenheid. Om dit te bereiken bij je paard is nodig dat je het zelf ook kunt. Je zelf los laten vraagt heel wat, en vaak meer dan mensen in eerste instantie willen weten. Het vraagt om direct reageren, zonder twijfel, snel zijn zonder kramp, handelen in losgelatenheid, evenwicht en balans, en sturen maar niet belemmeren, nergens statisch worden, mee bewegen en leiding geven, etc. Een volgende zit hebben, dat wil zeggen een zit die het paard volgt en ook de volgende beweging aangeeft. Het gaat om een soort flow. Het paard moet hiervoor direct reageren zonder enige twijfel, direct reageren op de hulpen van de ruiter. Daarvoor moet het paard zich overgeven in losgelatenheid. Om het paard te kunnen leren direct te reageren in losgelatenheid zonder enige twijfel ogenblikkelijk gehoorzamen, moeten we zelf als ruiter door een zelfde proces heen: we moeten leren direct te reageren op de regels van balans en bewegingsvrijheid en ons daar in losgelatenheid aan overgeven!

Maandag, de sirenes luiden, het is alweer de eerste maandag van de laatste maand. Tijd om de administratie te doen. 5 december. Ook wel een mooie dag om facturen naar je klanten te sturen. Leuk voor in je schoen, of in dit geval rijlaars... Vandaag moet ik de planning ook kloppend maken. De logistieke kant van mijn werk vind ik lastig. Hoe maak ik een zinnig rooster met voor iedereen voldoende tijd en ook voldoende tijd voor mezelf, en dat ik niet van hot naar her hoef te reizen maar dat er zinnige routes ontstaan. Dan kan die niet, dan kan die wel, dan wonen mensen bijna naast elkaar maar de één kan alleen 's-morgens en de ander alleen 's-avonds....dergelijke dingen. De logistieke kant van 2bOne; ik vind het echt tijdrovend rotwerk als ik heel eerlijk ben. Hoe doet Sinterklaas dat toch? Mocht Sinterklaas dit lezen en een hulp Piet beschikbaar hebben voor een jaar, dan houd ik me aanbevolen!

Het klanten bestand van 2bOne groeit. Zo kan het gebeuren dat ik les geef aan 2 Femke's, 2 Judith's, 3 Sandra's en in het verleden aan 3 mensen met de naam Kim, 5 Laura's, etc. Tot nog toe geeft het geen problemen in de planning. Van ochtend reed ik naar Femke toe. Ik was ruim op tijd en genoot van het mooie weer onderweg. In de auto neem ik alvast het paard in gedachten en kijk waar we gebleven zijn, wat er nodig is, en laat de voorgaande lessen de reveu passeren. Opeens krijg ik een wat onrustig gevoel. Rijd ik wel naar de goeie Femke? Ik kijk voor de zekerheid nogmaals in mijn agenda. Helaas, ik ben naar de verkeerde Femke onderweg. Ik moet er erg om lachen en toets een nieuw adres in de Tomtom. Gelukkig kom ik bij de juiste Femke maar 10 minuten te laat. Ik bel de juiste Femke op en ze blijkt zelf ook wat aan de late kant te zijn, dus alles valt weer op zijn plek. Ik rijd lekker door het zonnige weer maar nu met een ander paard in gedachten. Wat een geluk dat deze naamgenoten niet in totaal verschillende richtingen wonen!

Dit weekend werd ik uitgenodigd om te komen kijken bij een “dressuur” wedstrijd voor jonge kinderen. Ik ben niet naïef en begrijp dat er binnen manege structuur dingen anders moeten lopen als binnen een privéles verband. Ik ben ook op de hoogte van het instructie niveau en de visie op paardrijden binnen dergelijke instituten. Toch was ik wederom met stomheid geslagen. Ik heb de hele ochtend steeds opnieuw gedacht: hoe is dit mogelijk? Hoe bestaat het dat dit zo gebeuren kan en mag? Hoe kan het bijvoorbeeld dat ouders aan de kant staan en hun kind toeroepen dat ze een paard moeten slaan? Hoe kan het dat een kind wat veel te jong is om balans te kunnen vinden op een paard, toch op een paard mag rijden met ook nog eens teugels in haar handen? Het kind valt niet omdat het zich vastgrijpt aan de teugels, die haar geweld overbrengen naar de mond(!) van het paard. Wie gaat ze dit later weer afleren? Welk instituut houdt zich bezig met het op latere leeftijd weer afleren van het vastpakken van de teugels ten behoeve van de eigen balans? Je hebt toch als basis geleerd dat teugels zijn om aan te trekken en te hangen? Hoe kan het bestaan dat een pony die vergaat van de pijn en waarvan de schouders zo enorm vastzitten in een zadel dat hij bijna niet kan lopen en wenden al helemaal niet, toch wordt ingezet? Hoe kan het, dat iedereen meent dat deze pony stout is als hij aangeeft niet te kunnen voldoen aan de wens af te wenden? Hoe kan het dat het publiek vrolijk wordt van een klein lief meisje wat voor onze ogen leert deze pracht lieve pony te slaan? Wat is er in godesnaam mis met de mens dat dit vreugde schept? Hoe arm van geest zijn we dan? Hoe kan het dat we tegen kinderen van nog geen 8 jaar roepen dat ze een paard moeten omtrekken! Slaan, trekken, duwen, dwingen en de baas zijn, dat is het andere uiterste van rijkunst en het wordt er ingestampt alsof het de normaalste zaak van de wereld is, en sterker nog, het armoedige beeld wat dit oplevert schept vreugde onder het publiek?! Ik kan zo nog uren doorschrijven, want het bezoek gaf inspiratie en verontwaardiging genoeg. Lieve mensen wordt wakker, open je ogen en zie dat dit mishandeling is! Mishandeling van paarden, en mishandeling van je eigen ziel en de ziel van je eigen kind!

Zadelmakmaken is ook een kwestie van het plakken van de juiste gemoedstoestand aan een bepaalde handeling. Dat werd vrijdag weer eens heel helder toen ik in lesvorm samen met de eigenaar het paard zadelmak en ruitermak leerde worden. Als je het goed opbouwt is bokken en het hebben van spanning of twijfel of onrust bij het paard helemaal niet nodig. Ik kom dat met mijn werkwijze bij zadelmak maken in het hele proces nooit tegen! Zo ook hier weer. We hebben het dier al veel geleerd; bepaalde woorden die we later nodig hebben en aan de hulpen staan en rust in het werk en sturen etc. Nu het dan tijd is voor het gewicht van de ruiter is dat een kleine stap. Wanneer dat in stilstand gesneden koek is komt bewegen met de ruiter op je rug erbij. Belangrijk hierbij is dat je direct leert het paard stil te staan bij het opstijgen en te wachten op een signaal voordat het bewegen gaat. Bij dat absolute stilstaan hoort een bepaalde rust en tevredenheid. Die gemoedstoestand moet je dus als het ware koppelen aan het moment van opstijgen en daarna. Waar de eigenaar hier onbewust een steekje liet vallen werd ogenblikkelijk zichtbaar welk gevolg dat zou kunnen hebben. Namelijk volgende keer met opstijgen liep het paard ineens weg! “Gaat dat zo snel?” riep de eigenaar verbaasd. Ja zo snel gaat dat dus. Je bent namelijk bezig je paard iets te leren, en snel leren is dus wat ie doet in die periode. Je kunt het bijna vergelijken met programmeren. Eenmaal bepaalde info erin, dan is dat dus zo voor het paard. Gelukkig kon ik het gevallen steekje ogenblikkelijk herstellen en hebben we enorm tevreden en aan de longe met de ruiter op zijn rug met een trots en compleet kalm paard kunnen afsluiten. Fijn resultaat!

Sommige methodes in rijtechniek zitten didactisch zo helder in elkaar, dat ze handvaten bieden voor elke ruiter, zelfs al heb je weinig gevoel voor paarden. Daar zit een goede kant aan want iedereen kan zo stap voor stap verder komen. Er zit ook een nadeel aan want het paard kan met het stappenplan meedoen zonder dat iemand aanvoelt of de voorwaarden wel aanwezig zijn, en zonder dat iemand aanvoelt wat het effect van de oefening is op dit paard. Elke oefening kan recht en averecht werken. Wanneer de voor dat moment juiste oefening op de verkeerde manier wordt ingezet is het effect van de oefening erg negatief. Het effect is zelfs negatiever dan wanneer je een minder zinnige oefening verkeerd uitvoert. Het is hierom voor een instructeur belangrijk dat je inschat welk gereedschap/ welke oefening/welke uitleg je op welk moment aan je leerling geeft. Stel je leerling heeft nog niet het gevoel ontwikkeld wat nodig is als basis voorwaarde voor het juist uitvoeren van bepaalde oefeningen en je geeft hem toch al de kennis van de oefeningen. Dit kan werken als het geven van een boormachine aan een baby. Je kunt de baby niet kwalijk nemen dat hij met dit gereedschap schade gaat aanrichten. Er is een bepaalde wijsheid voor nodig om in te schatten wat je wanneer aan iemand leert in welke volgorde. Het is een bescherming voor het paard als de mens eerst rijp is alvorens hij gereedschap krijgt aangereikt wat werkt. De meeste methodes voorzien in gereedschap wat werkt. Gevoel is niet in een methode, maar in één op één overdracht te leren van iemand die zijn rijkunstig gevoel bewust heeft gemaakt. Terug naar de heldere methode die iedereen gereedschap aanreikt wat werkt. Dit levert regelmatig nadeel op voor het paard. Bij gereedschap hoort gevoel en wijsheid en inzicht. Met een voor mij nieuw paard neem ik zacht contact op twee teugels. Het paard kruipt achter de teugel en zet zich daar vast. Vervolgens wil het dier in stap uit zichzelf een buigingsoefening in zetten. Met dit initiatief schakelt het dier de doorstroming en de losgelatenheid in de wervelkolom nóg meer uit. Het dier doet op een doodse manier wat het denk te moeten doen maar is niet aanwezig, stroomt niet en heeft geen balans. De oefening die het dier heeft geleerd werkt hier averechts! Buigingsarbied zonder de juiste voorwaarden werkt niet recht en opbouwend maar averecht en bouwt het paard hier letterlijk af! Het paard heeft zich iets laten aanleunen in plaats van dat het paard geleerd is om zelf aanleuning te nemen! Via de teugels weet ik ineens enorm veel; Ik weet welke rijmethode is gebruikt. Ik weet dat het dier valt in plaats van loopt in evenwicht. Ik weet dat het een zeer gevoelig en beschaaft dier is. Ik weet dat het dier zijn rug niet gebruikt. Het gesprek met de eigenaar en de onbespierde rug van het paard die onder het zadel uit komt bevestigen het gevoel wat allemaal door de teugels waar te nemen is. De oplossing zit in de kunst om via die zelfde teugels een andere boodschap aan het paard te geven. Leer m loslaten in verbinding, in plaats van achter de teugel te kruipen en daar braaf verstopt te zijn. Leer m in evenwicht recht boven zijn eigen hoeven te bewegen. Als dat gesneden koek is kun je aan buigen gaan denken. Eerder werkt buigen averecht! Bijkomend mooi effect: je paard komt tevoorschijn, hij doet in zijn kracht in balans mee, in plaats van dat hij zich iets laat aanleunen. Deze eigenaar zag direct het verschil al: het paard keek trots en deed actief en alert mee terwijl hij anders zo traag, hangerig en afwezig is in het werk. Mooie start!

In mijn werk maak ik zeer regelmatig dingen mee die echt schoonheid in zich hebben, of echt het vermelden waard zijn. Niet altijd heb ik op die dagen tijd om die mooie belevenissen in dit dagboek te schrijven. Vandaag neem ik de tijd voor een kleine terug blik op vorige week. Een inhaalslag in dagboek bijhouden…

Ik ben helaas behoorlijk ziek. Thuis bij de kachel studeer ik Phillipe Karl en anatomie boeken. En natuurlijk moet ik erg veel slapen...... Ik mis het buiten werken met de paarden en hoop snel weer op de been te zijn.

De connectie tussen de zit van de ruiter en de bewegings mogelijkheden van het paard werden in een privé les gisteren duidelijk zichtbaar. Het gaat echt om eenheid. Afhankelijk van de stand van het bekken van de ruiter heeft het paard bepaalde bewegings mogelijkheden wel of niet. Tevens bepaald de stand van het bekken wat de armen van de ruiter kunnen doen, en dus bepaald het bekken mede of de teugelvoering zinnig kan worden. In het bekken van de ruiter zit het geheim van de eenheid. Het bekken van de ruiter bepaald wat er mogelijk is en hoe moeilijk of makkelijk dat gaat. Tijdens de les viel op dat de ruiter het bekken wat kantelde in een wat meer achteroverhangende , en toch ontspannen zit. Het paard liep hiermee traag en vlak. De armen van de ruiter gedroegen zich trekkend en niet voorwaarts mee bewegend. Door het brengen van het bekken van de ruiter in een meer klassieke stand werd het paard plotseling vlotter, bewegelijker, en zocht uitzichzelf meer naar dragende beweging en beter ruggebruik. Met het vinden van de meer klassieke zit werd ook de teugelvoering minder nadelig voor het paard. Je hebt een uitgangspunt nodig, wat voorwaarden in zich heeft tot eenheid en bewegingsvrijheid en balans. Dat begint vaak met de zit van de ruiter. Die moet "kloppen" om tot een zinnige communicatie en een zinnige teugelvoering te kunnen komen. Je kunt zonder naar het paard te kijken al aan het bekken van de ruiter zien hoe het paard gereden is! Probeer het maar eens: kijk naar verschillende combinatie die rijden en denk het paard weg als je naar het bekken van de ruiter kijkt. Kun je vermoeden hoe het paard loopt? Kun je weten hoe de teugelvoering is? Ik denk dat ook jij het gaat zien. Je kunt daar veel van leren.

"Daar moet je hem doorheen rijden." of "Als ik m daar doorheen rijd wordt ie daarna beter hoor." Dit zijn opmerkingen die ik heel vaak hoor, en die gangbaar zijn in de paarden wereld. Het gekke is dat niemand zich afvraagt: "Waar door heen dan?" Je komt niet verder dan het herkennen van een signaal wat zich herhaald en waar het paard "altijd moeilijk over doet". Indien je het signaal negeert en er gewoon doorheen rijdt, "je paard er doorheen rijdt", is het signaal daarna weg. Waarom is het weg? Is dat omdat het paard gemerkt heeft dat het geen nut heeft om signalen te geven? Is het omdat je iets aan de oorzaak hebt gedaan? Weet je dan dus waar het signaal exact over ging? In onderstaande willekeurige voorbeelden uit de praktijk wordt het een en ander misschien helder. In alle drie de voorbeelden oordeelde de toenmalige instructeur en de eigenaar dat het paard "er doorheen gereden" moest. Paard 1 doet heel erg moeilijk over het dragen van zijn eigen hoofd tijdens het rijden en wil niet na geven. Het nageven lukt helemaal niet. De aanleuning komt niet tot stand en het paard geeft niet op in zijn verzet tegen de juiste aanleuning. Het dier wordt er uiteindelijk "doorheen gereden" met slofteugel. Hierdoor verdwijnt het beeld van de rommelige aanleuning en het beeld van wat er eigenlijk mis gaat in de hoofdhalshouding. Wanneer ik het paard hierna in training krijg valt op dat het dier zich afgesloten heeft en geen lol heeft in contact met de mens. De eigenaar geeft aan dat hij daar verdrietig over is, en niet weet of zijn paard het wel leuk vind allemaal. Paard 2 is extreem traag en niet voorwaarts. Wanneer het paard gedwongen wordt voorwaarts te gaan in een hoger tempo bokt hij de eigenaar er meermaals af en slaat na, waardoor de eigenaar uiteindelijk in het ziekenhuis beland. Paard 3 stijgert erg veel, en slaat naar de instructeur. Wanneer hem wordt gevraagd te piafferen wordt het verzet eerst erger en daarna sluit het paard zich af en reageert helemaal nergens meer op. Paard 4 kruipt extreem achter het bit en wordt dan ernstig druk en nerveus en kort in de beenzetting. Bij alle 4 deze paarden was het advies en de remedie: "rijd hem er doorheen" Bij alle 4 leek dat voor een ogenblik te werken. Bij alle 4 bleek op de lange termijn dat er kennelijk niets aan de oorzaak was gedaan, omdat op de lange termijn het probleem bleef. Wanneer je beslist dat een paard ergens doorheen gereden moet is het mijns inziens van groot belang dat je eerst weet "waar door heen dan". Het is van belang dat je een kloppende diagnose hebt, in plaats van slechts een lastig signaal wat je weg probeert te poetsen. Paard 1 kwam in training, en mijn gevoel zei dat de nek en halswervels op de foto moesten. Dit dier bleek atrose te hebben op de 6-de en 7-de halswervel. Dat de atrose juist op die plek zat kon ik rijmen met de teugelvoering die in het verleden gehanteerd was. Dit paard had dus gelijk, en kon "er niet omheen". Paard 2 kwam in training en bleek zo vast te zitten in de rug, dat voorwaarts gaan niet kon, omdat de rug de beweging blokkeerde. De vaste rug ging samen met gebrek aan bewustzijn in dat gebied, wat op zijn beurt weer slaan naar het onbekende oplevert. De rug trainen in de losgelatenheid leverde hier een voorwaarts paard op, wat niet bokt of slaat. Dit paard had dus gelijk en kon er niet omheen. Toen paard 3 in training kwam, kon ik zien dat het verzet wel op heel specifieke momenten ontstond. Mijns inziens ging het allemaal om 1 achterbeen. Scannen van dat achterbeen bracht een dubbele ernstige blessure aan het licht. Dit paard had dus gelijk en kon er niet omheen. Het was zo wie zo een wonder dat het dier nog zo goed gepresteerd had! En dat terwijl men al oordeelde dat het aan zijn karakter lag en hij er gewoon doorheen moest. Paard 4 kwam in training en blijkt met de verkeerde teugelvoering te zijn gereden. Buiten dat om zit het dier zo vast als een huis, en blijkt het linker achterbeen een zwakke knie te hebben. Het achter het bit kruipen valt samen met doorknakken van het linker achterbeen, en blijkt zich vooral voor te doen wanneer rechtsom buiging gevraagd wordt. wanneer buiging rechtsom wordt gevraagd zondet dat eerst de losgelatenheid tot stand is gekomen, levert deze oefening gevaarlijke negatieve spanning op en druk in het linker achterbeen. De onrust in de aanleuning is hier een teken van stress en pijn. Moet het dier hier doorheen? Ik zeg nee, niet omheen trainen, maar juist iets doen aan de oorzaak. In een laag tempo waarin het dier het nog bolgewerkt krijgt het dier leren zich los te laten zodat het achterbeen mee kan komen en het paard kan leren zijn rug te gebruiken waardoor er geen negatieve druk meer op het achterbeen komt. Dan vanuit de losgelatenheid de omliggende weefsels sterker en soepeler maken zodat de zwakte in de knie geen nadeel hoeft te zijn. Dit zijn zomaar 4 voorbeelden uit mijn praktijk en ik kan nog eindeloos door gaan met beschrijven van dergelijke voorbeelden. Moraal van dit verhaal: Wat bedoel je eigenlijk als je zegt: "hier moet je hem doorheen rijden?" Waar rij je dan doorheen? Dat is een essentiële vraag! Ik vrees dat we met "er doorheen rijden" eigenlijk bedoelen: "er omheen rijden!" Want we rijden gewoon door, alsof er geen signaal van het paard geweest is. Als je het signaal negeert, dan kan het inderdaad zijn dat het signaal verdwijnt of veranderd in een ander signaal. Is dat vorderen? Is dat vooruitgang? Is dat iets doen aan de oorzaak? Nee, want je weet niet eens wat de oorzaak is! Je probeert slechts het signaal te negeren. In al die jaren dat ik werk als trainer is het nog nooit voor gekomen dat het paard zich vergiste!!!!!Wel heel vaak dat de instructeur en de eigenaar zich zich vergiste! Als je vind dat een paard ergens doorheen moet, vraag je in het vervolg eens af: Wat is de diagnose? Waar moet ie precies doorheen? Waar heeft dit paard het over en hoe kan ik hem daarmee helpen? En als het gaat om een leuk paard, of zelfs een lief paard wat aan de hand en in de omgang prettig is, vraag je dan af als hij tijdens het rijden een ander karakter lijkt te hebben; is dit soms nog steeds het zelfde lieve dier wat hier door mijn "rijkunst" gedwongen wordt zich te verzetten? Waar heeft ie het over? En als je dat niet weet, ga dan op zoek naar iemand die wel als tolk kan dienen en het lichaam van je paard kent of herkent.

Hoe slechts 3 maal trainen aan de dubbele longe het bewegings patroon van een paard compleet kunnen veranderen, daar waren we vandaag getuige van. De merrie in de trainingen loopt vaak onregelmatig en kort en stijf en schut veel met haar hoofd. Ze is gevoelig voor kreupelheden. Alle reden dus om haar lichamelijke opvoeding te geven die haar bewegingsvrijheid en souplesse doet toenemen en de kans op blessures doet afnemen. Het enig sinds angstige dier leert in slechts drie trainingen haar lichaam dermate beter in balans te gebruiken dat haar beenzetting spectaculair is verbeterd en haar beweging is enorm veel ruimer! Wat schoorvoetend en hopeloos begon, draaide om tot vol overgave tevreden mee doen en losgelatenheid ontdekken! Het paard zag er vandaag zo enorm tevreden uit. Het leuke is, tussen deze 3-de training en de vorige 2-de zit wel een maand, van niet trainen en alleen maar buiten rijden. In training 1 ging ze in eerste instantie nog op de vlucht. In training 2 leerde ze loslaten, maar kon dat maar een momentje. Nu een maand later kan ik exact daar verder waar we in training 2 eindigden en vind ze in de training van vandaag aanleuning en losgelatenheid met het bijbehorende prachtige bewegingspatroon. De stagaire van vandaag zag dat het paard trots keek in de training. Trots en voldaan. Het resultaat was in ieder geval erg mooi, en ik zelf ben ook trots op dit paard! 3 maal trainen en een compleet ander beeld. Heel mooi! Maar wat nog het leukste is, dit paard vind zo een weg naar gezond en vrij bewegen, in plaats van vast strak en risicovol.

Vandaag met een trailerlaad training blijkt voor de zoveelste keer hoe groot de gelijkenis met rijden is. Het probleem van dit paard met laden is dat hij niet recht loopt of recht staat op eigen benen. Hij loopt rijtechnisch gezien ook niet op eigen benen. Het dier zwalkt vaak over de AC-lijn. Bij het laden komt naar voren dat hij moeite heeft met recht stilstaan en aanwezig blijven. Exact het zelfde gedrag vertoont hij als hij in de dressuurproef moet halthouden. Dit paard heeft voor het laden nodig: recht staan, recht lopen, op eigen benen lopen, aanwezig blijven, niet vallen of hangen of duwen of trekken, staan en recht en aanwezig, en aan de hulpen en reageren. Als ik hem met veel rust en geduld deze les leer, nog voor ik hem vraag me te volgen de trailer op, kan het inderdaad gebeuren dat het dier uiteindelijk zomaar spontaan zelf in alle rust en recht de trailer op loopt, zonder welke vorm van druk dan ook. Hoe doe ik dat? Ook dat gaat exact hetzelfde als met rijden: je hebt een soort onafhankelijke sta en loop. Dat wil zeggen, ongeacht wat het paard doet, ik reageer nergens emotioneel of boos of met mijn gevoel op, maar blijf onafhankelijk in balans en mijn armen functioneren als met rijden: ze staan toe als het paard zich loslaat! Technisch gezien moet je ook net zo snel zijn als met rijden. Als een bok op de haverkist snel reageren, maar vanuit een gevoel van rust en dat je alle tijd van de wereld hebt. Dit paard liep uiteindelijk heel makkelijk de trailer in en uit en in en uit etc. Morgen de eer aan de baas. De eigenaar gaf al aan dat ze vandaag geleerd heeft dat ze veel dingen exact verkeerd om deed, en dat ze net als met rijden dezelfde dingen tegen komt die ze verbeteren moet. Fijn gewerkt met een heel lief paard! Inderdaad, trailerladen lijkt qua wat er voor nodig is heel veel op rijden!

Tjonge jonge wat kan het effect van het al dan niet loslaten in de bovenlijn toch uitermate opvallend zichtbaar worden tijdens sommige revalidatie trajecten! Na 2 weken rust met wel 10 minuten stappen aan de hand en weidegang, boekte het paard van vanochtend slechts een geringe verbetering. De kreupelheid bleef pijnlijk zichtbaar, niet alleen in het bewegingspatroon van het paard en zijn vallen en door zijn slechte been heen zakken. Ook het gezicht van het paard stond er droevig en pijnlijk bij. Toen ik afgelopen dinsdag het paard begon te trainen in zijn 10 minuten stap, werd er ogenblikkelijk een vooruitgang zichtbaar. gelukkig staat dit op video, anders zou je nog kunnen denken dat ik het verzin. Het paard werd eerst aan het halster gestapt, en liep zo enorm kreupel dat omstanders ontsteld riepen, "oei, wat heeft hij?" Vervolgens vraag ik het paard in stilstand een beweging te maken met het been waar het gewricht mee gemoeid is wat hij op slot zet en onbewegelijk en onbelast laat. In stilstand beweegt het paard zijn been, onbelast, zoals bij een mens een bepaalde beweging zachtjes herhalen ook in revalidatie trajecten verwerkt zit. Ik leer het paard deze beweging aan, en beloon hem uitvoerig. Er komt een bepaalde blijdschap in zijn gezicht als of hij zegt, "hé, ik mag weer wat doen en ik doe het nog goed ook." Vervolgens vraag ik het paard 4-kant te gaan staan. Ik heb het dier inmiddels een hoofdstel aangedaan en vraag het paard zich lostelaten in de wervelkolom en dan te gelijk zijn aangeleerde beweging te maken. Wanneer dat goed gaat vraag ik het dier vanuit de beweging aan te stappen. Zo zijn we begonnen. inmiddels is het vrijdag en loopt het paard 4 dagen later in de losgelatenheid rechtuit in stap 10 minuten zonder enig kreupel beeld te geven. Het dier straalt en doet enorm zijn best. De grote grap is, dat ik met het bit heel zachtjes bij kan sturen waar de wervelkolom het nodig heeft. Hoe meer ervaring in je armen en handen hoe meer gevoel voor het hele paard je via daar hebt en hoe meer nuttigs je kunt doen voor het dier. De grote grap is dat het paard met hoofdstel en de gevraagde losgelatenheid inmiddels prachtig loopt en traint rustig in stap. Zonder hoofdstel en aan het halster zonder hem te leren hoe zich lostelaten loopt hij beduidend slechter en krijgt ie nog niet gevonden hoe hij zijn been vanuit losgelatenheid in de rug soepel kan bewegen. er ontstaat daardoor negatieve druk en dat zien we terug in een onregelmatigheid. In de losgelatenheid loopt het paard vandaag al perfect! Zo zie je maar hoe gevoel voor de wervelkolom een ogenschijnlijk wonder kan verrichten, en een paard kan helpen. Dit is revalidatie dressuur.

De derde trainings dag valt een maand later en was dus gisteren. Gisteren bleek dat we toch precies daar verder kunnen gaan waar we een maand geleden in sessie twee geëindigd waren. Dit is een teken dat het paard het echt gesnapt heeft én dat er tussentijds geen verwarrende pogingen gedaan zijn die over het zelfde thema gaan. Aan de dubbele longe biedt het paard nu ogenblikkelijk ontspanning aan en zachtheid. Hoe kom ik nu vanhier naar losgelatenheid? Losgelatenheid die dit dier kan helpen niet alsmaar opnieuw kreupel te hoeven worden en niet haarzelf en haar eigenaar in gevaar te brengen. Ik moet haar nu gaan vertellen dat we nog verder moeten gaan. Dat moet ik nu direct doen, anders bevestig ik door herhalen het voorgaande, en de tussen fases moet ik niet degelijk bevestigen, anders raakt het paard gepikeerd wanneer ik vervolgens toch iets anders wil. Als dit paard gepikeerd raakt zal het zich weer gaan gedragen als het afgesloten beton blok van dag 1. Opdat ik nu meer vraag van het paard maakt het zich erg sterk en ik kom het stuk tegen waarin ze meent het met trekken te kunnen gaan redden. Geduldig bied ik weerstand aan de druk die het paard pakt en beweeg mee. Dan voel ik het aankomen dat ze weldra haar aanname op zal geven, en hupla plots déblokkeert ze haar wervelkolom. Ik sta ogenblikkelijk even zo snel toe en prijs het paard de hemel in. De bevrijde beweging die vrij komt maakt het paard zo mooi! Enkele passen, maar toch daar waren ze. We gaan verder. Aan het eind van de training loopt de merrie volte na volte in losgelatenheid en kennen we haar beweging niet meer terug zo mooi. Om het te kunnen voelen neemt de eigenaar plaats op haar paard terwijl ik haar aan de dubbel longe stuur. Met de ogen dicht ervaart de eigenaar wat er gebeurt en hoe het verschil tussen de losgelatenheid en het bewegingspatroon van haar merrie op de oude stijve korte manier voelt. Het verschil is enorm. Het achterbeen is veel actiever en kan ruim bewegen, dat voelt de eigenaar in haar zit.Tevens merkt ze op dat de losgelatenheid echt niet alleen over de wervelkolom gaat maar echt iets met het hele paard doet. Kijk dat is het dus. Wat enorm gaaf dat iemand dat nu eens ook voelt. De eigenaar merkt tevens op dat ook de ademhaling van haar paard in losgelatenheid veel dieper en rustiger is. Kijk daar doe je het voor! Het Paard helpen en met je werk iets proberen te betekenen in het bewustmaken van ruiters dat het niet zomaar iets is; die teugels en dat paard rijden! Je hebt vandaag de positieve werking van losgalatenheid gevoeld op het wezen van het paard, op zijn balans, op zijn bewegingsvrijheid, op zijn rust en capaciteit en draagkracht. Letterlijk en figuurlijk, want minder is het dus ook niet. Dat is nogal. Wat een mooie fraaie training was dit! Fijn gewerkt!

De start is bij elk paard anders. Het vertrekpunt is bij elk paard anders, maar het doel blijft gelijk. Elk paard is anders, er is er echt geen een hetzelfde. Sommige lijken meer op elkaar en anderen lijken minder op elkaar, maar hetzelfde zijn ze niet. Hoe fijner je gevoel in teugelvoering wordt, hoe meer je via die teugels de verschillen van karakter van aard van lichaam via die teugels al kunt voelen! Opgeteld bij wie het paard is, speelt ook mee wat het dier tot nog toe geleerd heeft. Zijn manier van reageren wordt ook bepaald door het gereden zijn tot dan toe. Het dier zoekt naar de manier van omgaan met het rijden die hem de minste last bezorgd, of het meeste voordeel oplevert. Helaas moeten de meeste paarden tot de conclusie komen dat "zich vastzetten en zich handhaven" de beste oplossing is. Het omscholen van zulke paarden naar losgelatenheid is heel erg bijzonder en heel erg mooi werk. Het vertrekpunt is bij elk paard anders, maar het doel blijft gelijk. Gisteren een paard wat zich werkelijk als een betonblok vastzet en helemaal nergens op reageert. Klacht van de eigenaar: ze pakt het bit en is niet te houden. Waar te beginnen? Wat ik nodig heb is de wil van het paard om via de teugels een gesprek met me te voeren. Die wil ontbreekt bij aanvang compleet. Ik neem contact op met het paard via de teugels. Geduldig wacht ik, en hou het contact. Na een poosje zie ik de ogen van het paard open gaan en komt er een klein beetje leven in het stuurse gezicht. Ogenblikkelijk sta ik toe op de teugels en prijs het paard. het paard kijkt ineens verbaasd en opener dan even daarvoor. Ik neem opnieuw contact op via de teugels. Het paard reageert direct door de teugels op een grove manier mee te nemen en hals te strekken. Dit sta ik toe en nog voor ze het weet is de druk op de teugels weg, veel eerder dan ze dacht en ik prijs haar weer de hemel in. Nog verbaasder kijkt het paard, en ze gaat er is rechter voor staan. Weer neem ik contact op met de teugels, deze keer reageert het paard zonder aarzelen direct en neemt weer de teugels mee. Ik sta het eerste deel toe en het doorgaan naar hals strekken met geweld hou ik tegen. Het paard tilt daarop zijn eigen hoofd weer op en ook dat sta ik toe. Dan prijs ik het dier en gooi de teugels lang. Het paard proest en kijkt met en open blik aan alsof het zegt, "wat gaan we nu doen?". Kijk, hier heb je al enorm veel gewonnen: er is weliswaar nog niets nuttigs gebeurt, maar ik heb hier de bereidheid tot een gesprek gewonnen, waar er 5 minuten eerder en jaren lang ervoor alleen maar norse weerstand was. Als we een gesprek hebben dan kan ik het paard iets gaan leren, via diezelfde teugels, die haar voorheen juist hebben doen concluderen dat ze zich moest afsluiten. Nu moet je dit niet klakkeloos na gaan doen bij jouw paard. Elk paard is anders, de kunst is om via die teugels te leren aanvoelen wat je met deze kunt, waar bij dit individu de start te maken is en hoe. Wordt vervolgd...

Dit is een week geweest vol regel dingen en afspraken die gaan over de voorwaarden om te kunnen werken eerder dan over het werk zelf. Dat moet ook gebeuren. Hoe verzeker je een paarden bedrijf? Wie helpt er met het maken van films en foto's en hoe? Welke locatie is geschikt om je te vestigen? Het is niet alleen het uitvoerende werk wat gedaan mag worden, ook de hele bedrijfsvoering erom heen vraagt aandacht. Wat is het belangrijkst binnen dit bedrijf en welke takken kun je eventueel afstoten zodat de hoofdzaak ook de hoofdzaak blijft en nog beter kan gaan. Evalueren van je eigen bedrijf. Sommige dingen kun je goed uit handen geven, andere blijk je het beste zelf te kunnen doen. Die uit handen gegeven kunnen worden moeten in overleg overgedragen worden. Alles kost tijd. Dit is een drukke week geweest. Wel fijn gewerkt. Het werk zelf blijft maar groeien en beter worden. De website loopt inmiddels al weer zwaar achter bij het voortschrijdend inzicht, en de werkelijkheid. Gelukkig maar dat het niet andersom is. Het probleem is dat het voor de paarden alsmaar beter gaat, en dat de website dat niet bijhoudt. Na zo een drukke week verlang ik naar de zondag die mooi weer beloofd en waarin ik eens lui kan gaan zijn, en kan bijtanken.

Het is 3 weken later. de eigenaar verteld dat hij merkt dat zijn paard veranderd. Sinds sessie 1 kan het op de wasplaats staan zonder stress. Daar waar de kudde in paniek was kon de eigenaar voor het eerst zijn merrie rustig leiding geven en bleef het dier kalm te midden van chaos. Dit terwijl de merrie daarvoor altijd de chaos maker was. Ook met rijden en de hele omgang merkt de eigenaar dat zijn merrie opener is. We halen het paard op en aangekomen bij de trailer merk ik dat ik exact daar verder kan gaan waar ik vorige keer gestopt ben. Ze heeft het onthouden en ze heeft geen verwarrende boodschap tussentijds gehad. Ik vraag de eigenaar of hij geoefend heeft tussen tijds. Dat heeft hij niet. Dat merk ik aan dit paard. Altijd als er niet is geoefend kan ik exact daar door gaan waar we gebleven waren. Oefenen brengt vaak verwarring en in zo een vroeg stadium dus achteruitgang. (bij trailerladen letterlijk achteruitgang) Enfin, het paard staat recht en is aanwezig. De minste of geringste vraag of druk is echter nog steeds een reden om ogenblikkelijk te verdwijnen. Nu stap 2, het paard moet zich vrij en moedig genoeg voelen om zelf de trailer op te lopen. Dat moedige ontstaat vanuit balans en vanuit het hervinden van haar speelsheid. Ik zet het paard in hoog tempo aan de commando's halt, stap en terug. Het hoge tempo gebruik ik om haar in het hier en nu te houden. De speelsheid ontstaat door de manier waarop ik de grenzen aangeef en haar in haar kracht in balans en recht zet. Dan komt er een pracht moment: Ik leer het paard: Niet voorwaarts, gewoon eerst stevig staan waar je nu bent. De merrie reageert met eerst te gapen. Daarna gaan haar ogen verder open en ze begint te flemen. Ze staat op de klep en ik laat haar daar eerst eens echt goed recht en stevig gaan staan. Dan leer ik haar hoe ze achteruit eruit moet. We gaan een paar keer heen en weer, klep op en klep af. Haar tred wordt steeds zekerder en ze weet steeds beter waar haar voeten zijn. Dan nodig ik haar uit mee te gaan. De merrie loopt spontaan voorwaarts naar binnen, heel stevig en heel sterk ziet ze er uit. Een groot sterk vrolijk kind wat trots de trailer binnen stapt. Zonder druk. Ik prijs haar de hemel in. Ze staat compleet op haar gemak en voelt zich duidelijk thuis in de trailer en in zichzelf. We gaan achteruit eruit en nogmaals weer naar binnen. De merrie lijkt te stralen en loopt duidelijk zekerder. we spreken af dat ik over 3 weken terug kom. So far so good. Wanneer je paard niet met je de trailer in loopt. Zie dat als kans. Een kans, omdat nu zichtbaar wordt dat het aan een aantal voorwaarden ontbreekt. Voorwaarden die ook in het rijden onontbeerlijk zijn.

Het trainen van paarden is soms nog het best te vergelijken met het leiding geven, als dirigent, aan een orkest met hoog sensitieve muzikanten. De hoog sensitieve talenten hebben veiligheid nodig om tot spelen te kunnen komen. Het gevoel van veiligheid ontstaat als de dirigent op een natuurlijke manier hele heldere grenzen aangeeft. Binnen deze grenzen moet de muzikant de vrijheid hebben om zijn eigen geluid te laten horen. Het woord spelen is in dit geval dus ook geen toeval. Paarden trainen is opbouwend voor het paard, als het vrijheid ervaart binnen heldere grenzen. Heldere grenzen op een natuurlijke manier aangegeven, dat betekent dus veel eerder reageren dan de meeste mensen doen. Dat is direct reageren als het orkest lid dreigt af te dwalen, of zijn timing dreigt te verliezen of zijn aandacht dreigt te verliezen. Reageer je pas als de muzikant inderdaad een valse noot of ritme verstoring heeft, dan schaad dat het (zelf-)vertrouwen van de muzikant. Het paard is in dergelijk geval als het ware in de val gelopen. Eerder heeft het dier laten merken wat het dacht te gaan doen. Die gedachte is niet opgemerkt of gecorrigeerd en dus heeft het paard toestemming hem uit te voeren. Voert het dier het inderdaad uit, dan zijn de meeste mensen zo laat in hun reactie, dat het dier de handeling volledig heeft kunnen uitvoeren en dan pas op zijn kop krijgt. Hierin ervaart het paard dwang binnen grenzeloosheid. Opbouwend trainen is exact anders om; vrijheid om jouw geluid, jouw spel ten volle te laten horen, binnen hele heldere grenzen. De meeste mensen trainen met dwang binnen grenzeloosheid. (het paard moet het exact goed doen, maar de ruiter zelf is niet in staat op tijd zinnig te reageren, en wordt dus boos op het paard als hij het paard heeft laten afdwalen) Dit breekt het paard! En meestal niet alleen figuurlijk. Ook letterlijk gaan zulke paarden in 2 delen lopen! afhankelijk van hun karakter komen ze met verschillende oplossingen, waarvan het in 2 delen lopen wel erg vaak voor komt. Hoe wordt een orkestbak vol hoog sensitieve talenten een harmonie? Hoe komen paard en ruiter of paard en trainer tot harmonie? Spel binnen hele heldere grenzen! De meeste mensen die ik tegen kom in de praktijk trainen exact anders om. Er komt een dag dat je dan het gevoel hebt dat jouw paard zijn instrument is vergeten. Je training gaat wel maar je mist voor je gevoel het gouden spontane randje. Er zit geen muziek in. Het gaat niet vanzelf. Bedenk op dergelijke momenten dat je opzoek kunt gaat naar spel binnen heldere grenzen. Dat voor het aangeven van heldere grenzen op een natuurlijke manier nodig is dat je aanvoelt dat je eerder en kleiner en helderder kunt reageren. Sommige paarden rennen weg, andere stagneren en reageren niet meer, weer anderen zetten zich vast, weer anderen worden traag, weer anderen komen in verzet; maar hoe het ook zij: ze geven aan wanneer het moment daar is dat ze door jouw toedoen "hun instrument kwijt zijn". Sleutel woorden tot herstel binnen een seconde zijn: vrijheid, spel en balans binnen hele heldere grenzen op een natuurlijke manier zonder boosheid aangegeven. Omdat het nu eenmaal zo is. En omdat er maar 1 is die het kan doen en alleen op zijn manier en dat is je paard zelf. Dat zet je paard in zijn kracht. Dat zorgt dat er weer muziek in zit.

Waar het aan ligt, ik weet het niet. Ben ik het, is het toeval, zijn het de paarden? Ik kom steeds vaker onverwachts tegen dat ik merk dat een paard mijn gedachten leest, en dat het is alsof we kunnen praten via gedachten. Klinkt misschien gek, en geloof me ik ben een enorm nuchter mens met 2 benen op de grond. Gewoon een nuchtere paarden trainer maar wel met veel gevoel. En toch, deze week is het daar elke dag, met telkens nieuwe paarden. Ik ken die paarden niet, en het gebeurt gewoon. Een voorbeeld- ik kom bij een nieuwe klant en begin dat altijd met kijken naar het paard. Wie is hij, waar heeft hij het over, wat verteld zijn lichaam, heeft hij pijn, is hij recht, is hij scheef of houdt ie zich vast, hoe beweegt dit paard, waar zitten blokkades?? etc.. Om de rug te kunnen beoordelen voel ik met mijn handen over de rug heen, zo gaat het altijd. Deze keer is het net anders. Ik moet even wachten op de eigenaar en kijk intussen naar het paard. Ogenblikkelijk weet ik ineens waar de pijn zit in dit dier. Ik krijg een herkenbaar sterk gevoel en het paard begint te gapen en te smakken. Ik krijg informatie van dit paard. `Apart`, denk ik nog, en laat het voor wat het is. De klant komt terug en ik start de normale procedure van blokkades en pijn en bewegingspatroon analyse, en wat komt daar uit? Exact hetzelfde als de info die ik daarvoor zomaar kreeg! Ik ga daarna met het paard aan het werk en bemerk dat dit dier extreem gevoelig voor gedachten is. Wat ik denk gebeurt! En gelukkig denk ik aan iets moois en gebeurt er ook iets heel moois in deze training. Maar wat een verbinding zeg! En vandaag weer met een pony. De afstemming wordt alsmaar fijner en fijner, dat is het waarschijnlijk wat eraan de hand is. Niets zweverigs aan, gewoon een steeds fijnere afstemming in de training en in het contact. Ik merk, de paarden willen je alles cadeau geven, maar eis geen cadeau van ze want het zal altijd minder zijn dan wat het had kunnen zijn.

Tot 12 september is 2bOne gesloten. Indien je vragen hebt of een afspraak wilt maken dan kun je eventueel alvast een email sturen. Alle emails worden vanaf 12 september zo spoedig mogelijk weer beantwoord. In deze periode is 2bOne telefonisch niet bereikbaar. Alvast bedankt voor jullie geduld, en graag tot na de vakantie! Met ruiterlijke groet, Bianca Boonacker

2bOne is tot en met 21 augustus gesloten in verband met vakantie.

Wanneer je in je training de opbouw van de balans, de kracht, de bewegingsvrijheid, en dus ook de innerlijke balans en kracht van het paard beoogt op te bouwen, dan is elke oefening een middel en geen doel. Zo gebeurt het dat ik de afgelopen 2 dagen van mijn klanten mooie berichten hoor, die hier mee te maken hebben. De één geef ik rijles, en ze bemerkt dat het behalve de snelle positieve verandering die de les in het rijden teweeg brengt, deze nieuwe rijtechniek ook invloed heeft op andere gebieden. Haar paard beweegt in de wei veel ruimer en meer in balans en van achteruit. Zo veel mooier dat het zelfs haar stalgenoten op valt. En nog mooier; het paard vindt beter zijn weg in de kudde, en wordt niet meer weggejaagd. De andere klant, die aan de dubbele longe les krijgt, merkt met buiten rijden dat haar paard voor het eerst licht in de hand is. Tevens merkt ze dat het paard ruimer beweegt onder het zadel, én dat het dier ineens in galop op een bospad gewoon nagevelijk kan aangalopperen, moeiteloos. Dat is haar eerder nooit gelukt! Bovendien veranderd de bespiering in de hals, van harde onderhals naar zachte onderhals en ontwikkeling van bovenhalsspieren! Klant nummer 3 geeft vandaag aan dat haar paard nog nooit zo goed gelopen heeft. Dat ze meer rust in hem bemerkt. En dat ze vooor het eerst merkt dat het dier zijn rug begint te gebruiken. Haar stalgenoten verbazen zich ook over de snelle vooruitgang! Deze ommekeer zet zich in bovenstaande 3 gevallen al in na slechts 3 lessen! Klant nummer 4 merkt dat haar paard op alle gebieden veel minder dramt en steeds meer op kleine hulpen reageert, parallel aan de training in de les, waarin het paard aan de hand leert los te laten en gehoorzaam te zijn, op een positieve manier die ook nog goed is voor zijn lijf. Zo kan ik wel door gaan, de lijst is beslist niet af. Erg leuk om deze dagen boordevol deze mooie geluiden van klanten te mogen ervaren. Bovendien spreken de gezichten en de lichamen van hun paarden boekdelen: de gezichten zeggen stuk voor stuk; "hé dit is leuk, jij leert me iets waar ik wat mee kan!". En de lichamen worden zienderogen nu al voller en meer in balans. Het kan heel snel gaan als je het juiste onderwerp op de juiste manier aanpakt. Dit komt omdat je paard, zijn anatomie, zijn natuur en zijn levenslust in dergelijk geval aan jouw kant staan en mee gaan werken, daar komt die snelheid vandaan!

Tot en met aanstaande dinsdag is 2bOne gesloten. Ik ga re-creëren! Graag ben ik jullie en de paarden daarna weer van dienst! Een ruiterlijke groet en tot later!

Hoera, dé methode waarvan je zeker kunt zijn dat ie werkt. Het is een duidelijk stappen plan wat jou en je paard via dvd en boek stapsgewijs leert wat te doen en hoe te komen tot succes. Succes is gegarandeerd want deze methode maakt gebruik van reflexen in het paard en van zijn natuurlijke aangeboren reacties. In de natuurlijke methode zelf wordt aangegeven hoe lang je wat moet doen, zodat je je daar niet in kunt vergissen. Voor verschillende paarden van verschillende rassen werkt het, omdat de methode zo sterk gebruik maakt van de natuurlijke reacties, dat nagenoeg elk paard zich er aan zal conformeren en de oefeningen zal uitvoeren, zolang je het stappen plan volgt. Aan elk level is een examen verbonden. Na het behalen van het examen kun je door naar het volgende level. Heb je hier zin in? Ik zou zo een methode kunnen maken. De reden waarom ik het niet doe is dat ik weet dat daar kennis in verborgen zou zitten die in verkeerde handen tot lijden leidt. Een werkelijk goede paarden trainer moet ervaren hebben dat voor het juiste trainen van paarden een bepaalde persoonlijke ontwikkelingsgroei nodig is. Dat voor werkelijke losgelatenheid met een gouden randje, op zijn platst gezegd, nodig is dat je je eigen persoonlijkheid loslaat. Het gaat nog veel verder: Als het gouden randje ontbreekt en technisch gezien je paard wel loslaat, maar er gebeurt toch niets, dan is het zeer waarschijnlijk dat je dacht te weten wat er gebeuren moet, en zit daar net je valkuil. Je vergat te luisteren naar je paard en de methode die op zich wel klopt wordt als nog je valkuil. Paarden trainen is gevoel! Het kan nooit een methode zijn. Ik nam de teugels over van de eigenaar. Door de teugels heen voel ik ogenblikkelijk dat het paard waar het zich niet loslaat grote angst en pijn heeft. Ik voel waar en denk aan schade in de eerste 2 wervels of het gebit. Het paard verteld me wat ik moet doen om hem te helpen. Luisterend leiding geven en sturen richting balans is een kunst, die veel verder gaat dan evenwicht. Moedig laat het dier zich los en geeft het zijn gevoelige plek aan mij. Navraag en overleg geven aan dat inderdaad dit paard atrose heeft op de eerste 2 wervels. Dit staat in direct verband met het gereden zijn met de slofteugel, waarmee eerdere trainers een beeld nagestreeft hebben en symptoom bestrijding hebben gedaan en het paard hebben vastgereden en beschadigd. Telkens is het volkomen nieuw, ieder paard, en hetzelfde paard het volgende moment, je kunt niet weten wat er gebeuren moet. Wat nu als ik bij dit paard gehandeld had als aanhanger van een methode? Wat nu als ik niet in al die jaren in toenemende mate inzicht en gevoel had opgedaan? Paarden trainen heeft met gevoel en met luisteren te maken en natuurlijk handelen. In de natuur komt geen herhaling voor. In de natuur bestaan geen methodes. Zodra je denkt te weten wat er gebeuren moet zit je er minstens een beetje naast. Het is nooit af, of klaar of hetzelfde, het is nu en gevoel en losgelatenheid.

Vandaag enorm fijn gewerkt. Heerlijk warm weer. Veel vliegen, dazen, wespen zwermen om je heen. Veel zweet wat van je hoofd afloopt en vervolgens in je oog prikt. Maar het kon de pret van de warmte en het gemak van deze dag niet drukken. Een echte warme zonnige dag. Ik vind dat heerlijk! Insecten en zweet en stof en hitte, en dan heerlijk gewerkt. De paarden van vandaag gingen super! Allemaal met een zeker gemak naar een grote stap voorwaarts. De dag begon met schouderbinnenwaarts aan de hand en loswerken. Het paard toonde altijd enorm veel verzet en zette zijn lenden gebied op slot, waardoor een onregelmatigheid in zijn bewegingspatroon te zien was. Vandaag liet het dier op beide zijden dermate goed los, dat de oefening moeiteloos uitgevoerd kon worden, en een tevreden paard opleverde wat vervolgens beter galopperen kon. Het 2-de paard heb ik gereden naar losgelatenheid toe. Dit eerst enorm trage paard wat steeds moest bokken kon daardoor op beide handen moeiteloos voorwaarts draven. Zonder te bokken en in prachtige losgelatenheid. Het derde paard heeft een trauma met rijden, wat veel gevaarlijk verzet opleverde en boosaardigheid. Vandaag kon de eigenaar weer in het zadel, en heeft het dier de nieuwe teugelvoering ook vanuit het zadel ervaren. Deze omscholing heb ik eerst vanaf de grond, zonder zadel of ruiter, aan het dier geleerd. Deze teugelvoering leert het paard losgelatenheid waarin het maximale bewegingsvrijheid en bewegingspotentie krijgt. Dat is het andere uiterste van de vastrijd methode waarmee dit paard in de ellende was geraakt. het paard deed het super! Het vierde paard was echt genieten. Ik heb een een paar x gereden voor de eigenaar. Het dier zat zo vast dat het in staking ging. Na enkele keren rijden was het dier enorm verbeterd in aanleuning, losgelatenheid en draagkracht en bewegen als één geheel van achteruit. Vandaag kon de eigenaar het weer overnemen. Dat was de eerste keer dat ik het resultaat van mijn werk kon zien. Ik had het vanuit het zadel natuurlijk wel gevoeld, maar niet kunnen zien hoe het er uit zag. Wat een totaal ander paard! De eigenaar riep na een klein stukje rijden ook verheugd: "hé een totaal ander paard! Wat is ze los zeg!Ik hoef er niets voor te doen!" Ik kon zien hoe ze nu met eigenaar eerder op een swingende spaanse hengst lijkt, dan op het stakende vastzittende paard waar ik mee begon. Heel erg mooi resultaat! Echt genieten zo een dag. Van mij mag de warmte en dit gemak blijven!

Zoals bij kinderen ADHD een toenemend modern probleem lijkt te zijn, zo doet zich ook in toenemende mate, een probleem voor bij onze modern gefokte prestatie paarden. Na aanleiding van een vraag van een klant over haar revaliderende jonge paard heb ik de afstamming van het dier bekeken, en de vorige trainer van het jonge paard. Het hele verhaal van het paard doet mij sterk denken aan een aantal paarden uit mijn praktijk, met vergelijkbare problemen. Hier hun verhaal: Modern, opwaarts gebouwd, lange benen, veel bewegings-capaciteiten. Een platte en een stijle hoef, relatief smalle voeten. Ongelijke schouders. Een hoge schoft die ver terug ligt richting de rug, mede daardoor een relatief korte rug, schouder met veel bewegingsmogelijkheden. Paarden gefokt voor de topsport. Maar lang niet elk paard is sterk genoeg voor de top sport en lang niet elke ruiter kan mee met de top. Dat zijn er maar een handje vol. Toch hebben we inmiddels heel erg veel van zulke paarden. Elk voordeel heb ze nadeel. De paarden uit dit verhaal raakten allemaal op jonge leeftijd kreupel. Wat is er gaande? We hebben paarden die zonder ze te trainen in de wei al erg veelbelovend kunnen bewegen. Paarden die als het ware al opwaarts in de juiste dressuurhouding ter wereld komen. Daarbij hanteren we snelle methodes met ogenschijnlijk snel resultaat voor paarden die erg snel veel beweging tonen. Wie kijkt er nog door zoveel talent heen en ziet wat er werkelijk gaande is? Wie ziet door het bewegingsspectakel heen nog de erbarmelijke manier van het moderne rijden? Wie ziet het paard? We fokken en rijden zo snel mogelijk naar het beeld van het einddoel toe, en vergeten in ons rijden en ons fok-beleid dat de anatomie nog steeds het zelfde is en het zelfde werkt, in hetzelfde tempo als 1000 jaar geleden. Ik kom in mijn praktijk veel kwpn-ers en BWP-en tegen die op jonge leeftijd door hun extreem snelle groei spurten de hoogte in, totaal hun lichaamsbewustzijn verloren zijn. Hun spectaculaire beweging geeft in combinatie met dit bewustzijns gebrek een zeer ongunstig bewegingspatroon en spiergebruik, als je het rijtechnisch bekijkt. Het geeft ook een paard wat zichzelf en zijn eigen lichaam niet kent. De spectaculaire beweging wordt op jonge leeftijd veelal aangestuurd vanuit rijtechnisch gezien minder functionele spiergroepen. We fokken er karakters in die zo graag bewegen, dat zelfs al vragen we dingen van ze op een manier die in strijd is met de anatomie en de basis behoeftes van het paard, het paard toch geen betere oplossing weet dan dan maar te gaan bewegen, en daar maken we dankbaar gebruik van. (wie verstand heeft van paardenkarakters en de toonaangevende hengsten van nu aanschouwd weet dat bepaalde karakters in toenemende mate de boventoon voeren en andere juist verdwijnen met dit fokbeleid)Dit geeft een paard wat zich kan laten gebruiken. We hebben dus een paard met extreem veel mogelijkheden en wat lichamelijk extreem lang jeugdig blijft, en geestelijk zeer makkelijk van zichzelf vervreemd, en plakken daar trainingsmethodes op die snel ogenschijnlijk resultaat geven, maar die tegen de anatomie en het wezen van het paard ingaan! De kans dat zo een paard kreupel wordt is extreem groot. De kans dat zo een paard met boxrust nog meer van zichzelf vervreemd is extreem groot. De kans dat zo een paard na herstel niet gebaat is bij moderne dressuur is extreem groot. Voor dit moderne probleem is een mooie klassieke oplossing nodig. Deze oplossing is in mijn ogen de enige die in zichzelf het paard beschermd, het paard bewustzijn over zijn lichaam en letterlijk en figuurlijk in balans rijdt of traint en de gezondheid en de natuurlijke harmonie terug in het paard brengen. Pas daarna krijg je moeiteloos de hogere oefeningen cadeau van dit paard. Zonder strijd, zonder kreupelheden. Juist met zoveel talent is het nodig deze essentie van de klassieke dressuur te bewaken, maar je vind haar bijna nergens meer. Soms kent men de tekst nog wel, maar men weet kennelijk niet meer hoe het er ook al weer uit zou moeten zien. Ik denk dat ik hier maar eens info avonden over ga geven. De lezing "anatomie van de dressuur" van 2bOne is in deze ook een aanrader, even als de cursus dubbele longe! Beiden geven zeer veel zinnige info prijs over de klassieke essentie van paarden trainen, en de oplossing voor dergelijke problemen.

Vandaag met 7 totaal verschillende paarden gewerkt. Van 's-morgens vroeg tot 's-avonds 8 uur op pad. Staan en lopen door zand. Eten en drinken onderweg in de auto. Veel uitleggen, praten, voordoen, paarden rijden, en trainen. Intensief kijken naar paard en eigenaar en zien waar het vastloopt in hun rijden. Paard en mens op weg helpen in het vinden van balans en bewegingsvrijheid samen. Aanvoelen waar de sterke punten van de ruiter liggen en daar op bouwen. Woorden kiezen die de individuele mens begrijpt en precies verder helpen. Paarden zelf trainen. Het zijn zware werk dagen, maar ze brengen erg veel vreugde. Tevreden en moe en natgeregend en vrolijk kom ik thuis. Omdat er zoveel mooie belevenissen waren deze dag. En omdat ik met zulke mooie klanten en mooie paarden heb mogen werken. Opvallend op zo en dag is steeds dat de paarden zo enorm mooi reageren. Waar ik ook kom, ze zijn zo zacht en welwillend, en bieden zo een enorm intens contact aan. Ze hebben zo enorm veel vreugde in hun werk en in het samenzijn met de mens. De vreugde van het zoeken en vinden van echte vrije beweging in balans is voor mens en paard enorm!. En ook voor de instructeur dus! Moe maar voldaan.

Door opeenvolging van "toevalligheden" kunnen paarden ontspoort raken. Het ontspoorde paard waar dit over gaat vertoont gevaarlijk gedrag. Het brengt de mens in gevaar door te slaan met de voorbenen, zich te laten vallen in de richting van de mens, te steigeren, te bijten (in wat er zoal binnen bereik is touw of mens of eigen voor benen), wild schudden met zijn hoofd, draaien met de ogen, aanvallen, ontsnappen, niet aanspreekbaar zijn. Toch is dit geen verkeert paard qua karakter, het gaat in aanleg om een gevoelig alert sterk dier, dat zie ik aan zijn hoofd. Waarom dan dit gedrag? waarom dan ziet ie er zo zwak uit? Navraag legt een heel verhaal bloot met een aantal ingrediënten die een paard uit zijn lichaam kunnen halen en basis vertrouwen ontnemen. Deel van de ingrediënten die hem ten deel vielen: Altijd gepest worden in welke kudde hij ook stond. Dat is een zwaar ingrediënt! Het zegt bovendien iets: andere paarden herkennen in dit paard een zwakke schakel en willen m dus instinctmatig niet in hun buurt hebben, zo een zwakke schakel brengt de kudde in gevaar. De ene wormbesmetting naar de andere. Dat kan de zwakte ook verklaren. Of wat was er eerder? De kip of het ei? Waarom laat dit paard parasieten toe en weet zichzelf niet neer te zetten en te beschermen? Verhuizen, operatie, stalrust, Half wel of niet ingereden, veel onduidelijkheid over de eventuele opleiding, slechts 5 jaar jong. Tijdens de training "lees" ik het paard. Niets is hem duidelijk. Hij weet niet waar hij staat, weet niet wie hij is, geen lichaamsbewustzijn, geen helderheid over de bedoelingen van de mens, hele grote angst en bovenal: eenzaamheid! Ik maak contact, laat het tot me doordringen, laat het paard "vertellen"in lichaamstaal en geef het paard vrijheid om zich te uiten, duidelijke richting, duidelijke grenzen, en met een heel diep contact en zachtheid helderheid en leiding. De ogen van het paard veranderen, gaan open, en kijken ineens helderder. Het paard staat even later ineens volkomen rustig naast me. Moe en tevreden ziet hij er uit. Wat is hier aan de hand? De onduidelijkheid en onbeschermdheid veroorzaken eenzaamheid! Dit paard moet zichzelf kunnen hervinden via een ware leider die helder grenzen aan kan geven zodat het dier weet waar hijzelf begint en eindigt. Zichzelf ervaren en een leider hebben geeft basis vertrouwen en maakt een eind aan eenzaamheid. Eenzaamheid ontstaat ook daar waar je van jezelf vervreemd raakt. De eigenaar van dit paard heeft het beste met het dier voor, dat is een geluk. Dingen als:"Ik wil dat het goed gaat met mijn paard" is wel een te mager uitgangspunt. Een paard heeft behoefte aan het vinden van zijn mens. Als de mens opzoek gaat naar het paard, wordt het voor het paard lastig om de mens te vinden. De kunst is te zien en te horen waar het paard is, en leiding te geven buiten het tijdelijke om, buiten de verschijnsels/ de symptomen om. Het gedrag van dit paard zijn symptomen en is niet het paard zelf. Het gedrag verdwijnt als sneeuw voor de zon waar leiding ervaren wordt. Middels deze ware leiding en zinnige training kan dit paard zichzelf hervinden. (Mits hij lichamelijk in orde is en geen blijvende schade heeft van de wormbesmettingen, dat is wel elementair) Dit was een dankbare training. Wordt vervolgd.

Zojuist toegevoegd aan publicaties op de 2bOne website: http://2bone.nl/downloads/Lezing_anatomie_vrijruiter.pdf een nieuwe publicatie na aanleiding van het werk van 2bOne. Het artikel gaat over de lezing anatomie van de dressuur die Bianca Boonacker en osteopaat Aafke Wuite gaven, begin van dit jaar.

De kunst is om je paard naar vrijheid toe te sturen. Als het goed is stuurt de richting die je aangeeft je paard de bewegingsvrijheid in.

Tijdens de training van 2 totaal verschillende paarden werd vandaag één thema zichtbaar; hoe zorg je voor blijvende echte vooruitgang? en wat brengt tijdelijke ogenschijnlijke vooruitgang en daarna een terugval? Paard 1: Een talentvol paard wat door trauma in zijn verleden een miskende extreem zwakke schakel in zijn lichaam heeft. Klacht: het paard is bij vooruitgang steeds daarna kreupel en komt dus toch niet verder. Paard 2: Een jong dier met minder rijpaard talent,maar wel veel positieve wil. Klacht: het paard gooit zijn ruiter eraf in hogere gangen dan de stap. Overeenkomst: beide paarden zijn getraind met gebruikmaking van hun talent en de zwakke schakel is niet onderkent en niet getraind. Beide paarden konden daardoor ogenschijnlijk snel vorderen maar liepen ergens vast: blijvend kreupel en niet betrouwbaar was de diagnose. Paard 1 leek toe aan hogere school werk, paard 2 werd in stap draf en galop gejaagd want moest leren voorwaarts te zijn. beide eigenaren zaten met de vraag: Hoe kan het zo goed gegaan zijn, en nu val ik terug en kom ik er eigenlijk niet meer uit? Antwoord: je trainde dat wat er al was en vergat de zwakste schakel! Als revalidatie trainer weet ik als geen ander: train je talent niet maar hou dat achter de hand. talent loopt niet weg. Je vooruitgang wordt bepaald door de vordering van je zwakste schakel binnen je paard. Aan het trainen van de zwakste schakel wordt helaas niet de waarde toegekend die het verdient. Het is je fundament. Zonder dat staat je talent op instorten! Men is zo gewend naar huisjes te kijken, dat men geen oog heeft voor het fundament. Men is zo gewend de training af te meten aan het eruit halen wat er in zit.....en ja, dan haal je dus eruit wat er in zit....en kan het zijn dat dat het was, einde oefening, paard op, paard kreupel. Hoe train je dan wel zinnig? Door je zwakste schakel te trainen, die bepaald de vooruitgang! Op dat fundament plaats je het talent van het paard en moet je dan eens zien wat er gebeurt! Het lijkt soms ondankbaar werk, dat trainen van de zwakste schakel, je wordt als trainer raar aangekeken als je eerst in halt en stap een paard leert loslaten, omdat hij zijn rug niet gebruikt en daardoor wel bokken moet om iets voorwaarts te genereren. Dat paard 2 had gewoon op zijn flikker moeten hebben. Paard 1 stelt zich gewoon aan en moet ook meer slaag. En daar sta je dan met al dat talent een been eerst te leren recht te dragen. een gewoonte die te maken heeft met een blessure in een been te doorbreken, stapje voor stapje. Na een half jaar kunnen paard 1 en 2 ineens veel beter bewegen en vallen niet meer terug. Paard 2 draaft met rug gebruik aan en beweegt in losgelatenheid. Het bokken heeft hij niet meer nodig. Paard 1 kan zonder kreupel te worden hoger op komen, na jaren ellende van af en aan kreupelheden komt er eindelijk blijvende vooruitgang! Gelukkig zijn er toch nog mensen die ineens opvalt: "hé hij beweegt ineens veel lichter en makkelijker en vrijer en vlotter." Het komt echter heel zelden voor dat men instaat is de link te leggen tussen het trainen van de zwakste schakel en deze vooruitgang die er "toevallig" ineens is. En nu jij met jouw paard? Hoe weet je wat de zwakste schakel binnen jouw paard is? En hoe train je die?

Pijn en je handhaven en vastzetten, en je niet open stellen horen bij elkaar. Ze zijn het andere uiterste van balans, losgelatenheid, je over geven en gezond en vrij bewegen. Een paard wat gedurende lange periode heeft geleerd zich te moeten handhaven,(bijvoorbeeld door een slecht passend zadel of een belastende rijmethode) loopt het risico op blijvende letsel schade in de benen en/of de wervelkolom. Die schade geeft op zijn beurt ook weer pijn, waardoor bevestigd blijft dat je handhaven en je vastzetten noodzakelijk is. De cirkel is al snel rond. Dit soort paarden zitten enorm op slot en het is vaak ook net of ze er niet bij zijn in het werk. Logisch ook wel, ze schakelen zichzelf uit, als het ware, en komen in de overleef stand die bij vastzetten en handhaven hoort. Zulke paarden zijn regelmatig niet vooruit te branden. Het hele probleem ligt verankerd in de wervelkolom en hoe die zich gedraagt. Hoe haal je zo een paard hieruit? Hoe bevrijd je zo een paard? Via de teugels, ondersteund door mijn werk ervaring in hoe te communiceren met getraumatiseerde paarden, werk ik met zulke paarden in een combinatie van klassieke dressuur en iets wat verder gaat dan natural horsemanship en ik quantum horsemanship noem. Deze week met 2 van zulke paarden mogen werken. Ik beschrijf er hier 1. Aan de dubbele longe is het paard niet vooruit te branden en hangt enorm op het bit, de ogen staan wat doods en ze trekt alsmaar naar buiten toe weg, hangend aan de binnen lijn. Dat is de klacht, in combinatie met kissing spines. Hoe nu dat lichaam te trainen zodat er ruimte komt en mogelijkheden voor pijn vrije beweging? Er moet heel wat gebeuren, zowel fysiek als mentaal moet het paard uitgenodigd worden haar idee en gewoonte en verwachtingen los te laten en te gaan naar een totaal nieuw en onbekend gebied. Daar is erg veel vertrouwen voor nodig. In halthouden nodig ik het paard uit iets anders te gaan doen dan trekken en vastzetten. Ik hou haar oog in de gaten en lees daar haar gedachten uit, die ik tevens door de teugels heen bevestigd kan voelen in beweging en neiging tot beweging. Ineens is er een moment van twijfel in het paard. Dat moment prijs ik. De ogen van het paard gaan open en ze kijkt me verbaasd aan. Goed zo! Ik wil je zien! Zeg ik tegen het paard. De eertse tsap is gezet. 3 kwartier later roept de eigenaar uit: "ongelooflijk hoe een paard in 3 kwartier zó kan veranderen! Op dat moment draaft het paard met een blij gezicht en al meerdere passen in losgeltenheid! vandaag kreeg ik dit per email : "Mijn paard heeft van onze laatste training echt veel opgestoken. Het hele idee, dat zij los kan laten en dan ruimte krijgt, is goed to thaar door gedrongen. Wat ik het leukste aan de training vond, was om te zien hoe vrolijk ze erbij stond. Onze oude lessen waren altijd een grote strijd, dus dit is al een hele verbetering. Ik kijk nu al uit naar de volgende keer!" Nou fijn, dit is een mooi begin zo, en pracht werk om te doen!

Via de email ontving ik vandaag een spontane reactie van een klant. Deze klant rijdt een paard wat zich vastzet op de ruiterhand en ook in zijn hele lijf zich nadelig vastzet. Dit uit zich onder andere in afwisselend niet te houden zijn en dan weer plots stilstaan en niet vooruit te branden zijn. De klant vroeg om rijles ivm dit probleem. In de eerste rijles heb ik het probleem geanalyseerd en de oplossing en het waarom dit zo opgelost kan uitgelegd. De oplossing vloeit voort uit de anatomie van het paard en de werking van spieren. Zowel de spieren van de mens als die van het paard. Wat kun je als ruiter doen om zo een paard te helpen, en daarmee het rijden ook plezieriger en gezonder te maken voor het paard, maar ook voor jezelf? Het bewegingspatroon en het functioneren van de rug van het paard ging tijdens de les zienderogen vooruit. De klant stuurde me na de les deze reactie: "Heel erg bedankt voor de les gisteren. Ik heb nu weer plezier in het rijden, wat ik dacht te gaan verliezen doordat ik niet goed wist hoe ik mijn paard moest rijden om haar (vooral voor haarzelf) fijn te laten lopen. Ik heb echt heerlijk gereden gisteren! Ik vind dat je heel duidelijke instructies geeft, echt heel erg fijn is dat. Ook bedankt voor je directheid en eerlijkheid." Fijn zo een reactie. Ook fijn dat dit paard uit de knoop kan komen nu door de ruiter moedig een nieuwe weg wordt ingeslagen die zinnige lichamelijke opvoeding voor het paard oplevert. Meer reacties van klanten vind je hier:http://2bone.nl/paarden/reacties

2bOne is vandaag 2 juni gesloten ivm hemelvaart.

De zadelpascursus werd maandag bij onze zuider-buren een intensieve en nuttige dag. De deelnemers hadden aan het einde van de dag zo veel informatie gekregen dat ze aangaven zeer waarschijnlijk die avond nog over zadels te gaan dromen. Gaande weg de dag kregen de deelnemers meer en meer inzicht in het vak. De vragen gingen steeds dieper op het onderwerp in en de gesprekken over het zadelpasvak werden steeds praktischer en interessanter. Ik hoop met deze pracht cursus weer de kennis zo te hebben over gedragen dat uiteindelijk de paarden er van profiteren. We hebben ons best gedaan. Het was pracht weer. Het zonlicht op het witte zand van de prachtige buitenpiste was zo vel, dat we met zijn allen naar de zonnebrillen moesten grijpen. Door de warmte en concentratie liep het zweet bij mij en de deelnemers al snel tussen brillenglas en gezicht prikkend in de ogen! We hebben hard gewerkt en het was een fijne dag! Ook interesse in de zadelpascursus? Je leest er meer over hier http://www.2bone.nl/paarden/zadelpas-cursus De cursus kun je in zijn geheel boeken op jouw locatie voor 500 euro. Meer info via email info@2bOne.nl

Tussen twee klanten in had ik deze ochtend extra tijd. Ik reed langs een prachtig bos en parkeerde daar de auto in de berm, op een plek waar veel auto's geparkeerd stonden. Ik vulde de tijd met het nodige telefoneren, boterham eten, naar het mooie bos kijken en thee drinken. Toen het tijd was om te vertrekken stapte ik terug de auto in en reed weg. Binnen de eerste meter rijden was er plots een grote knal. De auto vloog een stukje omhoog en lande daarna met een knal stil. Ik deed de portier open en zag dat de wagen op een boomstronk hing. Die had ik op die hoogte niet kunnen zien vanuit de auto, en zo kon het kennelijk gebeuren dat ik er tegenaan reed. De auto zat helemaal klem, hangend op de stevige stronk onder de bestuurders stoel, en kon geen kant meer op. Na een uur of 3 reed ik mee in de auto van de garage, en stond mijn auto op de aanhanger er achter. Het is nu avond. Ik ben weer mobiel en veilig thuis. Een grote moeheid overvalt me. Ik realiseer me dat ik een pas op de plaats moet maken, en me opnieuw bij mezelf bepalen. Het leven is prachtig. Waar je geen maat houdt, en niet 100% in je eigen maat loopt, zorgt het leven er voor dat je stil gezet wordt, zodat je jezelf weer als maatje kan vinden. Wat treft mij een mooie, vrolijke, milde vorm: ik mocht een paar uur op een boomstronk hangen! Een pas op de plaats maken. Ik realiseer me ineens dat voor de piaffe, die echte rijkunst piaffe, die stil en gedragen is en vrij in zichzelf, het zelfde nodig is: paard en ruiter die in innerlijke rust bij zichzelf bepaald zijn. Loslaten. Samen een pas op de plaats maken.

De eerste les in trainen met de dubbele longe is voor de meeste mensen een ware eye opener. Het zelfde geld vaak voor de eerste 2bOne rijles. De theorie die vanuit de anatomie van het paard uitlegt wat er moet gebeuren en waarom, die theorie alleen al is vaak zo verhelderend en confronterend. Ik kom bij klanten die al jaren paard rijden. Sommige rijden zelfs zelf paarden in. Anderen knappen paarden op, of rijden wedstrijden. Opvallend dat ze geen van allen in al die jaren rij- en trainingservaring kennis hebben kunnen nemen van deze zinnige theorie. Of ze hebben wel puzzelstukjes van de theorie begrepen, maar overzien het geheel niet. Dat ze in wezen geen idee hebben hoe het paard in elkaar steekt. Of wel weten hoe hij in elkaar steekt maar dat nooit hebben kunnen koppelen aan hoe het dier dus op een gezonde manier getraind kan worden. Of ze weten in wezen wel de theorie, maar zien helemaal niet wat er in werkelijkheid gebeurt. Er gebeurt dus iets anders als wat ze denken dat er gebeurt. Ze doen dus iets anders als wat ze menen dat ze doen. Ze zien hun paard niet, en zijn niet instaat het effect van hun training te herkennen. Als je bijvoorbeeld denkt een zachte hand te hebben als ruiter, is het best confronterend als in een eerste les blijkt dat het juist je teugelvoering is die er voor zorgt dat je paard niet functioneert. Als je bijvoorbeeld denkt de rug van je paard zinnig te trainen doordat je het hoofd enorm laag hebt, en je komt er achter dat je hierdoor juist de rug benadeeld, dan is dat nogal wat. Deze week de eerste dubbele longe les met een jong paard wat net een ruiter op zijn rug accepteert. Erg opvallend dat dit dier bij aanvang van zijn opleiding al geleerd heeft dat het zich vast moet zetten/ schrap moet zetten, hangend op de hand, en veel te laag met de maantop veel lager dan de hoogte van de schoft, achter de loodlijn, en niet voorwaarts, en helemaal niet aanwezig. "Wat loopt ie mooi laag" heeft de eigenaar al vaker als commentaar gekregen. Help denk ik meteen, dat hoofd moet omhoog! Hij moet los en voorwaarts! De gedachten van het paard verdwijnen compleet. De mate waarin het paard verdwijnt loopt evenredig met de hoeveelheid achter de loodlijn, lager dan de schoft! Waarom? Heel eenvoudig: omdat het dier in deze stand tegen zijn anatomie in gaat en pijn heeft! Hoe ontkom je aan pijn? Lieve paarden kiezen al snel de optie verdwijnen uit je lichaam en minder bewust rond dolen en je vasthouden/ schrapzetten in je lijf. Zo ook deze merrie. Het trage en dromerige heeft in dit geval te maken met de stand van de wervelkolom die het paard benadeeld. We leren het paard nu onder andere zijn eigen hoofd te dragen. Opvallend: je ziet het letterlijk gebeuren: het hoofd komt omhoog en de ogen gaan open en het paard komt te voorschijn en beweegt. Het hoofd daalt onzinnig diep en achter de loodlijn en de ogen gaan draaien, het paard wordt traag en stijf. Bovendien komt in deze stand het gewicht van het paard compleet op de voorhand! De eigenaar laat de les goed tot zich doordringen en geeft aan dat het helemaal anders moet en moeilijker is dan ze dacht. Het is echt een hele kunst!"Poeh poeh" verzucht ze. Zoals ze nu trainde is geen kunst inderdaad. Het levert ook niets op wat met schoonheid te maken heeft.

Zo enorm leuk; ik mag één maal per week een Shire trainen. Het dier gaat eerst kort aan de dubbele longe en daarna met mij als ruiter. Door omstandigheden wordt de ruin maar een maal per week gereden, en dat is dus telkens deze training. Voor de zoveelste keer maak ik mee hoe enorm goed het geheugen van een paard werkt. Telkens pakt het paard de draad op waar we gebleven waren. Als of hij de rest van de week heeft kunnen nadenken en huiswerk heeft gedaan. Er zit een hele duidelijke stijgende lijn in! Eeuwig zonde weer dat we de start niet hebben gefilmd. Het bewegings patroon van het dier is namelijk enorm verbeterd. Veel ruimer en veel makkelijker en vrijer en vlotter is het geworden. Het jonge dier krijgt ook steeds meer balans.En dat met éénmaal per week deze training! Het leuke is dat er laatst iemand kwam kijken die het paard een paar weken niet had gezien. Voor deze toeschouwer was het enorm duidelijk: "Hij beweegt ineens veel lichter, als of hij makkelijker loskomt van de grond en niet meer zo zwaar loopt!" Mooi compliment. En vergis je niet in zo een grote reus: enorm subtiel is de communicatie en afstemming met het paard! Heel mooi. Het is pas waar het dier evenwicht verliest en zich vastzet dat hij plotseling enorm zwaar wordt en lastig te corrigeren. Maar rijd je hem weer in zijn balans en laat je dan jezelf en je paard los, dan is de communicatie heel fijntjes! Mooi zeg! fijn gewerkt.

Nieuwe reactie van klant toegevoegd aan 2bOne website, hier: http://2bone.nl/paarden/reacties Wat is het fijn als mensen spontaan reflecteren hoe ze een les of bepaalde begeleiding ervaren hebben. Deze vrijdag kreeg ik van een klant na afloop van een les nog dezelfde dag een mooie bedank sms. Ze schreef eenvoudig: "bedankt voor je uitleg en fijne les!" Als lesgever kun je soms naar huis rijden met een enorm tevreden gevoel. Dan voel je dat het klopt, af is, helder is, en opbouwend voor mens en paard. Als je dan zo een sms nagestuurd krijgt, maakt dat het beeld compleet. Vandaag ontving ik per email een reactie van een klant. Het start met: “Beste Bianca, Bedankt voor je bestaan, voor je kennis en kunde, voor je wil om te delen en voor de kunst om onder woorden te brengen of te laten zien wat je bedoeld." Bedankt denk ik dan op mijn beurt! Ik kan ook alleen maar bedankt zeggen, dat ik talent heb om helder te duiden en helder te zien en bruggen te slaan, en te herinneren aan LEVEN. Dat iemand bedankt voor je bestaan. Dat raakt. Het raakt me ook omdat ik meen dat paarden trainen niet iets is wat los staat van hoe je bent, of los van het leven. Nee, het is bestaan, beleven en zijn! 2bOne, een zijn met je zelf, het leven, je paard. Bestaan dus. Het gaat over het hele ding. Niet iets wat je even kunt doen. Nee het gaat over hoe je omgaat met je ziel, over leiding geven aan je eigen ziel, je eigen paard, en daarbovenop de techniek, techniek die, mits kloppend, ook weer exact het zelfde verhaal verteld. Het verhaal wat ook weer aansluit bij de anatomie, die op haar beurt weer in de werking van de botten, gewrichten, fascia, spieren exact het zelfde verteld, het hele leven verteld. De eenheid kennen in de heelheid en dus helder kunnen trainen, daar gaat het ook om. Há wat grappig, soms kan ik opnieuw zo enorm tevreden zijn over mijn eigen bedrijfsnaam: "2bOne" daar schuilt heel wat achter.

Paarden leren sneller dan mensen. paarden staan dichter bij de natuur. Ze zitten nog in hun natuurlijke reactie vermogen. Hun vermogen om conclusies te trekken, veranderingen op te merken, en te doen wat in het moment nodig is, is aangeboren. Dat natuurlijke vermogen is van levensbelang. Het paard is enorm snel van begrip. Veel sneller dan de mens. Dat bleek ook vandaag weer bij een paard wat herschoolt wordt in de teugelvoering. Het dier leert de ruiterhand vertrouwen en het bit aannemen en zachtjes te zijn en na te geven en in de losgelatenheid te bewegen. De eigenaar vertelde vandaag tijdens onze eerste ontmoeting een verhaal van moeilijk loslaten. De rug en bespiering en gedrag van het paard vertellen exact hetzelfde verhaal; ik zet me makkelijk vast. Zo duidelijk bij dit paard, dat zelfs in de beweging los in de bak het dier opvallend vastgezet en kort beweegt. Dat beloofd wat.....zou je denken.....Niets is minder waar. Binnen enkele secondes leert dit paard loslaten met de juiste teugelvoering. En even later aan de dubbele longe beweegt het paard vrijer, ruimer, en jawel...in de losgelatenheid. Zo snel verbetering had de eigenaar zelf ook niet verwacht. Paarden leren enorm snel. Later vandaag een ijslander. Over dicht bij de natuur staan gesproken! Erg snel paardje! Bovendien komt dit jonge dier zo uit de kudde, uit de natuur. Heel erg leuk om zo een jong talent te mogen helpen met zijn eerste lessen op de grote mensen school. Heel fijn werken met zo een brokje natuur, wat zo snel natuurlijk reageert. Het vraagt van de trainer natuurlijk reactie vermogen. Dit paardje was zichtbaar moe en voldaan aan het einde van zijn les. Zo een ruwe diamand begeleiden naar zacht samenwerken, en zijn talent tot ontwikkeling helpen komen, dat is mooi werk. Door dat hele werk heen is timing en een natuurlijk snel reactie vermogen hebben, essentieel voor een trainer.

Vandaag een bijzonder paard in de training. Bijzonder omdat deze merrie enorm snel conclusies kan trekken, en heel erg rap leert. Bijzonder ook, omdat ik in mijn hele paarden trainers bestaan nog niet eerder een paard tegen kwam wat zich zo enorm vastzet, vast zit, en daarin extreem lang op standje `ik ga niet reageren` bleef staan, zich alsmaar vasthoudend aan haar conclusie horend bij vorige trainers. Via de teugelvoering leer ik dit paard een ommekeer te maken in haar ideeèn, in haar houding letterlijk en figuurlijk, en in haar manier van bewegen en zich afsluiten voor de trainershand en zich vastzetten. Enorm mooi werk, en een enorm waardevolle sessie was dit. Hoog nodig ook, want binnen deze vastzet houding functioneert het paard niet, rent weg voor mensen, stijgert, is onbestuurbaar, raakt kreupel, slaat, enzovoorts. Heel erg mooi moment was het eerste momentje waarin het paard een fractie van een seconde haar verzet liet gaan, omdat ze plots afgeleid was door een paard in de verte. Op dat moment liet ze heel erg kort haar kaken los en deblokkeerde de eerste halswervels. Ogenblikkelijk liet ik de teugels los en stond toe. Ik prees de merrie. De verbazing op het gezicht van de merrie was groot. Er gebeurde meteen iets in haar ogen wat tot leven kwam en wakker werd. Ik nam opnieuw contact op met de teugels. Het verzet en het zich nadelig vastzetten duurde korter deze keer. De eerste keer had ik het gevoel dat het wel een half uur duurde. Ik heb trouw weerstand geboden en gewacht, zonder meer, alleen maar gewacht. Een mini reactie geholpen door toeval en daar kwam de start van een nieuwe weg. Zo gaande weg en rustig stapje voor stapje uitleggend, is deze merrie vandaag beleerd aan de dubbele longe, en heeft ze tevens geleerd dat losgelaten bewegen bestaat, en sterker nog, zij kan dat zelf! Prachtig wat een mooie reactie van het dier! Alsof ze zeggen wilde `dank je wel` zo keek ze aan het einde van de sessie. Voor dit paard is dit de kern van alle problemen die zich voordoen haar opleiding die haar ten deel is gevallen, waarin ze helaas geleerd heeft zich extreem vast te zetten. Dit soort vastzetten ruineerd je paard. Dit soort vastzetten komt altijd door een verkeerde teugelvoering. Vandaag was heel erg hoopvol. Wat een gaaf paard! Zo enorm hopeloos begin, en zo enorm goed mee doen en bijleren wanneer ze ontdekt dat het haar iets geeft! Het geeft haar namelijk balans, en bewegingsvrijheid! Welk paard wil dat nu niet? ook de baas moet omgeschoold in de teugelvoering. gelukkig staat er een pony die we gebruiken voor de herscholing van de eigenaar. Voordeel voor dit weidemaatje zelf zit daar ook in. Voordeel voor de grote merrie is dat ze met haar snelle conclusies meteen helder, via mij, aan haar omscholing kan werken, in plaats van dat we met de handelingen van de eigenaar risico lopen dat het paard concludeert, zie je wel, ik wist het wel, ik moet me dus vastzetten. Deze merrie komt er wel. wat een geweldig paard!

Wanneer paarden het geluk hebben een eigenaar te treffen die signalen van zijn paard begint te herkennen, dan is dat een vreugdevol begin van oneindige mogelijkheden. De 2 mooie paarden in de dubbele les van gisteren hebben dat geluk. Via privé les, met een deel van de (afgestemde) inhoud van de cursus "Taal van het paard", werd er in korte tijd erg veel helder op het gebied van houding van de trainer, en hoe paarden daarin details herkennen en als betekenis hebbend ervaren. Over hoe je precies kunt worden met je lijf. En helemaal mooi: over hoe je elk paard individueel iets kunt geven waar het dier persoonlijk en lichamelijk iets aan heeft! En dat allemaal met een loslopend dier, zonder halster, niets aan. Prachtig om te zien hoe de paarden door hadden dat er iets ging gebeuren en vanuit de wei al stonden te loeren naar onze theorie sessie die over ze ging. Paarden zijn niet gek! Deze trainers hadden dat gelukkig door en staan open voor het hele verhaal, en hebben daarmee kans op een prachtige vooruitgang. En ook hier gebeurt het weer: exact op het moment dat ik per paard het individuele kern thema benoem, of zo je wilt zijn individuele "probleem" en hoe daarmee om te gaan of te dier te kunnen helpen in training, exact op die momenten begint het betreffende paard uitgebreid te gapen! Zo gaat het altijd. In mijn jarenlange trainers ervaring gaat het altijd zo. Het zal dus wel geen toeval kunnen zijn. Verklaring? Stel je loopt zelf al jaren met een bepaald probleem rond in je eentje. Niemand ziet het het. Je draagt de wetenschap met je mee, en draagt je eigen lot. Probeert je te handhaven. Op een dag kom je bij iemand die exact benoemd wat jij voelt en hoe jij de dingen ervaart. De persoon geeft aan hoe het zit en wat nodig is. "Hoe kan ie dat nu weten? Deze persoon praat alsof ik het zelf gezegd zou kunnen hebben." Opluchting. Je voelt je ogenblikkelijk rustig worden, voelt je herkend als nooit tevoren, je hoeft je niet meer te handhaven, iemand heeft je gezien....Je begint zeer waarschijnlijk ook te gapen! Paarden zijn niet gek! Zo werkt het leven nu eenmaal. Een van de paarden is snel en leuk vindingrijk. In haar snelheid kan ze rap het juiste doen. Haar gedrag en oogopslag verraden echter dat ze nog niet bevestigd is. De eigenaar gaf aan dat dit paard zo wie zo vaak gaapt. Ook dat is erg logisch: paarden die nog niet bevestigd zijn en daardoor enig sinds onzeker in de paard mens verhouding staan, gapen erg veel als er ruimte is voor samenzijn op stevige/ontspannen basis, of in een situatie waarin ze wel bevestigd zijn, bijvoorbeeld tijdens het borstelen. Dan valt er vaak veel van zo een paard af, figuurlijk gesproken dan. Het is geen schande als je paard nog niet bevestigd is. Wel is het iets om rekening mee te houden. De een heeft meer tijd nodig dan de ander. Dit paardje bijvoorbeeld is door zijn snelheid in reacties en zijn eigen speelsheid en creativiteit juist snel, en mist daardoor soms de tijd om te verwerken en in zichzelf de bevestiging te vinden dat wat ie koos de juiste keuze is. Het andere dier was ouder en heeft het lot getroffen van vele paarden: in de haast van de economie is haar een opleiding ten deel gevallen die tegen haar karakter, anatomie en fysieke gesteldheid in gegaan is. Prachtig om te zien hoe dit paard ineens tevoorschijn kwam! Dat geeft mogelijkheden om opnieuw te beginnen, maar dan mét het paard! in plaats van tegen het paard in.

Deze week bij meerdere klanten zadelpasconsulten gedaan. Zadelpassen kan niet alleen over het zadel gaan. Het zadel verbind ruiter en paard. In die verbinding spelen veel meer zaken een rol dan alleen maar het zadel. Zeer verheugd was ik met de vraag van een klant die mij vroeg naar inzichten in het geheel, betrekking hebbend op het functioneren van haar paard en het rijden en andere zadelgerelateerde zaken. Fijn consult met fraai paard en eigenaar met veel gevoel. Deze klant gaf aan dat andere zadelpassers zo veel minder info geven, en minder inzicht waar je verder mee kunt. Jammer. Op opleidingen leer je veel, maar gevoel en inzicht in paarden leer je niet. Dat heb je (of niet) en wordt versterkt als je honderden paarden al in handen hebt gehad, dat geeft vaak de richting waarin je werken kunt in het belang van het paard. Daarboven op komt de kennis van de opleiding. Deze eigenaar heeft een paard met mogelijkheden, die niet gek is en zeer positief onder een goed passend zadel aan het werk ging, en zelfs verbeterde in bewegingspatroon! onder het passende zadel. Mooi om te zien, dat geeft hoop! Fijn mensen te ontmoeten die luisteren en ook naar hun paard luisteren. Later deze week een consult, bij weer een enorm integere eigenaar van meerdere paarden. Dame met rij-talent, goeie kennis achtergrond en heel fraai paarden onderkomen. Groot respect heb ik voor deze vrouw en haar werk met haar paarden. En toch, ook zij komt na afloop van het consult met een zelfde soort opmerking: "weet je wat ik nu zo erg vind? Ik ben al jaren op zoek, en heb er werkelijk de beste deskundigen bij gehad die ik bedenken kon. Vandaag leg jij me iets uit waardoor ik begrijp wat mijn gevoel en mijn paarden me al die tijd verteld hebben. Pas nu snap ik het. niemand gaf me tot nog toe deze informatie. Ik heb alles gedaan wat ik kon, en toch ging het fout en kregen mijn paarden rug pijn. En ieder bleef de zadels in orde verklaren. Nu pas na jouw consult, snap ik wat er mis is gegaan en kan ik aan een oplossing gaan werken. Maar als dat mij gebeurt...Hoe is het dan met de rest van de paarden in Nederland?"

Weer een mooie reactie via de email ontvangen. Ik waardeer het enorm dat mensen de moeite nemen om hun bevindingen op schrift te stellen en te mailen! Bedankt lieve mensen! De nieuwste reactie vind je hier: http://www.2bone.nl/paarden/reacties

Hoera, mijn zus is juist bevallen van een gezonde dochter. Moeder en kind maken het goed!

Als kind reageerde ik rebels op het woord discipline. Discipline en verantwoordelijkheid moest je hebben, en daardoor moest je dingen doen die tegen jezelf in gingen, maar het moest omdat het nu eenmaal zo moest. Groot innerlijk verzet laaide in mij op, en de idee dat vrijheid en verantwoordelijkheid/discipline elkaars tegengestelde zijn waren levendige normale gevoelens. Inmiddels door het werk met paarden meen ik; "Juist discipline gééft je vrijheid!" en "Verantwoordelijkheid nemen is verantwoordelijkheid nemen juist voor wat er is, voor wat waar is in jezelf, desnoods met respect tegen een idee van wat zou moeten in." Er is geen vrijheid zonder discipline. Zonder discipline is vrijheid eerder respectloosheid/losgeslagenheid. Terwijl discipline juist losgelatenheid kan geven en dus vrijheid en scheppingskracht met je keuzes. Hoe? Het meest eenvoudige voorbeeld gebeurde van de week tijdens een les. We trainen een paard aan de dubbele longe. Het jonge dier kan heftig reageren. Ik leer hem in losgelatenheid bewegen en zichzelf te dragen. Een gigantisch secuur werk, wat van mij discipline vraagt om continue mijn innerlijk beeld van losgelatenheid er te laten zijn en daar het paard naar toe te sturen. Het paard op zijn beurt wordt gevraagd het zelfde te doen: zich over te geven aan de losgelatenheid. Daarvoor is vertrouwen nodig in de trainers teugelvoering, en een zich totaal openstellen. Dit kan alleen als ik enorm gedisciplineerd doe wat gedaan moet worden en nergens tegen in stuur, maar alleen ergens naar toe: namelijk het innerlijk beeld van losgelatenheid. De eigenaar neemt de longe over en stuurt met behulp van aanwijzingen in eerste instantie redelijk naar de losgelatenheid toe. Dan zet het paard zich vast en loopt de eigenaar vast in het gebeuren. Ik neem het weer over. "Ja'", zegt de eigenaar, "ik zag daar die tracktor en dacht, als mijn paard er nu maar niet van door gaat." We hadden net het gesprek over discipline en ik zeg tegen de eigenaar; "kijk, dat bedoel ik dus. Dat is dus ongedisciplineerd dat jij die gedachte zomaar toelaat in je eigen hoofd." Hoe groter je discipline hoe groter je keuze vrijheid. (Vanuit die discipline komt contact met de bron tot stand, vanuit losgelatenheid komt ook contact met de bron tot stand, zo ervaar ik dat. Vanuit de bron kun je scheppen.) Zeer waarschijnlijk niet voor niets komt de rijkunst van het losgelatenheid uit het leger! In deze enorm grote discipline is de idee van de losgelatenheid ontstaan! (ik ben geen fan van legers dat niet, eerder van de discipline die meditatie ook vraagt!) Ik werk regelmatig met een paard wat van vele experts de kwalificatie "gevaarlijk paard" heeft gekregen. Ik snap ook wel waarom; dit paard heeft geen enkele marche! Waar je een steekje laat vallen of je gedachten heel even afdwalen van wat er wel gebeuren moet wordt het paard direct gevaarlijk. Grote discipline oefen ik met dit dier. Het vraagt heel veel en geeft.... enorme rust!!! Grote innerlijke rust bij mijzelf ervaar ik vanuit de discipline waar dit paard om vraagt. Er bestaat dus volgens mij zonder discipline geen vrijheid! Zie je het verband met het onderstaande stukje waarin 3 hertjes mijn pad kruizen?

Met ingang van morgen worden de spreekuren van 2bOne in ere hersteld. In de afgelopen 3 winter maanden zijn de spreek uren tijdelijk komen te vervallen. De storing in de vaste telefoon verbinding is inmiddels verholpen en ook de winterse paarden trainingen op de vrijdag ochtenden zijn weer verzet. Elke vrijdag ochtend ben ik van 09.00 uur tot 11.00 uur te bereiken via de vaste nummers: 0416-543762 of 0416-795115 of via de mobiele telefoon 06-54953390. Enkele uitzonderingen waar het spreekuur komt te vervallen door trainingen staan vermeld in de agenda.

Een net ingereden paard wat enorm vaak bokt. Wat het allemaal nog lastiger maakt: als je als ruiter er afvalt slaat het paard gericht na. Zo kon het gebeuren dat de eigenaar in het ziekenhuis belande. Om hier hulp te kunnen bieden is inzicht nodig in de oorzaak. Hiervoor is de kant van het verhaal van het paard nodig. Ik zie een enorm groot paard. Zijn gezicht en bouw verraden een karakter wat niet met zich laat sollen en heel respectvol is en een goede inborst heeft. Een machtig mooi paard. Fijn gevoelig en recht door zee. Een paard wat respect wederzijds verwacht en anders niet voor je werken gaat zeg maar. Een bepaalde innerlijke wijsheid heeft dit dier zo lijkt het wel. Grote paarden op jonge leeftijd raken door hun enorme groei-spurts makkelijk hun lichaamsbewustzijn kwijt. Ze raken deels vervreemd van het snel uit de kluiten groeiende ding wat hun lijf is. Dat merk je aan bepaalde onhandigheid en gedesoriënteerd zijn in de omgang. Het gaat hier ook om een groot paard. Bij navraag blijkt het opstijgen soms ook spanning op te leveren. de kans dat het naslaan van het paard voorkomt uit een gebrek aan lichaamsbewustzijn is vrij groot. Zeker gezien de enorm goede inborst die dit dier bij respectvolle omgang in zijn karakter aanleg heeft. Bij navraag blijkt ook dat het dier traag is onder het zadel en als oplossing het voorwaarts rijden is aangevoerd. Dit dier is traag omdat hij niet draagt maar valt. Niet in balans onder het zadel gaat. Niet weet hoe hij zijn rug moet gebruiken en de ruiter moet dragen. Rijd je hem dan toch voorwaarts terwijl hij vanuit de rug de verbinding met achter niet gevonden krijgt, dan kan een paard niet anders dan via bokken toch naar voren proberen te komen en al bokkend de achterhand te hervinden als het ware. Val je er dan af, en je valt door het gebied heen waar hij geen weet van heeft, namelijk het gebeid waar je met opstijgen zelf in staat en waar het paard ook al van aangeeft "help dit snap ik niet" , ja dan heb je kans dat je paard zich gaat weren tegen het onbekende ploselinge, wat helaas de eigenaar overkomen is. Hoe nu op te lossen? Aan de dubbele longe heb ik het dier eerst balans in bewegen en losgelatenheid geleerd. Hij vind het erg moeilijk maar krijgt wel door dat het hem helpt om mee te doen. Wanneer hij grote delen van de volte in losgelatenheid begint te bewegen spreken zijn ogen boekdelen. De verbazing over deze makkelijke manier van bewegen straalt er vanaf! Het voordeel van deze manier van trainen is dat het tevens het algehele lichaamsbewustzijn van het paard vergroot. Na de dubbele longe traininegn rijd ik het paard nu onder het zadel. Het is enorm mooi om te zien hoe hij alles onthoud en goed zijn best doet. De grote reus onder je sturen en hem leren niet te vallen maar te dragen dat is een hele klus. Inmiddels begrijpt hij na 3 keer rijden al wat de bedoeling is! Vandaag hele stukken losgelaten kunnen laten bewegen! Dan wordt hij enorm mooi. Onder het zadel is goed te voelen wanneer een paard verbinding heeft met zijn achterhand en wanneer hij niet meer onder je wil gaan lopen. Dit kun je ze heel secuur leren; gebruik je rug, laat je los en doe mee. Deze knappert komt er wel! Ik kreeg per email een mooie reactie van zijn baas. de reactie staat hier: http://2bone.nl/paarden/reacties

Tijdens de lezing achter gebleven: Prachtige Italiaanse Cashmere sjaal. Bel of mail me even als het jouw sjaal is en je hem vergeten bent tijdens de lezing gisteren. Na een hele korte nacht vandaag toch fijn les kunnen geven. Allemaal paarden die aan scholing in de losgelatenheid doen, ten behoeve van hun eigen lichaam. Mooie vorderingen! De reacties op de lezing die vandaag binnen kwamen waren goed. Fijn om te horen. De lezing bevatte versie 36 van een powerpoint presentatie. Deze versie is zeker voor verbetering vatbaar, en dus gaat versie 37 of 38 als lezing het land in. We nemen de verbeter punten mee. Enorm blij zijn we dat de lezing mensen aan het denken heeft gezet. Dat weer anderen verklaarde nu veel beter te snappen en te zien wat er aan de hand is met het berijden van paarden. De werking van de anatomie in het paarden lijf werd ook helderder voor veel mensen. Mooi! De lezing is te boeken in heel Nederland en België.

Vandaag 3 paarden gereden. Alle drie heel erg leuk. De vorderingen zijn zo mooi. Bij een is het kwartje van de losgelatenheid zo enorm goed gevallen! Zo licht om te rijden, zoveel kracht en zoveel zachtheid in één. Daar ben ik nu eens trots op! En dan te bedenken dat ik dit paard in training kreeg als een traag dier. "Mijn paard is een diesel", dacht de eigenaar. Hij heeft echt tijd nodig om op gang te komen. Hoe kan een vluchtdier een diesel zijn? Zegt ie in het wild dan ook tegen de leeuw die hem belaagd; "wacht even, ik ben een diesel, ik heb tijd nodig om op gang te komen...."? Wanneer je paard een diesel is, is dat onnatuurlijk, en een teken van ongemakken in het lijf die daar niet horen te zitten. Ik meen zelfs dat élk paard wat benoemd wordt als "diesel" gewoon eenvoudigweg een rijtechnisch probleem heeft: namelijk hem is niet geleerd in de lossigheid te bewegen!!! Bij dit paard van vandaag is het heel helder: nu hij de lossigheid kent is hij plotseling geen diesel meer, beweegt veel ruimer en krachtiger en vertrekt zodra je je hand opent spontaan naar voren of het in het begin of aan het einde van je trainingssessie is!!! En swingen dat ie doet! Heel erg leuk vind het paard het ook! Zijn gezicht spreekt boekdelen! Vandaag ook een mooie Shire gereden! Opstappen en aanstappen in de lossigheid en in het verticale evenwicht blijven, daar hebben we aan gewerkt. Het dier voelde goed aan! Hoera! Na de valpartijen van de eigenaar die in het ziekenhuis eindigden is dit een fijn begin voor dit net zadelmakke paard. Erg leuk en lief dier om mee te werken! Fijne dag!

In koude harde wind hele dagen buiten zijn en lesgeven is soms best zwaar. Toch is er dagelijks reden genoeg om verder te gaan. Hartverwarmende mensen en paarden met hartverwarmende vorderingen waar ik zo blij van wordt dat de wind even helemaal lijkt te zijn gaan liggen. Zo leuk om te zien hoe mensen met hun paard uit hun gewoonte te halen zijn en van compensatie gedrag naar nuttige losgelatenheid kunnen rijden. Het is een heel proces. De vorderingen die er zijn zijn echter zo wezenlijk en zo mooi, dat maakt het alles waard! Het hele bewegings patroon van het paard veranderd. Als of zijn lijf bevrijd wordt van een vastgehouden last en er plots bewegingsvrijheid is en benen bevrijd hun werk gaan doen. Proesten en plotseling blije aandachtige ogen verraden het positieve effect wat de training heeft op de balans van het paard. " Voel je dat? " vraag ik de ruiter. "Die swing ineens bedoel je? " "Ja die enorme beweging, die swing ineens! Dat is het wat we zoeken!" Bewegingsvrijheid en balans, een feestje! Zei er iemand dat het hard waaide en koud was? Niets van gemerkt!

De werking van de darmen heeft invloed op de psyche en anders om ook. Ik heb 3 paarden zadelmak mogen maken, die niet op mijn locatie maar op het moment van training op een plek stonden waar ze geen passend voer kregen, maar kuilgras van een donkere zure soort, wat geen paardenvoer is. Alle paarden kregen daar diarree. De eigenaar haalde hulp van buitenaf; supplementen, etc, maar de oorzaak, het voer wat als gif werkte voor deze paarden, bleef. Dus bleef ook de diarree. Het zadelmak maken van deze paarden verliep niet normaal. Het was alsof alle informatie met de diarree mee weer naar buiten spoelde en er amper info waar je op bouwen kon, bleef hangen in het dier . Uiteindelijk zijn de paarden van stal verhuisd, hebben ander voer gekregen, maakten mooie drollen en konden in een mum van tijd worden ingereden. Deze week was ik bij een paard wat zich hangerig gedraagt en lastig in evenwicht te trainen is. De moment dat het lukt de verticale balans te trainen, valt op dat het paard zijn ogen anders gaan staan, helderder, en even later is het paard ogenblikkelijk doodmoe. Je kunt middels training een paard in zijn kracht zetten, recht, en in zijn eigen balans. Waar er, op het moment dat de balans en in hun kracht zetten plaats vind, reacties optreden in de buik of in aangeven nee ik kan dit niet, of extreme moeheid plotseling boven komt, weet ik bijna zeker dat er wormen in het spel zijn, of ander schadelijke dingen met de darmen. Zo ook dit paard, laten onderzoeken, en ja hoor: wormen! Laatst een haflinger, altijd drammen en hangen en niet stilstaan. In de training zet ik m op zijn voeten in zijn kracht. Zodra dat gebeurt hapt ie naar zijn buik en geeft aan dat ie niet zo kan blijven maar weer verder moet. De eigenaar volgt mijn advies op en laat m onderzoeken op wormen. En ja hoor: barstens vol! De werking van de darmen en het gedrag beïnvloeden elkaar onderling. Ik kreeg net een telefoontje met een afschuwelijk bericht. Een vriendin haar lichaam zit vol met kanker, het zit werkelijk overal. Je voelt de grond onder je voeten wegslaan. Alles is ineens onbelangrijk en relatief. In de auto snel erheen. Nu weer thuis. Mijn darmen voelen raar, hard, pijnlijk. Daar heb je het weer. darmen en psyche. "Fysiek is altijd psychisch", zeiden van Kooten en de Bie. Er is niets zweverigs aan, een paard met wormen of ander probleem in de darmen profiteert minder van een training en kan de informatie niet verwerken. Niet verteren als het ware, daar heb je goede darmen voor nodig.

In mijn praktijk kom ik bijna wekelijks de volgende situatie tegen; Een enorm goede eigenaar die werkelijk alles gedaan heeft wat binnen zijn of haar vermogen lag om het paard te helpen. Toch gaat er nog van alles niet goed. Variërend van terugkerende rijtechnische problemen tot terugkerende kreupelheden, tot kwakkelende gezondheid, tot een paard wat maar blijft aangeven dat ze zich niet goed voelt door zuur gedrag of erger. Doffe vacht, dan weer dit dan weer dat. Of een mix van vele problemen die steeds maar terug keren. De eigenaar heeft inmiddels zoveel geld en tijd geïnvesteerd dat nu de max bereikt is en het paard verkocht moet of er moet nog iets zijn wat wel direct effectief hulp kan geven wat blijvend helpt. Of is het toch het zadel wat niet past? Of toch nog een keer de rug laten behandelen of inspuiten? Of??? Het komt vaak voor dat als ik me concentreer op het paard waar het om gaat dat het paard dan duidelijk maakt dat niets helpt omdat er geen paard is wat in zijn kracht staat of in zijn kracht getraint is. Dat het paard aangeeft dat al zijn symptomen steeds bestreden zijn, dat zijn zelf gekozen oplossingen steeds worden weggehaald, zonder dat er een antwoord/ een bodem komt waar het dier mee opbouwen kan. Een opbouwend wezenlijk antwoord geven dat kan niet iedereen. Hoe stuur je een dier wat dichter bij de natuur zou moeten staan als jijzelf, in zijn natuurlijke balans? Er is een bepaalde diepgang er rust voor nodig. Zakkend op die laag geven paarden antwoorden die voorbij de symptomen gaan. Wanneer ik de eigenaar probeer uit te leggen wat ik meen dat het verhaal van het paard is en wat ik meen te zien wat het paard helpt, dan gaat het paard staan gapen. Enorm staan gapen. Even later rollen de tranen over de wangen van de eigenaar. Gisteren en vandaag ging het zo, en het gaat eerlijk gezegd bijna altijd zo. Toeval dat gapen? Toeval die tranen? Het zijn mooie momenten waarop paard en eigenaar in een soort waarheidsbesef zakken en rust vinden. Lieve mooie paarden met lieve mooie eigenaren die door de bomen het bos niet meer konden zien. Professionele deskundigen die door de symptomen het paard niet meer kunnen zien. Een paard wat al ontspoort was en nu door de hoeveelheid richtingen die hem middels medicijnen en behandelingen moeten helpen, niet meer gevonden krijgt waar hij wel staan kan. Veel trainingen of behandelingen strekken zich slechts uit op het veranderen van het evenwicht. Het veranderen van de vorm. Als ik overdag te veel koffie drink en savonds steeds veel te laat naar bed ga waardoor ik overdag weer te veel koffie moet drinken en dan later op de avond van de cafeïne niet op tijd slapen kan...enz, dan is dat een evenwicht. Als ik stop met koffie drinken kan het zijn dat ik het evenwicht beïnvloed zodat het evenwicht zich verlegd, symptoom wat er dan later weer uit komt is hoofdpijn. gaan we vervolgens de hoofdpijn bestrijden etc... Een evenwicht is te verleggen en te beïnvloeden. maar: wat zit erachter? Hoe kom je nu uit het zich verschuivende evenwicht naar balans? Daar is iets heel anders voor nodig! Balans en evenwicht zijn niet het zelfde! Evenwicht kan balans zelfs in de weg staan als het niet continue bewegen mag of kan. Of niet kan zakken voorbij het evenwichtsbesef. De getraumatiseerde paarden waar ik mee gewerkt heb vertellen in wezen allemaal het zelfde verhaal. Zo ook deze paarden met goede eigenaren en hun zoektocht naar een oplossing. Ze schreeuwen om balans en waarachtigheid en kunnen met de mens pas werken als de mens niets wil maar IS!!! Zonder te willen en juist door te zijn kun je toch resultaat krijgen. Juist wel! Het is een andere weg, dan die je als kind geleerd wordt op school, dat wel, maar de paarden en het leven vertellen ons dat het zo werkt, het is ook onze natuurlijke blauwdruk, en onze balans, de balans van het leven. Technisch gezien kun je je paard ook in balans trainen. Het feest begint als techniek en gevoel en natuurlijke balans elkaar versterken. Geen symptomen bestrijden maar sturen naar oer balans. Niet hechten aan vorm, maar vorm laten ontstaan vanuit balans. Het paard van vandaag keek me bij onze eerste ontmoeting in eerste instantie aan als of ze zeggen wilde, "zeker weer zo iemand die weet wat er goed voor me is." Ik was inderdaad de laatste uit een serie goedwillende deskundigen. Toen ze door kreeg dat ik niets ging doen wat haar passief ging helpen, maar juist ging trainen om haar in haar kracht te zetten zodat ze zichzelf kan gaan helpen, toen fleurde het paard op en had er duidelijk zin in. Bovenverwachting van de eigenaar goed ging het. Is het toeval dat paarden gapen op het moment dat je iets wezenlijks benoemd? Is het toeval dat een paard na een zinnige training ook in zijn hele manier van staan en doen en laten veranderen kan?

Zondag was 2bOne te gast bij Equine Wisdom in Afferden. Een fijne plek om de zadelpascursus te geven. Gedurende de dag kregen de deelnemers steeds meer inzicht en kijk op het zadelpassen en waar de paarden het over hebben als er iets mis gaat en hoe je dat kunt herkennen. Een leerzame en heel gezellige dag met een enorm breed en nuttig onderwerp. Zadelpassen en het zadel kun je niet als los onderwerp behandelen. Het zadel heeft invloed op het geheel en het geheel heeft invloed op het zadel. Waar begin je met oordeel? Hoe verzamel je puzzel stukjes die samen inzicht kunnen geven in het gedrag van het paard? Wat moet er technisch gezien minstens kloppen aan een zadel? Allemaal vragen waar gedurende de dag de antwoorden op gegeven konden worden. Het enthousiasme van de 6 deelnemers was groot. De paarden kunnen na deze cursus rekenen op hulp, zodat ze beter uit de voeten kunnen. Zeer geslaagde dag!

Een jonge onbeleerde arabier ruin die alsmaar bijt en zich vallend en hangerig beweegt, op je leunen wil, tegen je aan loopt, bijt, sloom verveeld reageert etc. Heel mooi om te zien vandaag wat een kader, richting, en op eigen benen zetten voor een grote invloed kan hebben op een paard wat zich zo gedraagt! De vooroefeningen van de dubbele longe en het wennen eraan hadden we al gedaan. Nu kwam de les met het zelfstandig werken/lopen/bewegen aan de dubbele longe. De dubbele longe geeft een fijn helder kader. Het paard ervaart zijn lichaam goed en als een geheel. Vergelijkbaar met de werking van een bodywrap. Ik leerde mbv de dubbele longe vandaag dit dier op eigen benen staan. Er kwam ineens een paard tevoorschijn! Zijn ogen werden wakker gingen stralen en het paardje werd groter en mooier om te zien. En helemaal mooi, na de training geen vallend.hangerig bijterig gedrag! Ineens een paard wat zelfstandig staat, niet bijt en heel netjes correct in vrijheid volgt in exact de juiste positie, daarin ook respectvol halt houdt , afstand houdt. Ineens een paard! Een tevreden paard nog wel! Heel erg mooi om die omslag te zien. Goeie sessie!

Paarden zijn niet dom! Vandaag in de trainingen en lessen weer mogen ervaren dat paarden heel goed kunnen onthouden wat je ze geleerd hebt! Een van de paarden van vandaag heeft een maand geleden aan de dubbele longe gelopen. Daarmee maakte het dier voor het eerst kennis met het systeem en moest erg wennen aan het zelfstandig geconcentreerd lopen en precies reageren en niet vluchten voor de lijn achter de billen langs. Nu, een maand later, hangen we de dubbele longe eraan en het dier laat ogenblikkelijk merken dat hij weet wat de bedoeling is. Sterker nog: het mooie beestje gaat meteen serieus aan het werk, en reageert echt heel erg goed! Zelfs het idee loslaten in de kaken en eerste wervels heeft hij goed onthouden en gaat ie mooi mee aan de gang! Zonder er iets mee te doen is het dier gevorderd, gewoon omdat ie tussen door geen tegenstrijdige andere boodschap heeft ontvangen kennelijk, en dus nu ogenblikkelijk kan reproduceren waar hij een maand geleden slechts eenmaal mee in aanraking is gekomen! toeval? Het tweede paard vandaag is een dergelijk verhaal! Net beleerd aan de dubbele longe, amper gewend aan het bit. Vorige training is lang geleden, maar tussentijds is er geen andere boodschap geweest. Vandaag direct laat het paardje merken dat ze werkelijk begrijpt wat de bedoeling is: losgelaten bewegen en je kaken loslaten en zelf je hoofd dragen! Heel erg leuk kijkt het paard erbij! Een zeer frisse actieve blik die zegt: "kijk is, ik heb het onthouden, ik kan dit" Hoe meer we het dier prijzen voor deze pracht prestatie hoe meer ze haar best gaat doen! trots! heel mooi werk zo! En heel erg leuk! Ik heb bijvoorbeeld wel eens een dekhengst zadelmak gemaakt midden in het dek-seizoen. Door omstandigheden, dekkingen en afspraken, vielen er soms tussen de trainingen weken uit. Weken van niets doen en op stal staan. Deze hengst was al 6 jaar oud. Een feest om mee te werken. Elke training kon ik zo door bouwen op de informatie van de training ervoor, of er nu een maand of een week tussen uit viel, het dier onthield alles. Het is vaak ook een kwestie van het helder uitleggen zodat ze het zelf kunnen en zelf begrijpen, in plaats van je paard dom dwingen. Snappen ze het echt, dan kun je moeiteloos voortborduren, hoeveel tijd er ook tussen zit! Fijne paarden! en echt niet dom!

Echte rijkunst is zo enorm mooi en zo enorm compleet, het gaat werkelijk over het hele leven. Vandaag wederom mogen beleven. Ik rijd een paard wat vastzit in zijn rug. Met zijn achterbenen loopt hij zelfs onregelmatig, kreupele passen zitten er zelfs tussen. Omdat ik zie dat het vanuit de rug komt maak ik me geen zorgen en stap op, juist omdat ik dit dier al rijdende kan helpen. Echte klassieke rijkunst vertoont erg veel overeenkomsten met de osteopatie bijvoorbeeld. Je teugelvoering die het paard leert loslaten en zelfs het paard helpt de wervels weer op zijn plaats te krijgen. Ik voel het letterlijk onder me gebeuren. Door de scheve wervel houdt het paard zich vast en valt dus door de wending. Je kunt juist door er niet er tegen in te gaan iets bereiken: Juist door het paard, binnen dat wat hij wél kan, in balans te rijden, spreek je de reflex van het lichaam aan en kan door het rijden die de wervel weer op zijn plek "schieten". Al doende ontstaat het wonder onder me, ik voel letterlijk "tok" de boel op zijn plek schieten en kan bevrijd verder rijden. Het paard laat zich los en beweegt spontaan veel ruimer en krachtiger. Realiseer je eens wat er gebeurt: Het werkt als je traint binnen dat wat er is, en niet als je traint met je wil. Verandering en genezing krijg je cadeau, omdat dat nu eenmaal is hoe het leven in elkaar steekt! Ga mee, en bevrijd je paard en jezelf van het gevecht. Hoe meer je er tussen zit met je persoonlijkheid en je wil, hoe minder geluk en hoe minder het resultaat uiteindelijk is. Hoe meer je vecht met je paard, hoe minder gezonde jaren er voor het dier over blijven. Uit vechten komt een winnaar en een verliezer. Paardrijden gaat over balans en vertrouwen! Vertrouwen op de principes van het leven, dat je het maximale cadeau krijgt als je doet wat er gedaan moet worden: niet er tegen in, maar heel sterk in het nu handelen zonder twijfel, maar zeker wetend je paard en jezelf in balans sturend. Het is een keuze: kies voor balans in jezelf en je paard. Leer de techniek! Leer osteopatisch rijden en help jezelf en je paard uit de knoop! Het resultaat is prachtig! "Ik weet niet wat ik er aan zie, maar het ziet er zo enorm mooi uit" zegt iemand die aan de kant staat te kijken. Leuk dat het zo zichtbaar is wat hier gebeurt. Opeens komen er met veel geweld 2 andere ruiters de bak in. Met slofteugel en veel gevecht knallen ze door de bak. Mijn paard wil schrikken en ik heb de neiging mijn arm op slot te zetten en uit mijn eenheid met mezelf en mijn paard te geraken. Het gevoelige paard zet daarop zijn rug vast en raakt haast kreupel achtig bijna in paniek. "Nee," corrigeer ik mijzelf, "wij rijden zo niet, wij rijden bevrijdend en osteopatisch. " De energie van de 'vechten met je paard'- beelden zet ik buiten me en mijn armen laat ik in vertrouwen weer lossig en ik stuur heel precies mijn paard weer in balans, hij merkt direct de verandering op, het blijft bij één kreupele pas, zijn rug laat los en de swing is terug! Rijkunst is levens kunst! Je kunt je zelf en je paard helen.

De woensdag training van Uniek werd noodgedwongen een zinnige mix tussen schrik training en training aan de dubbele longe. In de rijhal werd een spring parcours opgebouwd, waardoor er een auto door de bak reed en en veel geluid was van vallende houten balken en stalen staanders etc. Daarbij stond de grote brede garage zijdeur open en klapperde het plastic van de soort party tent aan die kant voortdurend. Mooie training! geen parcours hebben hoeven opbouwen en toch kunnen trainen in spannende tijden. Het ging heel erg goed. We zijn samen op alle enge dingen afgelopen, en uniek bleef zonder dat er druk op de teugels kwam dicht bij me. Als ze weg spring neigingen had bleef ze toch dicht in de buurt en binnen afzienbare tijd konden we mooi samenwerken aan de dubbele longe te midden van het spektakel om ons heen. Stoer paard met moedige loslaat pogingen. De training kwam kwa loslaat niveau niet verder dan dat van de dag ervoor. Wat wel verbeterde was dat de extreem negatieve stukken er niet meer tussen zaten! Veel zachtere en stabielere zoektocht naar het juiste was het. In het loslaten tijdens het halthouden is er duidelijk een kwartje gevallen. Goed bezig....wordt vervolgd...

Trainingspaard Uniek is vandaag 2 keer aan de beurt geweest. Beide trainingen zijn zeer positief verlopen. De eerstse training betrof een sessie TThouch gemixed met Alexander techniek. (2bOne succes formule) Fijn voor het paard; het kan gewoon stil staan en leert zijn eigen lichaam en de mogelijkheid om daarbinnen vrijheid in de wervelkolom en losgelatenheid en balans in het lijf te hervinden kennen. Duidelijk werd hierin de moeite die Uniek heeft om de dingen(voor-midden-achter-boven-onder-links-rechts) met elkaar te verbinden en te vertrouwen, met overgave, en zichzelf als een geheel te ervaren. Op een passieve manier krijgt het paard binnen deze aanraak oefeningen dezelfde boodschap als de boodschap die ze in de beweging krijgt. Uniek krijgt de losgelatenheid in zichzelf moeilijk gevonden en weet niet wat gezonde oprechte aanleuning is. Tijdens deze sessie liet uniek zich steeds meer los en begon te winden en pogingen tot gapen te doen. uniek is een wijs paard! Ik kan aan haar merken dat ze weet wat we haar proberen te vertellen, ze gaat er in sommige momenten steeds bewuster mee om. Bijbehorend bied ze ook steeds meer contact aan, en vindt steeds meer rust. Dit bleek bijvoorbeeld tijdens de 2-de sessie met de training aan de dubbele longe. Hier liep ze eerst nog door, niet aanwezig, gewoon gaan bewegen als een machine die aan gaat. Vandaag begon ze in eerste instantie daar weer mee. Ik gaf aan dat het niet de bedoeling was, en het was net of ze zei, "oh ja, ik vergis me". Daarna heeft ze telkens als het nodig was helemaal zelfstandig, in contact blijvend(!) heel braaf stil gestaan, opgelet en gewacht tot de longe eraan of eraf werd gehaald, zweep werd gepakt of wat er dan ook nodig was. In de beweging kwamen vandaag veel minder grote afwijkingen, die veel minder grof of hectisch waren voor. Die slechte stukjes waarin Uniek zichzelf uit balans vastzet, achter het bit kruipt, te diep gaat, of juist het hoofd hoog in de lucht trekt, die stukjes duurde korter! Bovendien, werden de goeie stukken steeds beter en duurde steeds langer! Uniek heeft hele stukken losgelaten durven lopen! Weliswaar zoekt ze daarbij nog het liefste een te lage lijn op, maar uiteindelijk werd ook dat beter! Ik ben tevreden en ben oprecht blij dat ik dit paard mag helpen! Het is een geweldig dier!

Morgen, zaterdag 29 januari van 10.00 tot 15.00 uur in de 2bOne locatie te Esbeek lessen door Klassieke dressuur groot meester Willy Tenhage. Zondag 30 januari van 10 tot 13.00 uur. De lessen zijn vrij toegankelijk, de panorama glazen ruimte is open, warm en serveert!

Unieke kans voor het bijwonen van de klassieke dressuur lessen door Willy Tenhage, groot meester in de Klassieke dressuur. Komend weekend op zowel zaterdag als zondag vinden de openbare lessen plaats. Wie wil komen kijken is welkom. Wie mee wil doen met zijn eigen paard geeft zich vóór vrijdag op via info@2bOne.nl. Wie in de toekomst met enige regelmaat les wil krijgen van Dhr Tenhage kan zich aansluiten bij deze door 2bOne geregelde lesgroep in Esbeek, door zich op te geven via 2bOne. Het programma dit weekend is als volgt: zaterdag de 29-ste 10.00 u Haflinger Picatiu (werk aan de hand, piaffe, dubbele longe) 10.45 u Lipizzaner Conversano Thesalia O (dubbele longe en/of onder het zadel) 11.30 u Lucitano Xara(dubbele longe en/of onder het zadel) 12.15 u Tinker Triple (dubbele longe en/of onder het zadel) 13.00 u Pauze 13.30 u KWPN-er Uniek (dubbele longe 1-ste x start) 14.15 u Quarter (dubbele longe 1-ste x start) 15.00u einde zondag de 30-ste 10.00 u Lipizzaner Conversano ThesaliaO (dubbele longe en/of onder het zadel) 10.45 u Quarter(dubbele longe dag2) 11.30 u Tinker Triple (dubbele longe en/of onder het zadel) 12.15 u KWPN-er Uniek(dubbele longe dag 2) 13.00 u Pauze 13.30 u Ijslander Gijs(dubbele longe) 14.15 u einde Dit programma is enig sinds onder voorbehoud, daar lessen kunnen uitlopen of er paarden kunnen bijkomen of uitvallen.

Een paard wat telkens opnieuw kreupel loopt, een onrustig beeld vertoont tijdens het rijden, verkantelt, steeds opnieuw bozig is, onrust heeft in de houding, niet aan het been is en toch soms ineens onder zijn ruiter uit rent, vol spanning zit, en onregelmatig loopt onder de ruiter. De bespiering op de schouders en rug vertonen vele tekenen en blokkades van een paard wat zich vasthoudt en niet met ruime vloeiende passen lossig beweegt. Ik wordt gevraagd om een nieuw zadel aan te meten. Tijdens het zadelpasconsult blijkt dat het oude zadel inderdaad voor verbetering vatbaar is, omdat het juist op plaatsen waar dit paard blokkade gevoelig is druk zet. Ik kies een zadel wat juist op die plekken ruimte geeft en de druk prachtig verdeeld. Passend met de kale zadel-boom blijkt dat zelfs de gekozen boom prachtig aansluit. Tijdens het proefrijden wordt helder dat er hier meer aan de hand is, dan wat een zadel kan oplossen. Kijk: als je mij de allerbeste piano geeft, dan kan ik morgen nog steeds niet laten horen wat Wibi Soeriari kan. Heeft het dan nut om voor mij de allerbeste piano aan te schaffen? Ik zie een paard wat middels zeer vakkundige training gezond kan leren werken met een ruiter op zijn rug in de lossigheid. Daar zit de oplossing wat mij betreft. Ik zie tevens dat als dit niet gebeurt, elke vorm van fysiotherapie, en andere dingen dweilen met de kraan open is. Het paard gaat hier niet uitkomen zonder vakkundige training. Een goed passend zadel biedt de mogelijkheid tot verbetering, maar regelt dat verder niet. Een slecht passend zadel bied die mogelijkheid niet, en regelt in dit geval dat de situatie makkelijker kan blijven zoals het is. De ruiter had gehoopt op een oplossing door een ander zadel te nemen. Ik kan wel een beter zadel leveren, maar daarmee lever ik in dit geval geen oplossing. Via training kan dat wel.

Kijk op deze 2bOne website onder het kopje locatie en zie waar 2bOne werkt. Vanaf heden is het dus mogelijk om je paard bij 2bOne in training te geven op deze top locatie! Voor meer info neem je contact op via info@2bOne.nl Tevens zal 2bOne hier cursussen, workshops, lezingen, demonstraties en kennis avonden organiseren en geven. Hou de agenda op http://www.2bone.nl/agenda dus goed in de gaten! Tevens zoekt 2bOne stage lopers die zelfstandig kunnen werken op minimaal HBO niveau. Werkzaamheden zullen bestaan uit organiseren van hippische evenementen en cursussen, inclusief de promotie daar omtrent. Opzetten van hippisch kennis centrum. Werkzaamheden in en om de stallen en de trainingen. Het nieuwe jaar is van start! Graag weer tot ziens op de 2bOne website en op de nieuwe locatie!

Op de eerste dag van het nieuwe jaar ben ik onder de indruk van mijn eigen paard en het verhaal wat we samen vormen. Door het winterse weer en toevallige samenkomst van omstandigheden, ontstond sinds begin november plotseling de situatie dat ik mijn paard niet meer trainen kon. En dat op het moment dat hij juist in topconditie was. Inmiddels staat het paard nu 2 maanden stil, maar loopt wel steeds dagelijks in de wei. Buik ging hangen, achterhand raakte zwakker, hals en rug spieren vielen enorm terug, beweging werd minder fraai, en het ergste van alles: het paard was duidelijk minder gelukkig zonder onze dagelijkse trainingen. Ik heb het verloop van deze trainings stilte aangezien, zonder dat ik op dat moment een echt goede oplossing kon bieden. Met pijn in mijn hart zag ik aan hoe hij steeds verder terug viel, terwijl ik deed wat ik kon, maar geen oplossing kon bieden. Mijn paard werd enorm theatraal in aangeven van wat hij wilde: Hij trok gekke bekken, deed spaanse passen, maakte zich groot, stopte met eten en voerde hele grappige theatrale bewegingen uit om mijn aandacht te trekken, als of hij schreeuwde: "hallo ik sta hier, zie mij, ik wil iets samen met jouw doen, kijk is wat ik kan, kijk nu naar me, doe iets met mij....." Het lollige theater werd grimmiger, en uiteindelijk kon het paard geen normaal gedrag meer vertonen, en liep door stroom draden en mensen heen, en beet in alles wat voor handen was, inclusief zijn eigen voorbenen. Het oude traumatische gedrag kwam boven drijven en zorgde voor gevaarlijk situaties. De situatie en ook het paard waren onhoudbaar geworden. Het kon zo niet langer. Ik heb hem vandaag kunnen verplaatsen naar een andere plek, met goeie voorzieningen waar we weer kunnen gaan trainen samen. Twee dagen geleden kon ik over deze oplossing eindelijk goede afspraken maken. Ik ben mijn paard toen eerst in de sneeuw, los in zijn grote wei gaan laten bewegen. Zo niet in balans wil ik hem niet vervoeren, dat zou te gevaarlijk zijn. En Wat een belevenis weer, deze beslissing : Ik loop de wei in, paard komt met oren plat eraan. Ik zeg: "kom we gaan samen bewegen". De oren gaan naar voren. Ik geef een klein signaal voor stappen in een cirkel om mee heen. Enorm precies voort ie alles wat ik verzin uit. We stappen , draven galopperen, links om rechts om, grote acht, grote en kleine volte, houden halt, en stappen of draven weer aan. Het voelt enorm licht, als of een zijden draadje ons heel precies verbind en de ideeën die ik bijna onzichtbaar aangeef samen bewogen worden. Perfecte cirkel om me heen, met binnen stelling, vrij in de grote wei. Vrij om weg te lopen, maar het paard danst liever met mij. We houden heel lang halt. Naast elkaar. Mijn paard begint enorm te gapen. Daarna gaat hij rollen in de sneeuw, staat op en het is alsof hij een deken van ellende van zich afschut. Gisteren hebben we weer zo een ongelooflijk precies dansje samen in vrijheid gedaan. Vandaag is mijn paard al enorm veel rustiger, en kijkt ook zachter uit zijn ogen. Wat een dankbaar pracht dier. Smiddags is het tijd om te gaan naar de nieuwe locatie. Ik vertel mijn paard dat we ergens heen gaan waar we bewegen kunnen. Voor de trailer laat ik hem los halthouden en hak de laatste klompen ijs onder zijn voeten uit. Zonder twijfel loopt ie achter mij aan de trailer op. Elke aanwijzing volgt ie idioot precies op. De reis verloopt erg goed. Op de nieuwe locatie ligt een pracht achterberg bodem, van 100x25 meter! Er staat een professioneel springparcours opgesteld aan een kant in deze mooie binnenbak. Mijn paard mag los! Eindelijk, na 2 maanden, bewegen zonder dat je bang hoeft te zijn dat je valt of uitglijdt! In stap verkent hij de bak, hij draagt zijn hoofd heel hoog en laat alles zichtbaar goed tot zich door dringen. Wat ben je toch een wijs paard, denk ik weer. "Kom, dan gaan we samen rennen" zeg ik, en begin te rennen. Mijn paard rent door de hele bak heen in galop, en volgt me overal op de voet! Ik ren zigzag tussen alle hindernissen door en overal waar ik ga volgt ie op de voet zo snel als ie kan. Het is een enorm leuk spel. Als ik even moet stoppen om op adem te komen komt ie rustig naast me staan, en even later rennen we samen weer door deze fijne vrijheid speeltuin. Wat een fijne beleving! Als we weer stoppen leg ik mijn hand op zijn rug. Ik voel me trots, en sta naast een trots tevreden paard, wat duidelijk niets liever wil dan samen werken. Samen bewegen, dat is zijn lust en zijn leven. Het is zoiets als met honden; een werkhond zoals een border collie die gefokt is om schapen bijeen te drijven, kun je niet op drie hoog achter binnen houden, zonder dat die hond uiteindelijk zal moeten aangeven dat het zo niet kan. De hond zal slecht gedrag gaan vertonen, dingen gaan molesteren, agressief worden. Moet je dan de hond straffen? Of moet je dan geven wat de hond nodig heeft om wel braaf te kunnen zijn en te kunnen functioneren? Ieder die zich zorgen maakt over het regelen van de dominantie verhouding met zijn paard; moet je je paard domineren? of moet je luisteren naar je paard wil hij je werkelijk als leider kunnen zien? Ik wens iedereen een pracht begin van het nieuwe jaar! 2bOne ! Dat het maar mag voelen als een eenheid in vrijheid! Dit is mijn nieuwe start op 1 januari! En het goede nieuws is ook: in deze pracht locatie mag ik mijn bedrijf huisvesten! (Hierover binnenkort meer) Proost iedereen! Op het nieuwe jaar!

Groeien brengt ook een rouw proces met zich mee. Ik voel het ineens. Mijn bedrijf groeit, en innerlijk groei ik zelf. Met het aanboren van nieuwe mogelijkheden, en de stappen die je neemt, ontstaat de vreugde van de groei, maar ook het verdriet van afscheid van een periode die achter je ligt. Je verlaat je veilige gewoonte, en doet weer een moedige stap. Bij mij gaat het duidelijk zo; eerst is er de innerlijke groei. Je maakt ruimte in je bewustzijn en je ziele roerselen en geeft dingen plek. Beperkingen "ruim" ik daarin op door er innerlijk bewust naar te kijken en te realiseren dat ik een keuze heb. Nieuwe keuzes maak ik innerlijk. "Even later" maak ik dingen mee die ik voorheen niet mogelijk achtte, en nu zo op je pad komen en wel kunnen. "Mee maken", daar heb je het weer, je hebt het, zo lijkt het inderdaad, zelf mede gemaakt. Binnenkort zal ik mijn groeistuip publiceren, tis een hele mooie, ik hou het nu nog even geheim...

Het zadelpasconsult begint met het paard. Dit paard vertoont in zijn lichaam alle tekenen van een behoorlijk rechts gebogen paard. Ik zie aan de hoeven dat hij van origine een plat en een meer bok voetje heeft, en vraag naar de eventuele correctie. Inderdaad wordt er aan gewerkt de voor voeten bij te stellen naar meer gelijkheid links en rechts. Bij behorend heeft het paard verschillende schouders. Een voorbeen heeft duidelijk de gewoonte meer gewicht te nemen, zo te zien aan de bouw van het paard. Achter de schouders is een duidelijke "kuil" gevormd; spieratrofie. De meeste atrofie zit in dit geval ook niet toevallig achter de grootste schouder. Ook draagt het paard zijn staart scheef, en belast één diagonaal meer dan de ander. Een optelsom van dingen die samen heel duidelijk zeggen: hier staat een niet rechtgericht paard. Het dier heeft dan ook ongelijk ontwikkelde rugspieren, de ene kant heeft meer bespiering in de lengte richting dan de andere kant. Dit paard blijkt op erg jonge leeftijd racen te hebben gelopen, links om op de baan. Een rechtsgebogen paard, zonder dressuurmatige lichamelijke opvoeding, linksom in een heel hoog tempo langdurig belasten, daar van wordt je paard steeds sterker in de door hem zelf aangenomen oplossingshouding, en dus wordt het dier schever en schever! Dit paard heeft een eigenaar die de scheefte opmerkt en vervolgens wijs concludeert dat ze toch dressuurmatig naar oplossingen moet zoeken. Een dressuur zadel wordt aangeschaft, maar helaas, zo blijkt achteraf, niet een passend zadel, en zo komt de scheefte in de schouders en rug, nog meer nadelig tot uiting. Als bijvoorbeeld schouders belemmerd worden in de beweging, en ze zijn ongelijk, dan zal de grootste schouder meer last hebben van het niet kunnen bewegen, dan de plattere. Achter de grootste schouder ontstaat dus in dit geval de ergste artofie. Tijdens het zadelpassen blijkt het een erg leuk paard te zijn, met een gezicht wat boekdelen spreekt. De Strada biedt enorm veel schouder vrijheid aan deze Arabier. Het dier loopt zijn eerste rondje met een gezicht wat nadenkt over wat hij nu ineens voelt. De aanleuning verbeterd enorm, het paard gebruikt zijn rug veel beter, en kan duidelijk beter uit de voeten. De ruiter merkt terecht op dat ze nog steeds het gevoel heeft dat ze links `in een gat zakt` met het zadel. Een goed passend zadel is inderdaad geen wonder middel, waarmee je paard automatisch rechtgericht is, en dus links en rechts even bolle spieren heeft. Met dit zadel kun je je paard nu hij alle vrijheid heeft om te bewegen, wel heel goed recht gaan richten, en dan zal de bespiering gelijk worden en je zadel links en recht gelijk gaan aanvoelen. Helaas, als ik een recht zadel op een scheve ondergrond leg, wordt de ondergrond niet vanzelf recht. Dat zul je moeten trainen. Deze eigenaar is gelukkig al begonnen met een rechtricht verhaal, nu nog een zadel wat het ook mogelijk maakt.

DE CURSUS AGENDA 2011 is in de maak!!! Hier http://www.2bone.nl/agenda/2011-01 vind je de eerste nieuwe cursussen en data. NIEUW is de cursus ALEXANDER TECHNIEK en KLASSIEKE DRESSUUR. Deze cursus geeft je inzicht en kennis en ervaring waar je een paarden trainers leven lang plezier van kunt hebben. Je ervaart hoe je een paard in balans kunt sturen en via je teugelvoering zijn bewegingspotentie kunt vergroten. Je ervaart de gelijkenis met het functioneren van jouw eigen lichaam en leert hoe ook jouw lichaam werkt, en hoe jouw wervelkolom/jouw houding je bewegingsvrijheid beperken kan of juist je bewegings mogelijkheden vergroot. De gelijkenis tussen Alexander Techniek en Klassieke Dressuur wordt helder. De invloed van jouw teugel voering op de beweging en het functioneren van de benen van het paard leer je kennen en verbeteren. Een pracht cursus die bijzonder heldere en vergaande inzichten geeft. (Blader voor meer cursussen door de agenda van 2011. Inschrijven kan vanaf nu!)

Niet alle pony's zijn automatisch geschikt als kinder pony. Wanneer je als moeder angst en zorg hebt om de gang van zaken tussen je dochter en jullie pony, bestaat de kans dat die angst een reden heeft die realistisch is. Best zinnig om dat eens te onderzoeken voordat de praktijk uit kan wijzen dat je inderdaad een reden had om bang te zijn. Er zijn gevallen waarin angst geen slechte raadgever is. Het kan wel een slechte raadgever worden wanneer je van jezelf de angst niet mag hebben. Dan blokkeer je jezelf en kunt geen stappen meer ondernemen die zaken veilig maken of houden. In dit geval gaat het om een moeder en een dochter die beiden aan de bel trekken, en zich mijns inziens terecht afvroegen of ze wel veilig bezig waren. Op stal aan gekomen blijkt het om een pracht pony te gaan. Ik zie aan het hoofd dat het een behoorlijke tante is, een erg snel dier, wat duidelijke leiding en grenzen nodig heeft, echt iets kan, en momenteel lijdend aan gebrek aan helderheid en thuis zijn. Dat enorme snelle, in oordelen, willen en lopen en reageren zie ik, zit in het karakter en is geen tijdelijke toestand. Op mij reageert het dier bijzonder goed, rustig, idioot precies correct. Het voelt zich daar duidelijk opgelucht bij. Dat is op zich, waar het een kinder pony betreft al verdacht. Een echte kinder pony is een pony die zonder steun van haar omgeving zelf weet te functioneren. Deze pony knapt enorm op van heldere leiding. Wanneer we aan het werk gaan train ik zelf eerst een stukje de pony om te zien wat voor een vlees ik in de kuip heb. Daarna oefenen kind en ik samen, moeder en ik samen , en daarna is de combinatie kind pony en moeder pony aan de beurt. Ik laat intussen expres het kind een poosje "ongezien" met de pony lopen. Uit mijn ooghoek zie ik de pony (wanneer ze met de dochter mee loopt) de oren in de nek doen, het kind bedreigen en in de schouder en het hoofd van het kind gaan happen. Snel haal ik de twee uit elkaar. Er is niets mis met deze pony. (geen pijn, blokkades, lichamelijke of geestelijke beperkingen. Er is ook helemaal niets mis met dit kind wat de pony zelfs prachtig leidde. Maar de combinatie is niet goed. Een kinder pony hoort met belangstelling en geduld en zachtheid naar een kind te kunnen kijken, en ze door moeilijk situaties heen te kunnen loodsen. Er bestaan zat van dergelijke pracht karakters die dat kunnen en dat doen. Een pony die dreigt, (en uit de verhalen van de eigenaar maak ik op dat ze ook dóet wat je ná een dreiging kan verwachten), daar zou ik nooit een kind bij laten. Een kinder pony heeft een karakter nodig met een behoorlijke marche en een behoorlijke dienstbaarheid en zelf bewustzijn, wat niet afhankelijk is van de prestaties van zijn baasje. En er bestaan daadwerkelijk paarden en pony's die een "hekel aan kinderen" hebben. Iedereen heeft tijd nodig om dingen te oefenen en te leren. Het is van groot belang dat je ook je leertijd zonder kleerscheuren door komt en een veilige leerperiode kunt doormaken. Er is een bijzondere kwaliteit voor nodig in het karakter van het paard om kinder paard of kinder pony te kunnen zijn. Die kwaliteit zit niet in elk karakter. Deze moeder en dochter trokken op tijd en terecht aan de bel. te koop: prachtige haflinger (ook geschikt voor het dragen van volwassenen) met veel capaciteiten en aanleg voor snelheid en dressuur! Niet geschikt voor beginnende kinderen. gezocht: kinder pony!!!

Vanochtend had ik het stik heet, bij het sjouwen met water, hooi, drollen etc.. Mijn kleding advies wat werkt: 2paar sokken, de onderste een lange kous met wol erin de bovenste een dikke leger sok van wol. (dit past in schoenen van leer die een maat te groot zijn...)Over je rijbroek heen beenwarmers, tot op je schoenen, zodat je enkels lekker warm blijven. Daaroverheen een dikke thermo broek, zo een skibroek achtig ding, wind en water dicht. Voor de rest vooral laagjes over elkaar aan: ik heb het zo: hempje, t-shirt korte mouw, t-shirt lange mouw, skishirt met hoge kol, wollenvest, winddichte jas met boorden aan de mouwen die lang zijn, zodat ze over mijn polsen heen kunnen. Gevoerde leren handschoenen. Fleece Muts, over de muts heen mijn capuchon van het wollen vest, zodat mijn oren warm blijven, en om dat alles heen een sjaal. Zit heerlijk, je kunt bewegen en hebt het enorm warm, heel de dag door! Mijn probleem ontstaat nu binnen.....rode wangen, en moeheid die me overvalt... Hoor de wind raast door de bomen, hier in huis zelfs raast de wind....

Een jonge arabier van amper 4 jaar. In mensen termen zou dat nu dus een kind zijn van eind lagere school, misschien hooguit begin pubertijd....zoiets. Levendig, vrolijk, olijk, zoiets zou je mogen verwachten, beetje stout, en leuk kunnen samenwerken met af en toe wat concentratie verlies. Wanneer je zo een vlot/jong paard een aanwijzing geeft met de zweep, en je moet je hulp opbouwen tot idioot groot, en hij reageert dan nog niet, dan is dat gestoord gedrag. Roerloos staan als of je een zware regenbui afwacht is een houding die in een training niet past. Sterker nog, het is gestoord gedrag van een onderdrukte. Een paard, maar vooral een jong paard mag initiatief tonen, mag tevoorschijn komen, mag aanwezig zijn, mag reageren. Sterker nog: dat heb je nodig! Zonder dat kan het niet mooi worden! Hij moet er zijn! Zich laten zien! Het trainen van een paard moet als doel hebben bij te dragen aan de kracht, balans en levensgeluk van het dier! Groot mag ie zijn! Nog groter dan ie nu al is! Wat is het toch eeuwig zonde dat sommige vormen van Natural Horsemanship het gereedschap tot doel hebben verheven, en daarmee het paard onderdrukken en op de lange termijn maken tot willoos psychisch gestoord depressief dier! Wanneer je een paard gaat beleren, en hij is nooit in mensen handen geweest, dan stelt het paard bij het eerste contact direct de vraag: "wat is de bedoeling van de paard mens verhouding?" Het eerste wat je het paard leert, geeft hem een indruk wat de bedoeling is van de verhouding. Hierop bouwt de opleiding voort. Hoe kan het dan in vredesnaam dat sommige trainers menen dat desensibiliseren of een game waarin je het paard leert niet te reageren een goede start is? Dit dier hebben we vandaag in de training tevoorschijn laten komen, beloond voor zijn aanwezigheid, zijn alertheid en zijn laten zien wat ie vind. Het dier schudde letterlijk een hoop ellende van zijn lijf. Die energie, dat initiatief zachtjes met mini kleine hulpen in opbouwende leerzame banen leiden, daar knapt dit paard van op. Moe en toch groter en steviger en mooi in zijn lijf was het dier aan het einde van de training. Zijn mooie baas voelde het goed aan. `ik heb m eigenlijk in een doosje gestopt` zo verwoorde ze het. Mooie zin. Paarden trainen kan nooit in de box. Je moet out of the box kunnen zien en zijn. Laat je gereedschap geen doel worden zodat je aan het eind oefeningen overhebt, maar je paard is verdwenen!

Een paard via training helpen beter in zijn vel te komen heeft met liefde te maken. Je zult eerst het paard moeten nemen zoals hij is, en moeten houden van hoe hij nu is en houden van zijn pogingen om mee te doen op weg naar verbetering. Ik help momenteel onder andere een Shire met het vinden van door zijn lijf bewegen en los te laten in zijn lijf en bewust in zijn lijf te komen. Al trainende hou ik van zo een dier wat binnen zijn mogelijkheden enorme goede stappen weet te zetten en met zijn machtige lijf je zo enorm trouw en lief aankijkt. Heel erg knap waren vandaag zijn losgelaten momenten waarin het bewegingspatroon veranderd en het hele lijf in actie komt. Machtig mooi! Ook erg mooi om te zien hoe het dier gaande weg krachtiger wordt en de slungeligheid van het jonge snel groeiende lijf achter zich begint te laten. Van elk paard wat je traint moet je houden, anders gaat het niet. Vandaag ook, het is alsof je samenwerkt en samen probeert groter, krachtiger en subtieler te worden. Samen op weg naar balans! Het blijft een feestje als het er is.

Vandaag met het test team en Leonie Smid de maakster van de 2bOne vilten zadel-onderlegger, keuzes gemaakt in manier van vilten, soort wol dikte, vering etc. Wat een pracht materiaal komt er toch voort uit de natuur. Vilt gemaakt van wol en zijde, of van enkel wol. Het dek wat we verkiezen heeft veerkracht, warmte, zachtheid, je wordt gewoon rustig van het materiaal alleen al. Een heel fijn rustiek gevoel van tevreden warmte. Daarbij opgeteld de vocht absorberende en warmte regulerende eigenschappen van wol bracht ons in verwachtingsvolle stemming. Wij werden er nu al helemaal blij van. Een van de test stukken nodigt ons inziens het paard uit juist naar het zadel toe te willen lopen. Ik pakte daarna een kwalitatief zeer goed katoenen dekje en verbaasde me over hoe ik, na het voelen van de eigen vilten variant, dit oude fijne dek ineens heel koud en niet aangenaam meer vond. Wol heeft de sfeer van geborgenheid, rust, natuur, tevredenheid, thuis-zijn, warmte en luchtigheid, zacht. Het straalt echt rust uit! Leonie gaat nu 3 varianten maken waar we verder mee gaan test rijden. Ik denk dat ik mijn paard een plezier ga doen met die test met een vilten zadeldek, en dat we uiteindelijk heel blij gaan zijn met dit idee en ontwerp, in het belang van het paard en het ziet er ook nog eens erg mooi uit! Leuk om met deze ontwikkeling bezig te zijn! wordt vervolgd....

Ik prijs me gelukkig met veel leuke klanten met barokke paarden. Veel PRE's, Lucitano's, een enkele Lipizzaner, Cruzado's, prachtige fijne barokke paarden, heerlijk om mee te werken. In de trainingen en lessen ontstaat een sfeer en intentie die bij het klassieke rijden hoort. Respectvol, rustig, en als een kunstenaar die samen met zijn paard een kunstwerk in beweging maakt. Het levert levenslustige paarden en mensen op, die balans en het spel met balans kunnen ervaren, en uiteindelijk beheersen, en steeds dichterbij rijkunst komen. Als er midden door zulke lessen, om logistieke redenen, in dezelfde bak jonge paarden worden ingereden, in de krul getrokken met een slofteugel en naar voren geschopt met sporen, dan is dat een pijnlijk contrast. Door de jaren heen heb ik noodgedwongen geleerd niet te kijken naar dergelijke taferelen en me te blijven concentreren op wat wel mooi is en wat je wel wilt en de schoonheid van het rijden waar je samen met jouw klant wel heen wilt. De paarden verdienen het ongebroken een zinnige positieve ontwikkeling aangeboden te krijgen zodat ze hun talent voor je gaan inzetten met lol, en lang gezond kunnen blijven! (De paarden van vandaag staan aan het begin van hun "happy-atlete-loopbaan", en wordt deze mogelijkheid afgenomen. ) Het komt helaas vaak voor, dat je daar waar je te gast bent, komt te staan in een situatie waar ik helemaal niet achter kan staan. Toch denk ik wel is; als je per ongelijk toch ziet wat er nog meer in de bak gebeurt waar je te gast bent, dat je getuige bent van een misdaad. Ik ervaar dergelijke schofterige kortzichtige onkundige methodes als een misdaad, en ben zelf medeplichtig door er getuige van te zijn. Ongevraagd je mening geven als je te gast bent, dat is not done. Je doet je ding, en hoopt met de schoonheid die zichtbaar wordt mensen wakker te schudden, aan het denken te zetten. Lieve klanten ik raad jullie aan niet te kijken naar dergelijke taferelen. Kijk niet naar wat je niet mooi vind! Voed je zelf en je innerlijk beeld door te kijken naar dvd's van zinnige mooie paarden trainers. Waak ervoor niet ongemerkt zelf strakker te gaan pakken en trekken aan je paard, als je rijdt met het verkeerde beeld op je netvlies. De kracht van kijken en onbewust nadoen wat je gezien hebt is enorm groot! Benut dat bewust ten positieve en voed jezelf met mooie beelden! Je wordt er echt een beter ruiter van! Wat een preekje....maar het gaat me daadwerkelijk aan mijn hart om mijn klanten met hun pracht paarden achter te laten in zo een omgeving boordevol van de totaal verkeerde boodschap, dan voel ik me ineens een bezorgde moeder. Maar ik ben ook een trotse moeder, jullie kunnen het! Het gaat steeds beter! geef niet op! Om te weten wat bijvoorbeeld goed is om naar te kijken zie de tips dvd's bij "educatie en inspiratie" op deze website! Laat je paard bewegen!

Als lesgever probeer ik met woorden en beelden en via voordoen en nadoen de klant zo te stimuleren dat hij of zij snel vordert en oude gewoontes los kan laten en effectief kan worden. Het nadoen en uitbeelden van wat er in het paarden lijf gebeurt en waarom lijdt vaak tot leuke situaties. Soms zeg ik daarbij kennelijk dingen, die zo maar te binnen schieten, die wel erg goed helpen, en waar we samen met de klant erg om moeten lachen. Laatst liet ik iemand beseffen dat haar teugelvoering niet effectief het paard de lossigheid in kon sturen, omdat ze zelf zo moeilijk deed, dat ze verkrampte. `Zie het als een handeling gelijk aan het pakken van een toiletpapiertje als je op de WC zit. Daar denk je ook niet bij, `oh jeeh als ik het nu maar goed doe`. Vertrouw erop dat je armen het juiste kunnen doen wat jij denkt, zonder dat je daar extra iets voor hoeft te doen. Laat jezelf los. Geef je gewicht aan je paard. Technisch gezien moet je met rijden als een bok op de haverkist zitten en gevoelsmatig moet je rijden met de intentie, hier neem de teugels, neem mijn armen, neem desnoods mijn hele schouders ook maar mee, dag paard, kom te voorschijn, maak je groot, beweeg, ik laat je gaan. Of zoals vandaag hielp het beeld van een telefoonlijn, en een heel lichtvoetig gesprek wat je met je paard wilt voeren via de teugels, via de telefoon. Zet het paard zich vast, dan gooit ie eigenlijk de hoorn op de haak. Zodra je merkt, lijkt wel of ie het lichtvoetige gesprek wil verlaten, en je grijpt dan in, dan heb je ogenblikkelijk jouw lichte gesprek weer terug, alsof het niet weggeweest is. Ben je te laat, dan gooit het paard de hoorn erop, dan moet je eerst dat hele nummer weer draaien, en moet je maar weer zien of hij opneemt. De hele klassieke dressuur kern leg ik zelfs aan kinderen in Jip en Janneke taal uit, en door het voor te doen in mijn eigen lijf. Erg leuk hoe snel mensen kunnen leren als ze het eenmaal voor zich zien en voelen en ook nog technisch begrijpen. Ik geef les op meerdere lagen tegelijk, waardoor mensen snel vorderen. En soms, inderdaad, werkt het, zoals vandaag aardig op de lachspieren als je voordoet en woorden geeft aan de gevoels-en de technische inzicht laag. En natuurlijk liep het paard beter met de lachende ruiter! Ook dat nog.

Paarden die de weg kwijt zijn, angstig zijn, en zelfs vervreemd van hun eigen lichaam, die paarden hun zekerheid, vertrouwen, lichaamsbewustzijn en lol terug geven, dat vind ik mooi werk. Die paarden ook nog onder het zadel brengen, inrijden op een opbouwde manier waar het paard van groeit en opbloeit, dat is kunst, vakwerk, en onnoemelijk mooi! Helemaal leuk als het lukt om de eigenaar zelf deze opbouwende ervaring te geven, en de eigenaar zelf te leren wat te doen, en dan paard en mens samen te zien groeien. Wonderlijk genoeg kiezen eigenaren vaak een paard wat kwaliteiten van zijn leider nodig heeft, op het gebeid waar de eigenaar zelf juist kwaliteiten moet ontwikkelen om persoonlijk te kunnen groeien. Zo ook vandaag. Een paard terug in zijn lichaam zetten en hem zijn lichaam laten ervaren en hem de wereld uitleggen zodat ie vertrouwen kan krijgen en kan gaan staan, dat zit m exact in hoe je de dingen doet! Minder in wat je doet, en meer in hoe je de dingen doet! (natuurlijk moet je wat je doet zeer zorgvuldig kiezen en met verstand) Je kunt hem met dezelfde oefening uit zijn centrum halen of juist in zijn basis, zijn vertrouwen en rust zetten, al na gelang je precisie, je timing en bovenal je intentie, en manier van aangeven. Elke oefening moet als een afgerond stevig duidelijk geheel, zodat het paard steeds opnieuw ervaart, dit is goed, dit doe ik goed, ik sta hier goed, ik ben hier goed. Zulke paarden zitten vol vragen. Zorg dat alles wat je doet als antwoord voor ze is, en niet als wedervraag of voorzichtig antwoordachtig iets. Dit soort paarden kan veranderen, en met de juiste intentie van het ene op het andere moment veranderen in een zekerder dier, wat mee doet als of het gewoon is. En het is ook gewoon. Mooie les vandaag met een bang paard wat aan het einde van de les al voller en steviger was dan aan het begin. .

Nieuwe mogelijkheid privé lessen nemen in Breda! Door de samenwerking van 2bOne met Hoeve Galderzicht in Breda is het vanaf heden mogelijk privé les te krijgen in een goede binnen bak, met mooie bodem, in Breda. Wie belangstelling heeft voor het volgen van privé lessen en zelf niet de juiste faciliteiten heeft, of niet in de buurt van reeds bestaande les-routes woont, kan zich aanmelden voor de lessen in deze Hoeve. de les locatie is: Hoeve Galderzicht Rijsbergsebaan 9 4836 MC Breda 1-ste data: zondag 28 november, 5 december en 12 december. inschrijven via email

De dubbele longe cursus van vandaag gaf bij de deelnemers een pracht resultaat. In denk terecht hier en daar een jubel stemming over de behaalde resultaten. De theoretische inhoud van de cursus geeft een zeer helder en begrijpelijk beeld van de klassieke dressuur, en het waarom van de volgorde van sommige fasen in de opleiding. Dezelfde fasen die door de jaren heen op logische volgorde liggen en de in de dagelijkse arbeid van seconde tot seconde ook op volgorde liggen. En uiteindelijk valt alles samen.Het leuke is dat direct na de theorie in de praktijk, je letterlijk de theorie voorbij ziet komen, zichtbaar gemaakt door de lichamen van de paarden en hun reacties wanneer ze eerst in onbalans en vastgehoudenheid, dan naar evenwicht en later in balans gestuurd worden. Het veranderende bevrijde bewegingspatroon wanneer ze loslaten. Het spontane onder treden van het achterbeen. En als het mis gaat, waar het misgaat en waarom, en hoe je van vastgehouden naar losgelaten komt. Het verschil tussen ontspanning en losgelatenheid werd ook erg mooi zichtbaar dankzij de paarden. De onafhankelijke teugel voering. Het is niet zo maar even in een cursus geleerd, maar wat is het mooi om iemand er naar toe te kunnen helpen en ogenblikkelijk zijn paard te zien veranderen waar het begint te verbeteren. Voor de deelnemers herkenbare thema's die ze met rijden ervaren deden zich voor. In de ochtend leken die problemen nog onoverwinnelijk toen helder werd wat er voor nodig was om het op te lossen. In de middag was de oplossing daar en vielen er kwartjes zowel bij mens als paard. Heel mooi! Het blijft een feest om een paard in de lossigheid te kunnen sturen. Vandaag extra feest omdat een van de deelnemers met haar paard een grote sprong voorwaarts maakte. Na veel leed en problemen met haar paard plukte ze vandaag de eerste vruchten van de omscholing waar we een maand geleden aan begonnen zijn. Daar ben ik trots op! Zeker als een paard van zo ver weg moet komen. Heel erg mooi hoe dat verbeterd!

Pff, de langverwachte vrije dag van gisteren was fijn. Ik heb genoten van de zon en een enorme berg werk verzet. Hooi halen. Voer halen. Wortels halen. Heel de wei poep vrij gemaakt. Waterbak schoon, stal schoon, paard getraind. Huis gestofzuigd, vloer gedweild, 2 wassen gedaan, en 1 was opgeruimd. Geld gestort, post gehaald, opgeruimd, afwas gedaan... 's-Avonds weer lesgegeven, dus hoe vrij is zo een vrije dag dan eigenlijk? Maar ik voelde me vrij, al was het maar omdat ik een boel dingen kon doen in een fijn tempo zonder op de klok te kijken, en dat er veel dingen gedaan zijn waar ik al steeds van dacht: "dat moet ik nodig doen...". En dat ik gezellig met een vriendin heb kunnen lunchen in de zon. 'T zijn de kleine dingen die het doen, die het doen... En vandaag weer paarden trainen en lesgeven. Erg leuk om te zien hoe de paarden van de les klanten vooruit gaan en beter beginnen te bewegen! Mijn eigen paard kreeg vandaag ook complimenten over zijn gedragenheid en balans en echte loslaten. "Dat ie zo naar de Spaanse rijschool kan!" werd er gezegd, omdat ie zo mooi loopt. Ook de trainingspaarden gaan vooruit. De kleine felle majesteit gaat super snel! Ze kan inmiddels het compliment, de polka en knielen op 2 knieën. Dat laatste leer ik haar op aanwijzing van het klaar leggen van een kleedje! Ze loopt dat kleedje op en gaat dan liggen is de bedoeling ooit, maar nu doet ze het al op 2 knieën zakken....in 1 dag geleerd! (Ik train ze eens in de week) Het grote paard blijft lastig met liggen. Omlaag gaan kost hem erg veel struif. Inmiddels knielt hij wel vlot op 2 knieën! (en kan ie nog steeds het compliment) Wat ik erg leuk vond om weer te merken vandaag: Ik ben moe, en zou vroeger dan niet meer instaat zijn geweest goed werk te leveren. Zeker mijn eigen paard met zijn idioot gevoelige antenne zou onrustig zijn geworden, en niet meer te hanteren. Inmiddels zit het loslaten en technisch juist sturen zo in mijn lijf, dat moeheid of stemmingsverschillen er niet toe doen. Ik kan elke dag op gevoelsniveau mezelf aansturen en losgelaten, staan en er onbezorgd zijn, en onder tussen technisch gezien precies sturen. Technisch gezien laat je dan je paard geen seconde in de steek, en gevoelsmatig geef je hem vrijheid. Je staat zelf als een huis, beslist en toch soepel, en bent technisch gezien allert "als een bok op de haverkist snel", en gevoelsmatig laat je jezelf en je paard vrij. Het mooie van het kunnen sturen naar de lossigheid is het bevrijde gevoel tegelijk met stevige basis wat je krijgt, en je paard zichtbaar blij maakt. Alsof je samen naar de vrijheid toe rijdt. het voelt zo mooi!!! Vrijheid en aanwezigheid. Zo mooi! Je zou die tevreden brutale kop van mijn paard dan is moeten zien!

Wennen die kou!! Vandaag handschoenen gekocht, na een ochtend trainen met koude handen. Kou of geen kou, de trainingen gingen goed! Erg leuk om te merken dat de lossigheid en beweging in balans training op het paard weerslag heeft op meerdere fronten. De spaanse pas bijvoorbeeld gaat nu veel mooier en krachtiger en ritmischer en geluidlozer, omdat de achterhand zo geweldig aantreed en de lossigheid behouden blijft. Dat kreeg dit paard eerst niet gevonden. Ook het bewegingspatroon vrij in de wei is enorm verbeterd!! Dansen in balans lijkt het vrije draven nu! Beiden zijn zo maar enkele van de positieve bijwerkingen van de klassieke dressuur training aan de dubbele longe. Die dubbele longe, dat is, als je het goed doet, echt een mooi middel waarmee je het paard iets leren kunt en iets belangrijks geven kunt, zonder hem te belasten!

"De oefening is er voor het paard." En niet: "Het paard is er voor de oefening." Dat zijn uitspraken die je zelfs in de dressuur wereld hoort. En toch, In de moderne dressuur sport krijg je toch al snel het vermoeden dat het paard er is voor de oefening, de wedstrijd punten, het resultaat. De dressuur sport, een economisch verhaal dankzij de goedheid van het paard? Nee zeggen veel mensen tegenwoordig, dat wil ik niet, ik wil het Natural, want Natural is goed. Vreemd genoeg is het woord Natural een synoniem voor het woord goed geworden. Natural Horsemanship. Dan hoef je verder niet te denken, want Natural is goed? Goed voor het paard? We kunnen het niet laten....niet de mentaliteit veranderd naar Natural, nee, we veranderen liever alleen ons gereedschap naar Natural. Het natural gereedschap blijkt goed te werken. We kunnen daar met onze onnatuurlijke mentaliteit gebruik van maken.... en zie daar: wedstrijden Natural Horsemanship! Het NK natural horsemanship! Hallo!Wat heb je niet begrepen?? In de klassieke barokke dressuur worden geen wedstrijden gereden. Het gaat hier om kunst. Hoe kun je een wedstrijd in "kunst" houden? Zeker wanneer de oefeningen er voor het paard zijn, en niet het paard voor de oefeningen. Natural in 2010....... Kan een methode zo wie zo Natural zijn? Kent de natuur methodes? Kent de natuur methodes die voor elk het beste gelijk zijn? Wat is natural?

Onderschat de Haflingers niet. Ik kom met vele paarden rassen in aanraking, en kan het niet laten nu te schrijven over de fantastische haflinger! Binnen het "ouderwetse type", het brede "barokke" soort vind je zulke mooie karakters. Echt Hoogstaande karakters! Gisteren in de cursus weer een pracht exemplaar gezien. Deze precieze heer gaf buitengewoon exact aan wanneer de positie en de afstand en de richting en de intentie van de mens niet "des paards"/ niet kloppend was. Zo een pracht heer heeft zelf grote capaciteiten, en verwacht van een leider dus nog meer. Tegelijkertijd heeft dit pracht karakter wel verantwoordelijkheidsbesef, en zorgt niet voor gevaarlijk gedrag of gevaarlijk commentaar, maar helder en net veilig zat. Vandaag toevallig de eer aan mij om ook een haflinger aan de dubbele longe door te trainen. Weer zo een pracht dier! Wat een hoogstaand karakter weer. Deze dieren zijn zelfbewust, intelligent, zachtmoedig, harde werkers, sterk, hebben een karakter wat zelfs hogere dressuur aan kan!, en kunnen ook bijbehorend goed bewegen,( mits juist getraind). En dan de haflinger die ik één keer in de 2 weken met kinderen les geef. Ook zo een pracht dier! Zo een verantwoordelijk, zachtaardig, sterk, en bewust dier. Ja ik ben zeer gecharmeerd van dit type, steeds opnieuw als ik zo een haflinger tegen kom ben ik onder de indruk van deze hoogstaande bewuste dieren. Ik hoop maar dat dit ras niet verdwijnt richting "modern" of "sport-typisch"of "hoger op de benen", daar verlies je echt een pracht dier mee. Met fokken van andere modellen, gaan ook bepaalde karakters verloren. Een karakter hoort bij een bepaald type lichaam.(enkele uitzonderingen daargelaten) de kwaliteiten van de "oude" haflinger! Hou ze als je blieft in ere, ze zijn enorm waardevol en hoogstaand! Vergis je niet! Ze kunnen veel meer dan je denkt!

Als je voorzichtig weer mag beginnen met rijden, na een kreupelheid van je paard, is het zeer belangrijk dat je niet voorzichtig gaat rijden. Want wanneer je al rijdende voorzichtig bent, ben je snel onduidelijk, niet helder, meegaande met de dingen waar je paard mee komt. De voorzichtigheid die je je paard bieden moet op zo een moment, kan beter bestaan in je plan vooraf, dan in je manier van handelen. In je plan vooraf kun je met een tijdslimiet, een figuren limiet, een tempo limiet etc, de juiste veiligheid voor je paard inbouwen, zodat je weet, dit kan niet mis gaan. Bijvoorbeeld: "ik rij 15 minuten, in alleen stap en halt, en rechtuit op de tweede hoefslag. In dit plan zit de bescherming voor je paard verwerkt. Dan stap je op, en gaat binnen dit plan niet onnodig voorzichtig zijn. Het beste wat je doen kan is je paard direct in de losgelatenheid sturen, zodat zijn wervelkolom kan functioneren, en dus zijn benen het meest gunstige bewegingspatroon kunnen vinden, en bovendien de juiste spiergroepen worden aangesproken en het paard kracht kan opbouwen op een zinnige manier. Ga je voorzichtig rijden, met de idee; "ik kom maar beter niet aan mijn paard/ ik vraag niets van m/laat het m eerst zelf maar is uitzoeken", laat je je paard in de steek bij zijn lastige taak om ruitergewicht te dragen. Het dragen van ruitergewicht is onnatuurlijk. Het is mijn sinziens de verantwoordelijkheid van de ruiter om het paard te leren hoe met het gewicht om te gaan, op een, voor het lichaam, zeer gunstige manier. Juist na kreupelheid is dit vermeerderd je taak als ruiter! Ik begeleid momenteel een klant na kreupelheid. De klant reageerde traag in het geven van hulpen, waardoor het paard niet gevonden kreeg wat er gebeuren moest. In ons gesprek bleek dat "voorzichtigheid" haar in de weg stond, en daarmee ontstond een onvoorzichtige situatie: een paard na kreupelheid, wel met ruitergewicht, maar niet in een gunstige losgelatenheid!

Het trainen van de show paarden is een erg leuke opdracht. De beide dieren kennen inmiddels het compliment. Het grote paard leer ik nu liggen, de kleine leer ik nu eerst de spaanse pas. Twee totaal verschillende paarden. De kleine noemen we majesteit, omdat ze zo parmantig meewerkt. Dit bijterige dier, onrustige dier wordt als bijeffect van de training zelfs rustiger, en bijt niet meer! Ook fijn! De voor bereiding, het scheppen van basis voorwaarden voor correct aanleren van de spaanse pas heb ik vandaag gemaakt. Ze kan nu recht halthouden en recht aanstappen op commando, zonder te bedelen, zelfstandig op commando en op eigen benen. Daarna kwam het bewegen van een voorbeen op commando. Van kort bewegen kon ik dat vandaag al trainen naar eerst optillen, dan richting vooruit bewegen en daarna zelfs strekken op de juiste manier! Snelle leerling, de eerste dag zitten alle basis vaardigheden erin. Het grote paard leerde vandaag basis voorwaarden voor liggen. De hoofdbeweging, het volgen van een hand, het knielen op twee knieën. Er was grote rust nu bij dit paard, dat is echt nodig om deze oefening in vertrouwen te gaan doen. Wat een leuke opdracht is dit: een serie circus kunsten aanleren aan twee fijne paarden! Ik ben dik tevreden met het resultaat van vandaag. Dat beloofd wat als het zo door mag gaan!

Wat een rust! Ik deel de weg met kraaien die pikken aan de platgereden kadavers van de avond ervoor. Ze vliegen op als ik eraan kom, en landen achter mij weer aan hun bizarre ontbijt. De zon schijnt op de bomen die half zomers half herfstachtig gekeeld gaan. Prachtige kleuren. Aangekomen op stal trek ik eerst alle stekkers uit de radio's. Er is niemand hier. Ik ga de paarden voeren en buiten zetten. Hun voeten trekken sporen door de ochtend dauw. De vogels zingen prachtig. Je hoort geen verkeer, geen mensen. Ik denk dat ook de paarden van deze rust genieten. Ze zijn welhaast verstild en extra rustig. Dit is echt zo een zondag, zo een echte, en ik heb vrij! Stal uit mesten en zware kruiwagens vol poep haal ik uit de wei. Mooie klus voor op zo een dag met tijd en rust. Mijn paard graast, en bovendien volgt ie alles wat ik doe. Hij draait steeds mee in mijn richting, en het lijkt op zulke momenten wel als of hij een hele studie van me maakt. Intensief kijken, loeren, en elke beweging volgen terwijl hij graast, en ik in zijn wei werk. s'Middags gaan we op reis naar onze klassieke dressuur club. Daar beoefenen we de rijkunst, dubbele longe kunst, werken aan de hand, met zeer verschillende mensen en zeer verschillende paarden. Lucitano, lipizzaner, quarter, haflinger, tinker, ijslander, arabier, hanoveraan. Een bonte verzameling, met evenzo verschillende eigenaren. Samen hebben we 1 ding gemeen; de schoonheid van de klassieke dressuur, die beleven we graag. We oefenen, kijken, krijgen les, bespreken, en genieten. Een paard LATEN BEWEGEN! Das zo eenvoudig nog niet. De diepgang van de ware klassieke rijkunst. Mijn paard kijkt tijdens het werken weer intensief naar mij, hij maakt een hele studie van me, zo lijkt het wel. Wanneer hij harder aan het werk mag, reageert hij ineens op geen enkele aansporing. We manen hem tot arbeid, zijn ogen worden dof, en hij loopt niet van harte. Ik voel dat ik oploop tegen mijn aanname dat meer beweging, meer actie alleen voort zou kunnen komen uit 'moeten' en hard werken. Dat vrijheid aan de andere kant gepaard zou gaan met tevreden rust en minder actie, en niet hoeven. Ik stop, hou halt en probeer innerlijk dat beeld los te koppelen. Bewegingsvrijheid en grote actie kan prima ontstaan van binnen uit, vanuit levens vreugde waar je niet voor hoeft te knokken niet hard voor hoeft te werken maar wat gewoon komt en er is voor jou. Groots bewegen en veel actie kan ontstaan zonder moeite. Poging 2: De ogen van mijn paard klaren op. Ik denk "ga maar.maak je maar mooi, laat je maar zien", en toch controleer ik, maar ik belemmer niet. Controleren en toch laten gaan. Ik voel me vrijer, rustiger en grootser dan even daarvoor. Mijn paard loopt prachtig nu. Techniek alleen is niets. Gevoel alleen is niets. Mijn paard is als een pracht schilderij wat telkens opnieuw ontstaat. Je kunt de schilder en het schilderij niet dwingen, dat wordt ogenblikkelijk minder mooi. Je moet je laten leiden door de kwast en de verf, en toch zelf de kwast en de verf hanteren. Geinspireerd werken dat vind ie geweldig. 'Moeten' dat kan niet met dit dier. Dat is nog eens kunst, rijkunst. Wat mooi klassiek. Volgens Klaus F Hempfling is mijn paard een pegasus. "Wat is het toch een mooi paard. Wat moet jij een rijk mens zijn dat dit jouw paard is" sprak vandaag mijn klassieke dressuur leraar Willy. Dit is een bijzonder paard waarmee je de diepgang en de wijsheid van het leven en de klassieke dressuur kunt leren. Je kunt er niet omheen met dit dier. Het kan maar op 1 manier; op alle fronten kloppend. 's-Avonds zitten we buiten,kletsen na, luisteren klassieke muziek, delen ervaringen uit de paarden praktijk. Van technisch tot gevoelsmatig delen we ervaringenen en hebben we veel lol. Nog weer later sjouw ik weer met poep. Zoals de dag begon, zo eindigd de dag met poep. Ruim 13 uur later. Voldaan en moe schut ik de kruiwagen leeg. Wat een mooie inspirerende dag. Een klassieke zondag.

In mijn keuken heb ik een briefje opgehangen waarop ik geschreven heb: "Zonder inspiratie kun je beter niets doen" en "Werk zonder inspiratie leverd niets op." Tis helemaal waar. Ik heb de laatste dagen zo enorm veel moeten reizen, en te weinig rust genomen, en dan ineens is de inspiratie weg. Ik kan nog prima werken en functioneren, maar echte inspiratie om hier iets moois te schrijven bijvoorbeeld heb ik dan niet. Mijn werk bestaat voor een groot deel uit inspiratie en inspireren. Met dat ik me bedenk dat je niet altijd kunt geven, dat je ook jezelf moet voeden om opnieuw geinspireerd te kunnen raken, sla ik een scheurkalender om naar 5 oktober. Er staat: "De inspiratie heeft het materiaal, de vaardigheid en kundigheid maar ook de openheid, het vragen en zoeken nodig,zogezegd de beker waarin ze zich gieten kan." Ik ben zo gewend een eindeloze inspiratie te hebben. Juist door de rust die ik neem, de vragen en antwoorden die vanzelf komen door bewust te zijn. Stress is daar een grote vijand van. Stress vernield mijn natuurlijk vermogen tot ontvangen, mijn beker waar inspiratie zich in gieten kan, zoals de kalender het zegt. .....Tijdelijk.....want.. Gelukkig bestaat er zo iets als vrienden, die je net optijd te eten vragen, net iets zeggen wat je herinnert, en sluipt er weer een gevoel van rust en helderheid binnen. Proost, vriend, de beker is weer in aantocht! Bedankt, dat je mij aan mij herinnert!

Dit was een vol weekend, met een dag als docent op de paarden academie, en een dag demonstratie geven en de 2bOne info stand bemannen. Ik merk dan: Alle kwaliteiten en kennis die je hebt, en ervaring uit verleden zijn steeds opnieuw van belang, en een verrijking en mooi gereedschap in het heden. Door mijn acrobatiek, acteer en Alexander techniek verleden is het voor mij erg leuk om paarden trainers te helpen met het vinden van lichaamsbewustzijn, balans, evenwicht, een onafhankelijke zachte leiders kwaliteit die het paard graag volgt, en inzichten die de paarden vertellen en die eigenlijk met het hele leven te maken hebben, en dus ook in ons eigen lichaam te ervaren zijn. Door die zelfde acteer, en precenteer achtergrond kan ik de volgende dag met heldere voorbeelden een geimproviseerde interactieve zadelpas demonstartie geven, waar erg veel positieve reacties opkomen. Dat het zo helder en duidelijk en leerzaam en humoristisch was. Ik ben er blij van, dat alle ambachten en werk ervaring uit mijn verleden in mijn huidige werk van pas komen en van belang zijn in het helder maken van het verhaal van de paarden. Ik ben er blij van dat ik zo mijn steentje kan bijdragen.

Voor het gevoel van de eigenaar is eigenlijk altijd een goede reden. De eigenaar voelt meestal haarfijn aan op welk gebied er iets niet klopt, maar weet niet precies wat het is, hoe het komt en wat eraan te doen. Zo ook vandaag. De eigenaar vraagt om hulp bij een mooie pony die vreemd gedrag vertoont. Ik meen dat je dan al heel goed bezig bent: je signaleert dat er iets is! De pony blijkt zich niet thuis te voelen, niet in zijn eigen lijf. Hij heeft ook pijn in zijn rug. Pijn is bij paarden vaak oorzaak nummer 1 om oplossingingen te gaan zoeken die wij ervaren als vreemd gedrag, agressief, of om vervreemd te raken van hun eigen lijf en dus onzeker en onberekenbaar gedrag te gaan vertonen. In het contact maken vertoont deze pony vreemd gedrag. Afwijzend, drijgend, vluchtend, alles komt voorbij. Nav de rug pijn controleer ik het zadel.Het blijkt achterover te liggen, de schouder te blokkeren, en teveel druk te geven op achter, en exact de pijn en atrofie plekken herleidbaar tot dit product te maken. (ik verbaas mij over de zadel verkoper die gezegd heeft: het past perfect, ik snap niet dat het zo klappert! !ongelovelijk vind ik dat: je signaleerd een probleem en verklaart het zadel voor gek dat ie zo klappert??? En de pony dan die aangeeft niet te kunnen lopen met het zadel???? ) De pony hebben we vandaag geholpen middels oefeningen. Hij heeft vandaag tot Zijn verbazing gemerkt dat zijn signalen gezien worden, en dat er rekening gehouden wordt met hem! Dit helpt hem zichzelf te ervaren, en dus minder twijfels over zijn grenzen te hebben. Tevens oefeningen voor lichaamsbewustzijn, coordinatie en samenwerking gedaan en geleerd aan zijn baasje. Deze pony is gebaat bij ttouch, een klein begin daarmee hebben we ook gemaakt. Hij was er duidelijk mee in zijn nopjes! Fijn dier wat er wel gaat komen met deze baas, en de oefeninegn en zadel wissel die hem helpen gaan!

Mensen vragen wel eens of ik kan garanderen dat een zadel passend zal blijven. Het antwoord moet dan zijn "een zadel blijft passend als u mij kan garanderen dat uw paard zich niet zal ontwikkelen." Alles wat wij met ons paard doen is gericht op het ontwikkelen van zijn natuurlijke eigenschappen, en m bijvoorbeeld krachtiger, soepeler te maken. Mijn paard is nu toe aan zijn 5-de zadel. Met pijn in mijn hart zal ik afscheid moeten nemen van mijn huidige zeer fijne zadel. Het gaat goed met mijn paard. Hij wordt nog alsmaar mooier, sterker, breder, volwassener, en zijn beweging veranderd door mijn toedoen, naar steeds meer, losser, ruimer. Eigen schuld dikke bult, kan je zeggen, dit kost je weer een zadel. En oh wat een genot om een paard zo ten positieve te zien veranderen, en zo prachtig te zien worden. Tja, t kost wat maar dan heb je ook wat...... Te koop: Prachtige espagnola, heel goed onderhouden. Je kunt er heerlijk in zitten. Het zadel heeft nieuwe kussens, en 3 pommels/boommaten zitten erbij. Bijbehorende singel/pad etc, zeer compleet. Pracht zadel, goed aan te meten/ op maat te maken voor verschillende paarden, of voor 1 paard wat makkelijk van vorm kan veranderen. Het zadel is recht, en goed ingereden.

In het leven zit soms meer rek dan je denkt. Ik ben 2 jaar geleden, gestart met het les geven aan een dame met een paard. Ik heb enorm getwijfeld of ik deze klus wel aan wilde nemen. Het ging namelijk om een absoluut beginner op leeftijd, met een zeer onstabiel paard, letterlijk en figuurlijk. Angst en drukte, onbalans en onvoorzichtig gedrag voerde de boventoon bij de merrie die deze dame gekocht had. Het dier vluchte alsmaar, en kon niet stilstaan en had geen vertrouwen. Zeer onverstandig en onveilige combinatie. Ik begon eraan omdat ik dacht, tja wie ben ik om te zeggen dat dit onmogelijk is. Ik heb de dame op het hart gedrukt dat alles op haar eigen risico was, en dat ik haar af moest raden op dit paard te gaan zitten, en zo wie zo op een paard te zitten. Met haar merrie zijn we op de grond begonnen. Afwisselend ik een stuk de merrie trainen, de dame over laten nemen, en zo voetje voor voetje verder. Ik heb de dame aangeraden op een stabiel paard te leren rijden, en kilometers te gaan maken in het zadel. (de eerste keer in mijn les op het stabiele paard, schrok het paard, deed een stap opzij en mevrouw lag eraf!) We hebben veel gelachen en de situatie leek soms hopeloos. Al met al ging het stapje vor stapje verschuiven en verbeteren. Ik kon geen informatie kwijt in deze vrouw. Wanneer het ene helder leek, ging het direct verloren als de volgende bouwsteen van het rijden en trainen erbij kwam. Het paard verbeterde eerst maar langsaam. Toch, uiteindelijk: Het paard werd langsaam aan rustiger en kreeg meer vertrouwen. Inmiddels is het tij echt gekeerd, en ben ik trots en blij dat ik heb mogen bijdragen aan dit verhaal: De dame en het paard zijn erg veranderd. Ze zijn beiden rustiger, en veel meer aanwezig en in hun lijf. De informatie blijft hangen. Het paard heeft vertrouwen en zelfs een soort verantwoordelijkheids gevoel ontwikkeld. Ze rijden samen buiten! Het paard en de vrouw zijn heel mooi met elkaar verbonden! De dame zit soms zelfs prachtig in het zadel! Ze vorderen wekelijks, en ik kan bouwen op informatie uit vorige lessen die blijft hangen, wordt begrepen en wordt toegepast zelfs! Wie had dat gedacht! Het is een genot om 2 wezens zo te zien genieten samen, en echt bij elkaar te zien horen inmiddels! Dat geeft voldoening! Zo zie je maar, stapje voor stapje, en er zit meer rek in het leven dan je denkt; het is nu veilig en mooi! En eerlijk gezegd, 2 jaar, dat is nog erg snel!!!

Rijden zonder zadel is soms fijner dan met zadel. Zonder zadel schept meer vertrouwen wederzijds zo lijkt het dan wel. Zonder zadel ben je direct bewust dat je compleet bent overgelebverd aan je paard, en dus geef je direct jezelf over, en weet dat je het samen moet doen. Je móét zonder zadel wel rekening houden met de dressuur regel dat balans en souplesse voor activiteit en snelheid gaan. Hoe meer je je houdt aan die regel, hoe meer vertrouwen het paard in zijn ruiter krijgt. Zonder zadel ben je zelf ook in het nadeel als je je niet houdt aan deze gouden regel. Dus ben je automatisch trouw aan deze zinnige en natuurlijke wetmatigheid. Je voelt elke zucht van je paard, en je paard voelt elke ademhaling van jou. Het is alsof je zonder zadel met je kont vertrouwen in je paard kunt rijden. Vandaag zonder zadel een paard getraind, waarvan ik normaal met zadel al eens zuchten moet, wetende hoe hij steigeren en bokken kan. Het ging heerlijk. Het voelde meer samen, vertrouwd, eerlijk en soepel, dan met zadel! Stap draf galop en alle dressuurmatige oefeningen gewoon gereden. Fijn, je voelt alles heel goed! Daarna een paard getraind die met een circus oefening zijn vertrouwen verloren had, en in de knoop was geraakt. Dit dier verloor balans in het compliment doordat hij de achterbenen te dicht bij de voorbenen zette. Dit dier leerde vandaag gespreid staan. Zichtbaar blij, en gemotiveerd werkte hij mee aan deze oplossing. Het compliment was daarna een eitje. Vol vertrouwen werkte het eerst nog geblokkeerde dier mee! Ook een pony moest het compliment leren. Dit dier doet de oefening inmiddels voorbeeldig! Het aanleren van dergelijke oefeingen is ook een kwestie van vertrouwen, en aanvoelen wat je paard denkt, zodat je per paard het juiste ritme van leren kunt vinden. Door de goede afstemming van ritme, rust, op tijd belonen, beloning uitstellen, nieuwe initiatieven van het paard uitlokken, rust, helderheid, belonen, krjigt het paard vertrouwen en plezier in het leren. De juiste afstemming van beloning, opdracht geven, succes beleving, beloning uitstellen, paard uitlokken iets meer te geven, balans bewaren en balans creëren, rust en helderheid en spelen met balanszijn de sleutel tot succes. Bij deze pony heeft het vinden van deze juiste afstemming en leer wijze niet alleen tot effect dat ze een prachtig compliment kan nu, maar ook dat ze niet meer bijt, en rustiger is geworden, en meer vertrouwen heft gekregen in de mens! Dan is het echt een feestje zo een trainingsdag!

Behalve met paarden kunnen werken moet je om een bedrijf te kunnen runnen ook met een computer kunnen werken. Ik heb een computer en een laptop. Als die 2 tegelijkertijd service, dan wel reparatie nodig hebben, heb ik een probleem. Dat probleem deed zich sinds vorig weekend voor. Heel vreemd ineens, een huis zonder computer. Best indrukwekkend, dat verschil in beleving. Ook erg mijn geduld op de proef stellend, zonder email, en verstoken van mijn klant gegevens. Gelukkig is nu, na een week zonder computer, mijn computer weer gemaakt en thuis. Nu nog een berg tijd steken in alle programma's er weer op zetten, en de printer en scanner aan sluiten. Daarna kan ik hopelijk verder waar ik gebleven was. (Vandaag 3 paarden getraind. Een dubbele longe, en 2 met circus oefeningen. Een van de circus oefening paarden is een beetje in de war. Wellicht komt het door moeten werken met 2 trainers. Dat het onvoldoende doorloopt en de timing onvoldoende afgestemd is. Bij nieuwe oefeningen luistert dat erg nauw. Ik zal me er eens over buigen, en een goeie aanpak bedenken die dit leuke dier helpt)

In ben geboren op het water, en wist als kind al vroeg wat het woord BOOT betekend. Ik ben van de generatie die in de pubertijd pas leerde dat BOOT in een andere taal ook LAARS kan betekenen. Ik ben van de generatie die nog weet dat je met de vingers tussen de toetsen kunt verdwijnen, wanneer je met een ingenieus apparaat met hamertjes met letterkopjes en inktlinten tekst op papier schrijft. Ik heb nog een typediploma, blind wel te verstaan. En nu op mijn 43-ste, na een dag varen in een BOOT, kom ik thuis tot de onaangename conclusie dat BOOT nog een betekenis kan hebben. Wanneer je computer een gesprek met je opstart, waarin hij het alleen nog maar wil hebben over BOOT of REBOOT....verder alles zwart....dan heb je een probleem. Het kan zijn dat ik de komende tijd iets minder direct in dit dagboek kan schrijven, of iets trager op mails reageer. Ik moet nu eerst een goedwerkende computer regelen. Wordt aan gewerkt! Ik moet nu voor alles eerst computer hulp. (Deze tekst met dank aan computer vriendin)

Lipizzaners, wat een imposant ras is het toch! Vandaag op Horse Event tussen de bedrijven door Ijsbrand Chardon kunnen zien met zijn nieuwe span Lipizzaners. Indrukwekkend! Dat raakt me. Mooie demonstratie en een heel goede uitleg en waarschuwing over dit ras; "Kwaliteits paarden, maar denk niet dat je er zo maar mee weg rijdt want dan heb je het mis en zijn de gevolgen niet te overzien. " "Eigenzinnig en niet vergevingsgezind, maar als je er zo een toch voor je winnen kunt, dan heb je goud in je handen. " "Niet voor de recreatie geschikt" etc, de demo zat vol met waarschuwingen, die mijnsinziens zeer terecht zijn. "De boodschap was duidelijk, schat jezelf eers goed in, en neem je trainers kwaliteiten onder de loep, en kies bij twijfel niet voor een Lipizzaner. Het ijs was duidelijk gebroken voor Ijsbrand Chardon, hij was enorm enthousiast over zijn nieuwe span van een voor hem nieuw ras, de Lipizzaner. Ik heb zelf een pracht Lipizzaner. Ik ben helemaal lyrisch over dit ras! Net als Ijsbrand. Wat een karakters, wat een waardigheid, wat een zelfbewustzijn, kwaliteit volle heerschappen! Enorm mooi!

Toen ik 23 was schreef ik liedjes en speelde basgitaar. Met mijn toenmalige vriend componeerde ik samen. Ik kreeg van hem een dik rijmwoordenboek. Hij schreef daarin de wijze tekst: "Don't let this book of ryhming spoile your talent or your timing!" Dingen die je leert, methodes die je kent, vakmanschap wat je eigen maakt, het zijn allemaal hele kleine stukjes in het grote geheel. Als je, door je intensief bezig te houden met dat kleine stukje, het geheel uit het oog verliest, dan is dat eerder een verlies dan een winst. Als je een studie hebt gevolgd, en je werkt enthousiast in die richting, dan zit je midden in zo een klein stukje. Je kijkt om je heen, en alles wat je ziet valt in dat stukje. Je benaderd de dingen vanuit dat stukje, 1 methode, 1 vakgebied. De natuur werkt nooit vanuit een methode, ze heeft geen methode, ze is. Een paard net zo. Ze zijn allemaal verschillend. Verschillend van lichaamsbouw. Verschillend van karakter, talent, intelligentie. Hoe kan een methode dan natuurlijk zijn? De natuur zelf kent geen methodes! En hoe kan een methode dan dezelfde oplossing hebben voor elk paard en ervan uitgaan dat haar visie in het belang van elk paard is? Elk paard is verschillend. Paarden zijn er enorm bij gebaat, als de eigenaren, én de zogenaamde deskundigen, out of the box, buiten hun eigen stukje, vooral eerst leren zien! Wat voor een dier is dit? Heeft mijn bijdrage wel werkelijk een positieve verandering gebracht? Hoe loopt mijn paard? etc. Don't let your way of thinking spoile your horse nor your observation! Ik kom te vaak, (vandaag dus ook) paarden tegen die met de beste bedoelingen toch niet uit de voeten kunnen, letterlijk, omdat ze met hun hoeven in een voor hun niet gunstige stand staan. Deze dieren worden schrikachtiger. Ze lopen in soms wel 4 delen te hobbelen. Zijn minder aanwezig en hebben geen lol meer in het werk. Ze zetten delen in hun lijf vast, en hun wervelkolom functioneert niet naar behoren. Allemaal heel logisch. Als ik merk dat ik niet kan staan en geen goede connectie met de grond heb, dan heeft dat zijn weerslag op mijn hele gestel! Mijn rug, mijn gemoed, mijn knieën, mijn darmen zelfs! Voor paarden, als vluchtdier zijnde, geldt dit nog sterker. De Engelsen zeggen terecht: No feet no horse! En hoe train je een paard zonder voeten?

September is de tijd van de start van het nieuwe cursus seizoen. Het eerste weekend in september is al weer geschiedenis. De eerste weekend cursus in september daarmee ook. De tijd vliegt. En gelukkig vliegt ze langs mooie gebeurtenissen. De cursus van zondag zat vol. Met het maximale aantal deelnemers, en mijn neiging om toch elke mini sessie tot een afgerond geheel te maken met een mooi duidelijk goed moment om te stoppen, maakte dat ik me niet aan de tijdsplanning kon houden. We liepen een stuk uit. Daarna kwam ik op de terug weg vrijwel direct in de file. Het file rijden duurde van Harderwijk tot voorbij Vianen. Helemaal niet leuk. De tijd ging alsmaar verder, en ikzelf schoot helemaal niets op. Maar het was het wel waard. Een fijne plek, met mooie mensen en mooie alerte paarden. De reacties op de cursus "taal van het paard" liepen uiteen van "ik zie mijn paard ineens heel anders" tot "eigenlijk ben ik bevestigd in dat wat ik al dacht". En "ik had niet gedacht dat het zo subtiel kon zijn"tot "indrukwekkend". En "goh, ik had niet verwacht dat dit zo goed zou gaan, ik ben eigenlijk verder met mijn paard dan ik dacht" en ook "ik ben onder de indruk, ik heb heel wat te verwerken nu eerst". Het was een mooie dag, met prachtig weer, een leuke lunch en fijne paarden. En wat is dan tijd?

Een van de redenen om hulp in te roepen kan zijn dat het je, als eigenaar van een paard, niet lukt om je paard iets aan te leren. Vrijdag betrof zo een geval, en dit paard heb ik zelf eerder, op verzoek van de eigenaar, de beoogde oefening al eens aangeleerd. Ik wordt er nu bijgeroepen, omdat het paard inmiddels de oefening niet meer goed doet. Ik neem het paard over en vraag hem de oefening te doen. Het dier reageert eerst onduidelijk, slordig, en niet goed. "Ja maar bij mij deed hij het eerst wel goed" zegt de eigenaar,"het is pas nu dat hij het niet meer doet". Ik blijf helder, standvastig en rustig en de oefening komt weer tevoorschijn. Precies op het moment dat ik aan het paard zie dat het kwartje valt en hij weer opgefrist is en het goed gaat doen, geef ik m terug aan de eigenaar. Inderdaad doet het paard de oefening nu perfect. Ik constateer dat de eigenaar slordig is met zijn aanwijzingen, geef een verbetering aan, en laat de oefening herhalen. Dan zie ik dat het slordig blijft en dat het paard de conclusie trekt dat het zo precies kennelijk niet hoeft. Ik pak het paard over, om te voorkomen dat hij in zijn conclusie bevestigd wordt. Op mijn verzoek om de oefening weer te maken start het paard ditmaal inderdaad vanuit zijn zojuist getrokken conclusie dat het allemaal zo nauw niet komt. Ik corrigeer weer bij, en daar is de oefening weer perfect. Als ik het paard terug geef aan de eigenaar zegt deze; "Ja maar bij mij deed ie het net wel in één keer goed." Vervolgens vraagt de eigenaar de oefening aan het paard. De eerste aanwijzing is zo groot dat het paard zich ogenblikkelijk afsluit en helemaal niet meer reageert. Ik geef aan dat die aanwijzing pijnlijk groot was voor het paard. "Ja maar dat deed jij net ook zo", geeft de eigenaar aan. Ik leg uit dat ik een hele kleine aanwijzing gaf, waarop het paard slordig reageerde, dat ik toen de hulp stapsgewijs vergroot heb, totdat het paard echt reageerde. Dat bij herhaling de grote hulp helemaal niet meer nodig was, en je altijd met de kleine vraag moet starten om het paard in de gelegenheid te stellen het juiste antwoord te geven. Tja... Wat komt het toch vaak voor; de combinatie van zelf slordig zijn , niet in staat de lijn te zien, en alleen gefocust zijn op resultaat waar je mee pronken kunt. Ik verbaas me over de slordigheid, en blindheid voor wat het paard werkelijk doet, het grote gehalte aan "zelf willen hebben" en het daardoor niet vooruit kunnen trainen. Wanneer de eigenaar het paard weer in handen heeft vraagt hij de oefening nogmaals. Ditmaal laat ie het paard de oefening niet op eigen kracht op één aanwijzing doen, maar helpt het paard erbij. "Niet doen", zeg ik, "zo train je achteruit! "Hij kent het, wijs m erop en ga niet ineens onnodig terug naar vorige fases!" Ik kwam toen ik naar huis reed op de volgende gedachte: Een slechte trainer zoekt de oefening en vergeet het paard. Een goede trainer zoekt noch de oefening, noch het paard, maar is zelf helder, rustig en daardoor vindbaar. In het circus is het vrij normaal dat de paarden soms terug moeten naar hun eerste trainer, om de puntjes op de I te zetten, die verloren zijn gegaan in de show. Vooruit trainen is een kunst! Dit paard doet de oefening inmiddels weer perfect, maar zolang zijn baas zo slordig blijft is de vraag voor hoe lang nog?

Ik heb hele fijne klanten en prijs me daar gelukkig mee. Het zijn, op een dag als vandaag, mensen die in niets op elkaar lijken, niet qua lichaam, niet qua coördinatie, niet qua communicatie. Totaal verschillende houding en manier van ervaren en doen. Leeftijden verschillend van 8 tot 65. En deze mensen hebben paarden die variëren van shire tot sport paard tot haflinger. Ze krijgen allemaal les. Om deze mens-paard combinaties te helpen naar een punt waar het zowel voor het paard als voor de mens vreugde, inzicht en lichamelijk voordeel oplevert en letterlijke en figuurlijke balans......dat is enorm leuk om te doen! Met woorden en het voordoen in je eigen lichaam iemand meenemen naar een voor hem of haar nieuw gebied. Helder maken en paard en mens in hun eigen kracht zetten. Opvallendste vandaag was een pony met een "verleden" en een zeer gebrekkige manier van bewegen. Het lukt de ruiter de de aanwijzingen precies om te zetten en de pony veranderd voor onze ogen in een tevreden goed lopend dier. Elke keer als het goed gaat, laat ik deze ruiter stoppen en in de oefening halt houden zodat de pony in halt de informatie kan verwerken. Het eerst zeer gespannen dier, ontspant, denkt zichtbaar mee. Na elke halt/pauze start het paard beter, zich duidelijk bewust van wat de bedoeling is! Het is de precise opbouw en precies getimede pauzes die het grote werk doen. De pony ziet er zelfs breder en meer tevreden uit, en staat 4-kant stil, waar we de les begonnen met een zwalkende dunne gespannen banaan vormig krom dier. Rechtrichten op de meest respectvolle klassieke manier die ik ken. Binnen 1 les een ander paard onder je, door het boetseren met woorden. Daar wordt ik blij van!

Lichaamsbouw, conformatie en spier-ontwikkeling en spier-opbouw verraden bijna alles. Aan de hand hiervan kan ik aan het paard zien en voelen hoe hij gereden wordt, en wat zijn aanleg deels is. Als je daarbij nog optelt het inzicht en gevoel voor verschillende karakters en gezichten van paarden, dan weet je enorm veel, alleen al door goed naar het dier te kijken. Zou je het dier dan bijvoorbeeld ook in beweging zien, en ook zelf er mee werken, dan neemt de informatie nog meer toe. Vandaag was een dag met zadelpassen en lesgeven. Het lichaam van het paard vertelt, voordat de eigenaar zijn verhaal kan doen, het hele verhaal al. Bijzonder ook weer, hoe een goed paard in aanleg er op dit moment slechter voor kan staan en nu minder goed kan bewegen, als een slecht paard in aanleg, omdat het goede paard slecht getraind is en het niet gunstig gebouwde dier heel goed getraind wordt. Een van de paarden vandaag was zo een goed gebouwd dier, als je naar de bovenlijn, het skelet, de hoeven, been stand en hals-aanzet kijkt. Dit goede dier heeft hypertonie bij de onderhalsspieren, amper bovenhalsspieren, Hypertonie van de spieren bij het borstbeen, en opgezette harde weefsels ter hoogte van de eerste halswervels en vuistgrote hypertonie aan weerszijden van de wervelkolom ter hoogte van de 8-ste tot de 12-de borstwervel. Een zeer veel voorkomende combinatie, wat een zeer duidelijk verhaal vertelt! Tevens pijn in de rug tot en met de lendenen. Dit kan niet anders dan een ruiter zijn die een onjuiste teugelvoering er op nahoudt. Waarschijnlijk te diep, te kort en met terugwerkende hand. En ja hoor, even later rijden ze samen, en de hand van de ruiter doet exact dat wat de spieren in het paard vertelde! Als deze ruiter hooggespannen verwachtingen van een nieuw aan te schaffen zadel heeft, dan moet ie eerst leren wat er echt aan de hand is. Een zadel kan niet goed maken wat de ruiter verpest! Gelukkig plan ik ruim in, en is er tijd voor educatie en hoop voor het paard. Paarden worden meer en meer een open boek voor me, vanuit steeds meer invalshoeken. Dit open boek zou niet geholpen zijn met het vervangen van het zadel, ook al was dat de vraag van de eigenaar. Mensen willen tegenwoordig vaak graag een korte route, zonder al te veel nadenken, en wel een instant oplossing. Gelukkig gaat rijkunst over balans en leven. Dat maakt dit vak zo mooi. Instant natuur? De natuur/het paard corrigeert en leert de mens dat zoiets niet leven is, niet in balans met de grote L van Leven. Deze eigenaar pakt zijn kans met 2 handen aan. Weet nu wat er aan de hand is, en steekt de hand in eigen boezem, op weg naar anders handelen.... We kunnen elkaar bij afscheid tevreden de hand schudden. En hoera daar is de zon! De hand van de ruiter, die maakt of breekt de gangen van het paard!

De eerste dag weer thuis blijk ik erg moe te zijn, en toch heel wat te verwerken te hebben. Indrukken van de Phillipe Karl cursus rollen voorbij. Ze komen erg overeen met mijn eigen visie en bevindingen. Niet spotten met balans. Als je slordig omgaat met de balans van je paard, maak je dat hij zich verzetten moet gaan. Eerst de juiste balans en houding aan je paard leren, en dan pas de oefening inzetten waarbij deze nodig zijn. Luisterend rijden. Niet het talent van je paard benutten. Oefen juist al het andere. Talent loopt niet weg, dat heb je altijd achter de hand. Steeds opnieuw in stap vertellen dat het om balans, positie en flexibiliteit gaat; deze gaan altijd eerst boven snelheid en activiteit. Je leert niet te lopen door te rennen! Trainen is vinden van de beste expressie van de gangen van elk individueel paard. De teugelvoering bepaald de spieropbouw van het paard, niet de houding, niet het been. Niet de houding waarin het paard loopt is bepalend voor de spieropbouw, maar de manier waarop deze houding tot stand komt bepaald welke spieren aan het werk gaan. Met welke spieren het paard verzet toont, bepaald wat je moet doen. Zich verzettende spieren moet je strekken, daarna kun je buigen. Niet denken ik moet de oefening of de houding behouden, maar denk, ik moet mijn paard leren dat hij zelf de houding, de oefening behoudt. Ook meer technisch is mijn rijkunstig inzicht weer goed aangescherpt. Ik kan er nog uren over schrijven, maar ik moet hoog nodig slaap inhalen! Thuis.

"Paarden-mensen zijn een bijzonder soort" denk ik, terwijl ik dinsdag in Duitsland wakker word. Ze reizen een paar honderd kilometer, met file en wegversmallingen en laatste stuk bergachtige slinger weggetjes om aan te komen in een vies vakantie huisje met slechte bedden en vreemde mensen. Staan voor dag en dauw op, om in grote rijhallen, uren te zitten. Kijken, turen en studeren. Bevindingen uitwisselen, praten met andere vakgenoten. En dat allemaal voor een stukje informatie....... Als 's-morgens vroeg de wekker gaat in een onbekend bed, in een onbekend huis, bekruipt me deze gedachte. Direct in het eerste uur les van Phillipe Karl herken ik het weer; het gaat niet om een stukje informatie, het gaat om informatie die tegelijk over het hele leven gaat. Het gaat over Balans! En dan is het dat ineens allemaal meer dan waard. Het machtige samenspel wat er ontstaat, tussen mens en dier, wanneer het paard begrijpt, dat wat de ruiter van hem wil, goed is voor hem zelf! (goed is voor het paard zelf dus) Het contrast met de beelden die ik in het voorbijgaan helaas tegen kom, op alle stallen waar ik zoal klanten bezoek, is groot. In deze cursus werkt iedereen zoals het hoort; in grote rust, met grote vreugde, en is er niemand met ego of ook maar een greintje strijd bezig. In Nederland raakt men gewend aan het beeld van een "spectaculair" gereden paard, wat ondanks het ontbreken van balans (en andere basis voorwaarden), toch voorwaarts gedreven wordt en in een oefening gedwongen wordt. Het resultaat is nooit mooi, nooit goed voor het paard! Sterker nog, het paard lijdt eronder! En het doel van dressuur wordt niet nagestreefd, dressuur is ineens in Nederland een doel op zich! Bepaalde vakmensen zijn nog steeds helder. Phillipe Karl is een grote vakman met humor en enorm respect en rust. Hij werkt respectvol en zeer helder en doet alles vanuit voorwaarden scheppen, begrip en BALANS!!!! Het resultaat is zeer tevreden paarden, met zichtbaar innerlijke rust en fysiek enorme flexibiliteit, zeer goede coördinatie en moeiteloos de hoogste oefeningen doende, die duidelijk groot vertrouwen hebben in hun mens.

Gewoontes zijn lastig om te doorbreken. Zeker als je als ruiter op je eigen paard rijdt wat op zijn beurt ook niet beter weet dan dat jij die gewoonte hebt. Je paard anticipeert op jouw gewoonte, waarop jouw lijf weer zegt, oh dat ken ik, en hup voor je het weet heb je al gereageerd... etc. Vandaag 3 paarden met verschillende karakters, verschillende ruiters, en toch in de kern een identiek probleem. De uitwerking ervan is alleen verschillend. Paard 1 heeft een innerlijke drive. Een karakter wat zich niet makkelijk gewonnen geeft, wat zich eerder verbijt en als het ware zegt, dit kan ik wel aan, dit kan ik wel volhouden. Paard 2 is heel gevoelig, speels, en is innerlijk gemoedelijker. Paard 3 is bovengemiddeld slim en daardoor snel in het trekken van conclusies. Alle 3 de paarden hebben het probleem dat ze niet echt loslaten en daardoor onvoldoende bewegen door het lijf en niet tot dragen komen. De ruiters van deze 3 paarden zijn moedig op weg naar de gewoonte in hun teugelvoering te doorbreken, die dit in stand houdt. Ze moeten alle drie leren hoe je via de teugelvoering het paard de lossigheid in kunt sturen en hem bewegings ruimte kunt geven. Ruiter 1 van het paard met "de drive" moet zodra het paard loslaat direct reageren met veel toestaan. (tijdelijk te veel). Dit paard is zo gewend de dingen vanuit zijn drive zelf te regelen, dat hij zodra hij loslaat ogenblikkelijk daar achteraan de ruimte die hij krijgen moet zelf uit de teugels trekt. Deze ruiter start nu met het overdreven toestaan zodra het paard loslaat. Het paard leert hierdoor: "als ik loslaat krijg ik ruimte" Zodra dit paard dat begreep, stopte hij met trekken en begon echt los te laten in zijn lijf. Hij vond dit duidelijk spannend, en begon zelfs een soort van te trillen, om zich zo open te stellen en zich niet te weren. Bij dit paard duurt het eerst lang voordat het loslaat moment komt. In tegen stelling tot paard 2 en 3. Ruiter 2, van het speelse gevoelige dier, heeft vanwege de gemoedelijke houding van dit dier meer marche. Als zij zich vergist staat het paard niet direct met een conclusie klaar. Nog een verschil, door de gevoelige speels heid komt dit paard sneller met oplossingen, en dus komt daar ook sneller het loslaten als oplossing voorbij, en als je dan als ruiter toestaat heeft dit paard snel door, oké dus daar moet ik heen. Nadeel van de marche die dit innerlijk stabielere paard heeft is dat je als ruiter minder direct gestraft wordt voor je vergissingen en er zo makkelijker weer iets in kan sluipen wat je niet meer wilde. Ruiter 3 van de super slimmert hoeft maar iets te laat te zijn en het paard trekt al de conclusie dat het dus geen goede oplossing was die hij zojuist bedacht-gedaan had, en dus verlaat hij de goede oplossing direct en komt weer met een nieuwe. Dit paard gaat te diep. Het te diep gaan heeft, in dit geval, te maken met het te laat loslaten van de ruiter en het onvoldoende onafhankelijke zit hebben waardoor been geven vaak gebeurt met gespannen armen en het paard dus beperkt wordt in zijn bewegingsruimte en dus duikt. Deze ruiter moet eerst het paard uit het te diepe en achter de loodlijn verhaal halen. Dat het dier vertrouwen krijgt dat zijn hoofd omhoog mag. Merkt de ruiter dat het dier dat durft en begint te doen, dan kan ze op die hoogte heel klein beetje gedoseerd loslaten-nageven vragen en verbeterd de beweging van het paard doordat hij niet verkort en op de voorhand loopt maar loslaat en 4 benen gevonden krijgt.. Bij alle drie de combinaties verbeterde het bewegingspatroon, rug gebruik, balans en swung van het paard aanzienlijk in de goede stukken. Mooi om te zien, leuk om hier aan bij te mogen dragen. Hun paarden gaan hier uiteindelijk van profiteren.

Ik ben tevreden over deze rare dag. Het tevreden gevoel is een sterk gevoel over mijzelf en een sterk onverstoorbaar innerlijke rust. Vandaag viel als eerste 's-morgens mijn kast uit elkaar. Ik wilde kleren pakken en hup, daar ging de hele kast. Als ik net mijn bed uitkom zijn dat geen dingen waarvan ik direct blij wordt..... "Rustig blijven" dacht ik bij mezelf. Ik heb de oorzaak opgespoord, gereedschap gepakt en ben aan het werk gegaan. Meteen iets opgelost in de slecht lopende lades, waar ik me al langer aan ergerde. Zeer tevreden over het resultaat, kleding terug op zn plek gelegd. Ik heb een paard getraind wat helemaal vast zat en daardoor niet aan het been was, en voelde als een traag doods vat toen ik op opstapte. Nergens reactie op..... "Rustig blijven" dacht ik bij mezelf, "gewoon rustig de benen en de wervelkolom naar hun bewegingsvrijheid sturen". Innerlijk beeld van hoe je wilt dat het voelt op orde houden, geduldig zijn, zelf ontspannen en lossig blijven, en rustig sturen naar verbetering. Al rijdende, met geduld in stap, werd het paard echt lossig en heel fijn om te rijden. De draf en de galop waren later echte feestjes. Met een zeer tevreden en innerlijk sterk en rustig gevoel afgestapt. Het paard zag er goed uit, mooie open ogen en wakkerder dan voor de training. Heel fijn. Vandaag zijn er veel dingen ellendig begonnen (computer stuk, tom-tom start niet op, sleutels zoek etc, ) "Om je paard te kunnen beteugelen, moet je eerst jezelf beteugelen." Deze dag had een rot dag kunnen worden als ik niet zelf de teugels in handen had en leiding kon geven aan mijn gemoed en innerlijk beeld. Zonder dat had ik zeker ook ruzie gekregen met het niet reagerende paard. Dat dier zou me tot wanhoop hebben gedreven. Nu kan ik blij en tevreden en met een strek gevoel het weekend in. Mooi.

De natuur volgt geen methodes, geen vaste paden. Ze herhaalt niet, ze schept in een ritme wat dichtbij dat van een hooi etend paard zit, en veraf van onze moderne mens-haast, willen bereiken, nastreven etc onnatuurlijke frequenties. Wanneer de moderne mens meent dat iets natuurlijk is, bedoelt ze vaak dat het een uit de natuurlijke blauwdruk ontleent element is. Ze plaats vervolgens dit element voor haar eigen gebruik in haar moderne denken, moderne frequentie en handelswijze, en zie daar: "een natuurlijke methode" is geboren. Fijn, want je kunt dan met een goed gevoel (het is immers natuurlijk en dus is het goed) door op de oude innerlijke houding manier. Je hebt nu gereedschap uit de natuur, en dus kun je geen kwaad aanrichten?! Het tegendeel is waar! Gereedschap uit de natuur is sterker dan onnatuurlijk gereedschap! Het paard uit de training van vandaag is getraind middels een natural horsemanship methode, door een zeer erkend instructeur. Het resultaat? Eerst toonde het dier verzet, en nu is het dier inmiddels volkomen depressief. Wanneer iemand gereedschap heeft aangeleerd uit de blauwdruk van de natuur, en die persoon heeft niet geleerd wat het betekend om natuurlijk te zijn, te leven zonder methode en te zien wat er werkelijk is, dan is dat als het geven van een boormachine aan een baby. Je snijdt maar al te snel met je NH gereedschap in de ziel van je paard, als je niet eerst geleerd hebt je paard te zien en jezelf te ontwikkelen zonder methode, zonder ego, zonder, zonder zonder. Wanneer een paard op een natuurlijk commando rondjes om je heen loopt en vervolgens op een natuurlijk commando stilstaat alsof hij een zware regenbui afwacht.....(hij wacht je volgende commando af) Wat is daar natuurlijk aan? Wat is er mooi aan? Wat is het verschil met circus dieren? De paarden in het circus zijn wakkerder en kijken helderder uit hun ogen dan deze dieren! Vraag je eens af hoe dat kan, want het is toch natuurlijk en kon dus toch geen kwaad? Het paard van vandaag klaarde op van de verbinding en natuurlijke aanwezigheid. Ook in de beweging kwam het dier tevoorschijn. En nu niet vragen hoe doe je dat dan! En nu niet na willen doen! Het is het moment, het doen omdat het gebeuren moet, zoals het waaien moet omdat dat nu eenmaal zo gaat, zoals het dag wordt zoals het nacht wordt, en elk paard is anders en elke moment is anders. Wat je moet leren is leren kijken en leren zien. Je paard kunnen zien. Dat is natuurlijk! Deze eigenaar en paard zullen wel goed slapen vannacht en heel wat te verwerken hebben. Dat gaat daar wel na gonzen en verder effect hebben. Fijn gewerkt!

Paarden zijn gewend aan rondgeslingerd worden. Vandaag, bij een nieuw paard, merk je het meteen. De longeerlijn aangeklikt, paard stapt aan, begint uit zichzelf te draven en loopt zijn rondjes om de mens heen. 1, 2, 3, 4.....10- 20 rondjes wellicht als je m niet stopt... Dit soort "longeren" heeft helemaal geen nut. Het is saai, vermoeiend, en levert niets op voor het paard. Longeer les 1): maak geen gebruik van de automatische piloot van het paard. 2) Maak geen gebruik van de vlucht reflex van het paard. Doe je dit wel, dan verlies je contact ipv dat je het opbouwt. Het paard verliest contact met jou, én met zichzelf! en zijn lichaam doolt als lege huls in het rond! Dus voorkom dat het paard hierin terecht kan komen, en indien hij er perongelijk al is, haal m er ogenblikkelijk uit! In de les aan de enkele longe leerde de eigenaar van het paard rust, variatie, preciesheid en alertheid in het werk brengen. Het resultaat was een paard wat ontspannen en alert in contact zijn werk deed, en smakkend en al zijn automatische piloot stand vaarwel zei, en zichtbaar blij was met de hernieuwde aandacht! Bovendien liep het paard veel mooier! De start is al anders: laat je paard in aandacht weg stappen, niet uit zichzelf, maar op jouw commando, en altijd pas nadat hij rust heeft gevonden in de nabijheid. Het lijkt een klein verschil, maar de toon is gezet en het verschil blijkt enorm voor het paard. In aandacht weg stappend, blijft hij bewust van zijn lijf en van jou, en ligt de dressuurmatige opbouw voor handen. Ook deze eigenaar was verbaasd hoe je met precisie een totaal ander paard krijgt, en alles zo rap veel mooier gaat.

Voor mij was het ook nieuw; Tijdens een zadelpasconsult waren we toegekomen aan het vergelijken van het eigen zadel met de door mij mee gebrachte strada. Om het vergelijk zo eerlijk mogelijk te doen wisselen we af, rijden met eigen zadel, rijden met strada, weer rijden met eigen zadel en weer rijden met strada. Wat er toen gebeurde heb ik niet eerder zo meegemaakt; de pony in het consult kreeg een totaal andere gezichtsuitdrukking met de strada! Hij begon te stralen, zijn ogen werden groter, de oren naar voren, het leek wel alsof iemand ineens de luiken voor hem opendeed en hij ineens tevoorschijn kwam. Zo had ik dat nog niet eerder gezien! Ook de beweging werd aanmerkelijk ruimer het paardje was ineens veel vlotter, en het bewoog spontaan als 1 geheel, waar het eerder als een moeizaam bewegend dier leek die niet echt gemotiveerd rond liep. Maar dat verschil dat ke ik wel, en ben ik inmiddels gewoon, maar dat gezicht!!!! Dan denk ik toch even aan die kattenvoer reclame, "als het aan het paard lag dan kocht ie....." Ook leerzaam in dit geval. Het eigen zadel van dit paardje was technisch gezien niet slecht gekozen. Het was een boomloos zadel. Verder niets mis mee. Er zijn echter paarden met een bepaalde lichaamsbouw waarbij ik boomloos afraad. Dit betrof zo een dier. Dit paardje heeft een bouw met o.a. de volgende kenmerken, enorme schouders, erg breed paard, korte rug, enigsinds overbouwd, smaller achter de schouders dan op de schouders. Net verder achterwaarts richting rug ook breder dan net achter de schouders. Singelgroeve ver naar voren. Alles bij elkaar maakt dat het lastigste punt, zadeltechnisch gezien, bij dit paard vlak achter de schouders zit. Een bepaalde manier van bewegen kan dit probleem nog versterken. Bij een boomloos zadel zit het enige vaste vorm deel nu net in dit probleem gebied! de kans dat het daar druk geeft is door deze combinatie groot! Technisch gezien paste dit zadel aardig, het was alleen iets te lang. Toch gaf het paard in het lopen met zijn boomloze zadel duidelijk aan niet uit de voeten te kunnen en blokkeerde de schouders. (de grootste schouder blokkeerde zelfs volledig) Die opklaring in het gezicht van dit paardje was bijzonder leuk! Gelukkig heeft de eigenaar een stukje van deze test op film, en kon zelf thuis de "buien" van zijn paard zien!

Ook helemaal fijn vandaag. Aan de dubbele longe heeft dit dier nu een super fijn afgestemd stuurtje geleerd. De werking van het bit begrijpt hij heel erg goed. Het sturen, en vooral het loslaten in de wervelkolom gaat goed en heel subtiel. Van hand veranderen in draf gaat ook helemaal mooi! Dik tevreden ben ik over deze knappert. Je herkent zijn rug niet meer terug, zoveel losser en door de losgelaten spanning oogt ie ineens veel breder! Leuk werk, je moet zelf als het ware het juiste voorbeeld in je lijf geven terwijl je het paard er slim naartoe stuurt. Vraagt veel aandacht, elke seconde aanwezig en zorgen dat het gebeurt zonder dat je vrijheid belemmerd of dwingt, en is heel erg leuk werk, met zo een jong onbeleerd dier.

De 4-de trainings sessie voor deze circusoefening, bestaat in eerste instantie uit een bevestigingsdeel voor de oefening, de beweging en de eind-houding die het paard gisteren voor het eerst zelfstandig heeft gemaakt. (op commando zelf zonder hulp de beweging maken totdat de ene knie op de grond steunt en het andere voorbeen ruim gestrekt is, en het hoofd laag tussen de benen in.) Na deze bevestiging, met de beloning nog laag, direct door gegaan na de volgende stap: Ik blijft rechtop staan, geef het commando voor de buiging, het paard zakt in de buiging/het compliment, en ik geef m met het commando aan dat hij beneden moet blijven. Dit deel ben ik heel stil, en geef pas als ik wil dat het paard de oefening beëindigt het belonende en tevens verlossende woord. Het paard weet dan dat het goed was en klaar is, en komt weer overeind. Rust, rust, rust en helderheid, consequent zijn en geduldig, dan is het zo helder voor het paard. Dit ging prachtig vandaag, en het ziet er naar uit dat dit paard inderdaad nu, in slechts 4 sessies, een goed compliment zelfstandig kan maken en aanhouden! Vandaag in ieder geval wel. Knap dier. Dat was een fijne samenwerking met deze bink! Complimenten!

De jonge hengst die beleerd moet in het loslaten en de werking van het bit, liep vandaag prachtig aan de dubbele longe. De onderhals spier is nu al minder hard en prominent aanwezig. De rug is niet meer hard en hol getrokken. Dat dit zo snel gaat heeft te maken met de rust en de helderheid die er in het werk zit. Dat schept vertrouwen en basis, die de rest van de dag blijft, en dus kan het zo snel gaan, omdat de gemoedstoestand van het dier in de andere 23-uur gaan mee werken.

Mijn ondernemers leeftijd is 9 jaar. Vandaag is het zondag en heb ik tijd voor de clean desk policy. Ik ga mijn best doen alle achterstallige emails te beantwoorden, het postvak-in op te schonen, de stapeltjes op mijn bureau weg te werken, administratie te doen. Bovendien is er nog een tuin die graag aandacht wil, en een huishouden dat ook graag een clean policy beleid ziet ingevoerd, en een paard wat mest in de wei heeft liggen die eruit moet, en vrienden die gebeld moeten worden. En er is iets heel belangrijks: een mooi plan wat moet worden uitgewerkt. (Vreemd toch dat dat nooit in één dag past) In de jaren van ondernemerschap en is het mij opgevallen dat ondernemers anders denken. Om een goeie ondernemer te zijn moet je wel anders denken. Je merkt het bijvoorbeeld in deze uitspraken van collega ondernemers: "Je krijgt pas voortschrijdend inzicht als je voortschrijdt." " Je moet eerst een probleem creëren, anders komen er geen oplossingen!" Of deze: "Problemen zijn kansen in werkkleding." Zondag is zo een dag dat ik als ondernemer tijd heb voor mijn kansen.

Een compliment maken is een buigingsoefening waarbij het paard het ene voorbeen strekt en het andere voorbeen buigt. Het gebogen been steunt uiteindelijk op de grond. In deze tweede trainingssessie kan het knappe show paard al op commando zijn ene been buigen en zakken tot op de grond. Het gebogen been moest vandaag in het zakken nog ondersteund worden en het paard moest geholpen het been ruim te plaatsen. Dit is belangrijk omdat er anders in het lendenen/ bekken/ knie gebied teveel druk komt, en het paard bovendien bij het weer opstaan zijn eigen voorbenen kan beschadigen met de achterbenen. Er kwam al meer rust in de oefening, en de fanatieke haast, van sessie één werd al omgezet in meer nadenken, vertrouwen, rust. So far so good. Wordt vervolgd... (leuke opdracht)

De eerste training voor het aanleren van het compliment aan een pittig show paard. Eerst klein stukje samenwerken opbouwen met het mooie paard, en vervolgens afspraken maken over de beloning. Dat kwartje valt snel. Dus meteen door naar het compliment. Via een heldere volgorde van handelingen begrijpt het dier binnen enkele momenten wat de bedoeling is, en maakt het compliment. Dit gaat vaker zo snel bij paarden. Het moeilijke deel komt daarna pas. Nu moet het dier bevestigd en vertrouwen houden in deze (onderdanige) positie. Voor dit paard kon dat wel eens een hele dobber zijn, het is een dier met behoorlijke leiders capaciteiten. De eerste keer is een soort speelse verrassing. Hierna gaat het tot hem doordringen dat de bedoeling is dat ie op commando deze beweging maakt een aanhoudt. Zo ver is het nu nog niet, maar het begin is hoopgevend. Om het dier de kans te geven zijn spieren te ontspannen na deze, toch wel, rek oefening stappen en draven we samen spelend in het rond. Daarna opnieuw. Nadat het dier het eenmaal goed gedaan heeft gaat ie terug naar stal om na te denken. Fijn paard om mee te werken! wordt vervolgd...

De training van vandaag betrof 2 jonge hengsten. Beide dieren zitten barstensvol spanning. Negatieve spanning heet dat in trainers land. Negatieve spanning kan ontstaan uit angst, werk hebben moeten doen wat het dier niet aankon, in situaties hebben moeten verkeren die het dier niet aan kon, dingen hebben mee moeten maken die tegen de natuur en het wezen, of de leeftijd van het dier ingaan, en dus zichzelf hebben moeten weren/ handhaven. Het vertrouwen is daardoor ondermijnt, of gunstiger het vertrouwen is er daardoor niet. Het dier voelt zich niet op zijn gemak, en is eigenlijk intern constant op de vlucht voor pijn of pijn beleving en angst. Je ziet dat ook aan de spieropbouw van zo een dier: harde rugspieren, onder hals, strakke kaken. Of te wel, alle spieren die bij dreigend gevaar moeten gaan werken zijn over ontwikkeld. Alle spieren die voor rijden en iemand kunnen dragen nodig zijn, zijn onder ontwikkeld. Zolang je niets aan deze negatieve spanning doet, kun je een paard niets leren. Vanuit negatieve spanning reageert een paard vanuit voorkomen van contact, voorkomen van pijn, voorkomen van dat wat hij vreest. Het kan zijn dat het dier, vanuit negatieve spanning, doet wat wij van hem vragen. Wij zijn immers slim genoeg om te krijgen wat we hebben willen. Het dier doet wat wij willen en leert toch helemaal niets! Wat hij leert is hoe je ellende kunt voor komen. Hij leert zichzelf handhaven. Wat hij moet leren is dat er geen ellende is. Hij moet leren positieve spanning op te bouwen. Vanuit bij je willen zijn, en vanuit nieuwsgierigheid naar de opdracht van vandaag leert het paard pas echt. Het opleiden van jonge paarden is vak werk. Deze 2 hengsten hebben de pech op jonge leeftijd géén blanco blad meer te zijn, maar vol negatieve spanning te zitten. Om ze verder te beleren moet eerst die negatieve spanning eraf. Dan kun je ze werkelijk iets gaan leren. En pas dan zal de spieropbouw zich kunnen keren naar die van een paard wat vanuit positieve spanning werkt. Dan pas zal het paard open kunnen staan voor nuttige informatie en echt iets leren.

Na afloop van de cursus "Taal van het paard" geven de deelnemers enthousiast aan veel geleerd te hebben. Ook de, in Natural Horsemanship meer gevorderde deelnemers, geven aan veel geleerd te hebben. Iemand met een aantal levels Pat Parelli op zak geeft aan veel van Parelli te herkennen in de cursus, maar dat deze cursus verder gaat. Weer een ander vindt juist dat het geleerde overeenkomt met Emiel Voest freestyle methode. Weer een ander ziet Klaus Ferdinand Hempfling terug in mijn werk. Er is iemand die meent dat Monty Roberts invloed merkbaar is. Een vijfde deelnemers meent dat het beste uit de verschillende methodes bijeen komt in de cursus. De deelnemers willen graag weten wie mijn grote voorbeeld is, en ik grap: "Dit is Robert Redford level 3". Onderweg in de auto naar huis denk ik zelf na over deze indeling die de deelnemers maken. Ik bedenk me dat als er een bron is die waarachtig is, een "trouw aan het leven en trouw aan het paard" manier van werken, en iemand op de een of andere manier daar ooit of nog steeds vanuit werkt, dat het dan niet anders kan, dan dat er overeenkomsten zitten in werkwijze. Je kunt toch niet meerdere naturen ontdekken. Als iets Natural is, overeenkomstig de natuur van het paard en de natuur van het goede leven, dan moet het wel van nature op elkaar lijken, ergens. Veel grote NH-namen hebben hun eigen ding er van gemaakt. Daarin zit wat mij betreft een gevaar, namelijk dat je je af kunt vragen of het ding nog Natural is. Waar het nog natural is, komen de Natural trainers ergens met elkaar overeen, ook 2bOne. We leerden het immers allemaal van dezelfde natuur. Met deze conclusie in gedachten verzorg ik, thuis aangekomen, eerst mijn paard nog. Zijn wei grenst aan een camping. Wanneer ik daar op mijn rubber laarzen rond struin hoor ik ineens roepen: "papa kom snel!! Kijk daar is Shakira!!" "Papa, Shakira is er!" "Kijk, kijk Shakira !!" Tot mijn grote verbazing blijk ik het onderwerp te zijn. "Ja ze is grote fan van Shakira, en jij lijkt er sprekend op" verontschuldigd zich de papa.

Waar het werk met paarden van je vraagt om in het "nu" te zijn, in het moment aanwezig, zonder ergens anders aan te denken. Zoals een kind kan zijn in zijn spel. Zo vraagt een bedrijf je ook naar de toekomst en het verleden te kijken, dingen te plannen, vooruit te denken, te regelen, de administratie te doen. Afwerken in de boeken wat al geweest is. Plannen en bedenken en uitwerken wat komen gaat en hoe. Ik zit achter de computer en besteed enkele uren aan deze bedrijfs activiteiten. Na enkele uren voelt mijn lijf anders. Iets stijver en iets verder weg. Ik bedenk me ineens het kritische hoofd van mijn paard voor me. Als ik nu direct naar hem toe zou lopen zou hij me aankijken met een blik die zegt: "wat is er met jou aan de hand?" Het leuke van deze maestro van de gevoelige snaar is, dat je op zo een moment niet kunt trainen. Hij zal ogenblikkelijk losbreken, wegrennen, angstig zijn, zich niet voor je open kunnen stellen, zich verzetten, en letterlijk afstand creëren. Ik plaats altijd een activiteit tussen de computer en het paard in, zodat de invloed van de automatisering automatisch wegvloeit. De afwas doen kan al helpen. In de tuin werken. Mijn dagelijkse bewegings en meditatie oefeningen doen. Juist voor de toekomst planning van mijn bedrijf heb ik nodig dat ik afstem op het nu. Niet automatisch doorga, maar telkens opnieuw contact maak met hoe het voelt, afstemmen op mijn bestemming. Welke stap kan ik nu zetten? Luisteren naar de stem die weet wat de bedoeling van mij is. Afstemmen dus. (mooi woord!!!) Alles wat ik automatisch doe brengt mij af van waar ik ben. En dus brengt het mij af van waar ik heen moet. (De beste manier om te komen waar je wilt zijn, is te zijn waar je bent.) De automatisering, het werken achter de computer, lokt me uit om automatisch te doen. Op mijn computer hangt een briefje. er staat op: "De computer mag aan, als je weet wat je er mee gaat doen en waarom." Het herinnert mij. Her-innering is nodig om verder te kunnen. Terug naar de binnenwereld, de inner- wereld, die mij her-innert. Mij helpt het, om steeds tussen door, uit het automatisch veld van de computer te stappen, even iets anders doen, al is het maar 5 minuten. Ik krijg dan altijd een ingeving. Een ingeving die mij herinnert. Daar kan ik gewoon op rekenen, die ingeving komt "automatisch".

Mogen bijdragen aan het herstel van de verbinding tussen paard en eigenaar is mooi werk. Wanneer je als eigenaar bemerkt dat je met je paard in onrustig vaarwater bent terecht gekomen waarin je paard zich alsmaar "verzet", dan voel je, dat je de harmonie kwijt bent. Hoe krijg je dan harmonie terug? Dat was vandaag de vraag in een les. Als je merkt dat je training niet voelt als harmonieus, kun je er van uitgaan dat je paard de training als chaos ervaart. In chaos kan een paard zich afsluiten voor de indrukken die m te grof of met teveel druk, of te slordig zijn, of te veel zijn. Doordat hij zich afsluit komen onze aanwijzingen, onze hulpen niet meer door. het paard reageert niet. Het niet reageren maakt je als eigenaar soms boos of wanhopig, en dus maak je (vaak licht geïrriteerd) je hulp nog groter. En zie daar, de cirkel is rond en houdt zichzelf instant. Hoe te doorbreken? Vandaag bleek eens en temeer dat precisie en aandachtig zijn, de sleutel woorden zijn om te komen tot harmonie, en harmonie leidt tot verbinding. In vrijheid, met een loslopend paard deze verbinding tot stand te kunnen brengen, en de harmonie zichtbaar zien worden, dat is mooi. En wat dan helemaal mooi is, is het gezicht van het paard, wat gaande weg steeds zachter en opener wordt, en steeds meer alert. Als of je 2 wezens weer aan elkaar plakt, die even onbereikbaar voor elkaar waren. De hoeken in een 4 kante bak zijn hiervoor mooie momenten waarin het verschil tussen chaos (paard loopt diep de hoek in tegen het hek aan) en harmonie (paard neemt aanleuning op de mens en loopt een ronde) mooi helder wordt. Van nature wijkt een paard voor druk, mits die druk niet te hoog is. Bij te hoge druk reageert het paard niet meer, of gaat (afhankelijk van het karakter) zelfs tegen de druk in! Dit is een natuurlijke reactie. Logisch ook wel: als iemand in je oor schreeuwt dan sluit je je oor af (met je hand). Als iemand iets in je oor fluistert, dan zet je je oor wagenwijd open om het te kunnen horen. Is dat Paarden fluisteren??? Precies en klein? Zijn?

Wanneer een paard iets gaat mankeren, kun je er van uitgaan dat niemand daar blij mee is. Als (revalidatie-)trainer, instructeur, zadelpasser wil je graag bijdragen aan verbetering. Je begeeft je in de wankele situatie, je te bemoeien met een paard wat op dat moment niet de kwaliteiten van een rijpaard kan laten zien. Dat kan mis gaan; niemand heeft een glazen bol waarin te zien is welke kant het opgaat met zo een dier. Wanneer zo een paard het niet redt komt het vaak voor dat er een schuldige aangewezen gaat worden. De hoefsmid, de zadelpasser, de tandarts, de osteopaat... Binnen deze disciplines is het vooral de zadelpasser die iets concreets levert. Namelijk een zadel. Het is makkelijk wijzen naar een aanwijsbaar product. Makkelijker dan naar en niet aanwijsbare handeling. Het wijzen naar elkaar helpt het paard niet. De eigenaar en het paard zijn pas echt goed geholpen als niet elke discipline op zijn eigen vakgebied eiland roept en wijst naar de anderen, maar juist samenwerkt en vanuit een positieve houding naar de expertise van de deskundigen op aangrenzende gebieden. samen komen we verder, dan ieder met zijn ego, zichzelf op zijn borst slaand over hoe goed zijn deel van het verhaal wel niet was. Ik wil hierover iets schrijven, maar weet een artikel wat al erg helder weergeeft wat er aan de hand is: het staat hier: http://www.gezondheidvanmijnpaard.nl/index.php?content=322#top Geschreven door een dierenarts. Vandaag een lipizzaner aan een goed zadel geholpen! Binnen dat ras komen veel zadel problemen voor. Dit prachtige dier is aan het revalideren. Hopelijk komt ie er wel!

Toeval of niet? Ik heb vandaag weer een jaarling mogen trainen die in de war was. Vanuit zijn verwarring vertoont hij gevaarlijk gedrag. Het uit zich in mensen bijten, stijgeren, schoppen/ slaan, en als een soort richtingloos projectiel onbestuurbaar zijn en voor gevaarlijke situaties zorgen. Deze hengst is al behoorlijk sterk. Een kleuter die niet weet hoe de wereld in elkaar steekt. Zoals elke kleuter betaamt moet hij opzoek naar antwoorden. Door omstandigheden heeft dit paard herhaalde malen als antwoord gekregen: "als jij komt gaan anderen uit de weg". Ander antwoord wat hij door omstandigheden kreeg was: als je het niet snapt, worden mensen boos en krijg je een trap. De verwarring is geschapen. Een jong paard heeft grenzen nodig om zichzelf te kunnen ervaren. Wanneer die grenzen om welke reden dan ook onvoldoende ervaren worden raakt het paard zichzelf kwijt, en zijn eigen besef van "waar begin en eindig ik", "wie ben ik", "wat kan ik wel, wat kan ik niet" gaat verloren. Tel daar een groei spurt bij op, en de verwarring en vervreemding van zijn eigen lijf is compleet. Een stabiele kudde die niet homogeen van leeftijd is kan hier antwoorden geven en hulp bieden, maar niet elk paard heeft dat geluk. Ook de mens kan hier antwoorden geven. Maar in dit geval is er per ongelijk, uit zelf-verdediging zeg maar, herhaalde malen de boodschap gegeven: de mens is niet te vertrouwen. Het resultaat; een gevaarlijke kleuter! Je kunt een kleuter niet trainen op het niveau van een volwassen dier. Dat is zoiets als een kleuter op de universiteit zetten. Vandaag met enkele simpele, hele heldere oefeningen, de jaarling geholpen. Na elk moment van begrip, kreeg de jaarling pauze, kon hij loslopen om te verwerken en kleuter te kunnen blijven. Het resultaat na enkele minuten was een kleuter die stond te gapen, en opgelucht kon ontspannen en proesten. Het begrip dat de mens een betrouwbare leider kan zijn, met een eigen ruimte waar je niet zomaar in stapt, was daar, en is een cadeau voor een dier wat met zoveel vragen zit. Volgen en halthouden op subtiele signalen leken onmogelijk, en nu werden de aanwijzingen dankbaar opgevolgd. Mooi werk. Tis een begin........

Na heerlijk dobberen op het water, varen, bewonderen en genieten nu met hernieuwde helderheid en inspiratie aan de slag. Het bedrijfsvoordeel van vakantie is het terug komen met frisse blik. Lekker! Ik heb mooi werk dacht ik vandaag. Het woord Duurzaamheid kwam in me op. 2bOne houdt zich bezig met duurzaamheid. Geen tijdelijke oplossingen, maar duurzame, die er toe doen. Dat bleek meteen op de eerste dag. Op de hoeve van de Spaanse paarden, Centro Hipico in Limburg, gaf 2bOne voor het eerst cursus. De kennismaking was aangenaam. De locatie in aanbouw is nu al sfeervol en heel prettig om in te werken met de paarden. De prachtige lichtval samen met het groeiende contact tussen mens en paard leverde sfeervolle plaatjes op. De groep met 7 deelnemers en 5 toeschouwers maakte grote vorderingen. Een fijn begin!

Uit de oude doos, maar wel belangrijk verhaal uit de praktijk van 2bOne: Ik wordt gevraagd hulp te bieden bij een paard met allergie, wat als maar met zijn hoofd schudt. Onder het rijden nog veel meer als gewoon in de wei. Het paard krijgt al maanden een reeks middelen voorgeschreven tegen deze allergie. Helaas slaat het nog niet aan, en schut het paard nog steeds. Om een goed beeld te krijgen van het paard, laat ik de eigenaar zijn gang gaan, zodat ik kan kijken naar het paard, zijn uitingen en communicatie in dit verhaal. Het valt me op dat het paard niet constant schut, maar wel op bepaalde momenten, die mijnsinziens te maken hebben met pijn in de wervelkolom. Na controle van de rug van dit paard ontdek ik daarin pijn. reden genoeg om ook eens naar het zadel te kijken. Het zadel blijkt voor dit paard niet geschikt. Verder kijken maakt duidelijk dat ook de teugel voering en manier van leiden van het paard niet juist is. Doordat de ruiter niet geleerd heeft los te laten, wordt het paard belemmerd. Die belemmering geeft druk in de wervelkolom. Die druk geeft pijn. Hoe kom je als lief paard van je pijn af? Bijvoorbeeld door jezelf te vermaken met schudden met je hoofd. Dit werkt zoals weven in stal werkt. Het paard maakt endorfine aan, met deze herhalingsbeweging, en sust zo als het ware zichzelf in een dragelijke situatie/gemoedstoestand. Met een ander zadel en rijlessen en trainingslessen is dit paard van zijn allergie afgeholpen!

Te vaak en te makkelijk wordt een paard bestempeld als dominant. Vooral wanneer iemand niet kan doorgronden waarom een paard doet wat hij doet, of onvoldoende invloed kan uitoefenen op het paard en zijn trainingsverloop, wordt het paard al snel bestempeld als dominant. En daarmee is dan de kous af. De mens kan zich vervolgens tevreden wanen met wat ie dan nog wel bereikt met dit paard. Wanneer een paard dominant gedrag vertoont betekend dat veel vaker dat hij onvoldoende passend leiding krijgt. Denk de volgende keer nog eens na wanneer je een paard dominant noemt, welk voordeel jezelf hebt bij het uitdelen van deze titel. Welke confrontatie met jezelf voorkom je hiermee? Je doet jezelf tekort, en ook het paard, wanneer je strooit met dergelijke termen. Volgende keer wanneer je zoiets wilt zeggen, bedenk dan dat je op dat moment juist iets zou kunnen leren waar jezelf niet eerder het vermoeden van had. Ik krijg regelmatig paarden te trainen die echt heel erg verkeert gedrag vertonen en soms zelfs levensgevaarlijk zijn. Deze dieren zijn helaas veraf van het trainbare of bruikbare veilige niveau. Toch leert de praktijk dat een echt dominant paard niet voorkomt. Vrijwel 99% van de paarden, hoe gek of star hun gedrag ook, is wanneer het hun passend wordt aangeboden onmiddellijk bereidt om coöperatief te zijn en contact te maken en zich te laten leiden.

Gedrag heeft altijd een oorzaak. Het is niet zo dat gedrag of verzet van het paard enkelvoudig te wijten is aan zijn karakter. Het karakter speelt wel een rol. Het aangeboren karakter bepaald namelijk welke reactie mogelijkheden het paard heeft, en hoe snel hij moet beginnen met reageren. Dit karakter samen met het intellectuele vermogen en het vermogen om al dan niet conclusies te kunnen trekken, bepalen wat je kunt verwachten van het individuele paard.(er zijn nog meer dingen die mee spelen, het voert te ver om hier alles te benoemen) Welk deel van die realistische verwachtingen ook werkelijk tot uiting zullen worden gebracht hangt af van de omstandigheden waarin we het paard plaatsen en de manier waarop we hem trainen. Dit alles samen vormt het gedrag van het paard.